Kim Janssen en I am Oak in Japan Kim Janssen en I am Oak in Japan

Hoe ging het de Utrechters af in Tokyo?

, Tekst: Kim Janssen en Thijs Kuijken | Foto's: Maaike Kuiper

Voor Kim Janssen en I am Oak kwam de afgelopen dagen een droom uit: een heuse Japanse tour. Door de tyfoon in Tokyo werden het drie in plaats van vier shows. Maar alsnog: de Japanse releases van de albums zijn daar toch maar even gevierd. Kims laatste album Cousins werd in Japan door Lirico Records uitgebracht, en I am Oak's Our Blood kreeg een Japanse release op Sign-Pole Records. Beiden inclusief Japanse bonustrack, zoals het daar hoort. Kim (dag 1 t/m 3) en Thijs (dag 4 en verder) hielden voor ons een tourdagboek bij.

Kim, voorafgaand over die droom:

"Het is altijd een droom van mij geweest om naar Japan te gaan, of eigenlijk vooral naar Tokyo. Als tiener woonde ik in Nepal en vlogen we één keer in de paar jaar via Bangkok naar Nederland voor verlof. Die paar dagen in Bangkok waren altijd het hoogtepunt van mijn jaar. In mijn idee was Tokyo een nog veel groter en meer futuristische wereld, nog surrealistischer en buitenaards, een oneindig bron van oogverblindend licht."

advertentie

Dag 1: Tokyo TV / een echte Van Gogh / Shibuya in de regen

Kim Janssen: We komen om elf uur ‘s  ochtends aan, na een rechtstreekse vlucht van elf uur. Meteen lopen we een cameraploeg tegen het lijf: "Wat zijn we van plan in Tokyo? "Wat voor muziek maken we?" We laten mijn clip zien voor 'Tors', de bonustrack op mijn release in Japan,  compleet met Japanse ondertitels. Ze zijn razend enthousiast en vragen of ze onze tour mogen volgen door Tokyo. Het gesprek gaat grappig genoeg net zoals in de film 'Lost in Translation'. Ik steek een heel lang verhaal af in het Japans en krijg een simpele, korte Engelse vraag terug via hun tolk. De ploeg blijkt 'Tokyo TV' te zijn, een behoorlijk grote zender. Cedric, mijn manager, wisselt businesskaarten uit (zoals dit blijkbaar gaat bij elke ontmoeting in Japan) en we gaan door, ik verwacht vanaf dit moment eigenlijk niks meer van ze te horen. De treindeuren gaan open en met z'n zevenen stommelen we de trein binnen met alle backline en bagage. Er valt meteen iets op: niemand kijkt naar je. Dat is sowieso de cultuur: een paar dagen later zie ik 's avonds op een station een keurige Japanse zakenman over het perron lopen, hij stopt twee keer om even over het spoor te kotsen en loopt door. Niemand kijkt om.

Onze Airbnb is redelijk dichtbij de bekende Shibuya crossing, één van de drukste kruispunten op aarde. We stappen uit bij onze halte en horen tot onze verbazing helemaal niets. We lopen door smalle, perfect geasfalteerde straten. Er is veel groen, boven ons hangen elektriciteitsdraden en links en rechts zien we drankautomaten, kleine restaurants, winkeltjes en af en toe het neongroen en -  blauw van een "7 Eleven" of "Family Mart". De rest van de week komen we dit soort wijken vaker tegen. Er is iets onwerkelijks aan, ik kan mijn vinger er niet meteen op leggen. Deze straten zijn zo schoon, zo stil, het asfalt lijkt zo nieuw. Het geeft het gevoel van een filmset: alles klopt maar het is niet 'echt'.

"Er is iets onwerkelijks aan, ik kan mijn vinger er niet meteen op leggen. Deze straten zijn zo schoon, zo stil, het asfalt lijkt zo nieuw. Het geeft het gevoel van een filmset: alles klopt maar het is niet 'echt'."

Rond 17:00 uur begint het te schemeren, we reizen af naar de Nederlandse ambassade waar een welkomstreceptie voor ons is georganiseerd. De ambassade zit in een oud koloniaal huis, omringd door fraaie tuinen vlakbij de Tokyo Tower. Het eerste wat binnen opvalt is een Van Gogh-schilderij aan de muur. Het is best druk, uit alle uithoeken van de wereld zijn er diplomaten, fotografen en kunstenaars aanwezig. Er volgen speeches, er is een lopend buffet en open bar. Drie producenten van Tokyo TV, strak in pak, komen op een gegeven moment binnen wandelen, ze waren toch blijkbaar echt geïnteresseerd. De Van Gogh blijkt helaas niet het origineel te zijn maar een 3D-print. Wel hing er een prachtige originele Mesdag.

Na het feestje nemen we de trein naar Shibuya. Op het befaamde kruispunt bevinden we ons in een wervelwind van mensen en doorzichtige paraplu's, omringd door een mengelmoes van kleur, beeld en geluid - alles glinstert in de lichte regen. Interessant vind ik: in de treinen en veel van de wijken is het muisstil en wordt er neergekeken op bellen in het openbaar, maar op zo'n kruispunt schalt het geluid toch van vier verschillende video's door elkaar heen en hoor je vanuit elke hoek jingles en stemmen.

Dag 2 en 3: Grapefruit Moon

Op dag twee en drie spelen we in 'Grapefruit Moon', een intieme venue in een rustige wijk (zoals ik eerder omschreef) in Shibuya. Elke avond spelen er ook twee lokale bands. De muziek loopt enorm uiteen, maar is erg tof. Ik vind het altijd intrigerend om zang te horen in een taal die zo ver van je af ligt. Het publiek en de bands geven ons een warm ontvangst. De lokale bands kennen onze muziek en gaan helemaal los als er bepaalde nummers of stukken worden ingezet."

De lokale bands kennen onze muziek en gaan helemaal los als er bepaalde nummers of stukken worden ingezet.

Dag 4: Shibuya Showcase Festival

Thijs Kuijken (I am Oak): De aanleiding voor onze trip naar Tokyo was een uitnodiging om te spelen op het Shibuya Showcase Fest; een jaarlijks internationaal showcase festival zoals we dat in Nederland kennen als Eurosonic/Noorderslag in Groningen. Onze shows vinden plaats in het Chelsea Hotel. Een toffe zaal die er uitziet alsof het ooit bedoeld was als sjieke cocktailbar met een grote, geornamenteerde spiegel achter de bar en kroonluchters aan het plafond, maar die gaandeweg als een afgeragde rock venue geëindigd is. Oftewel: goede sfeer!

We hebben een goede soundcheck, mede dankzij de hyper-professionele crew die zorgt dat alles op rolletjes liep - typisch Japans. In tegenstelling tot de avonden hiervoor, waarbij het avondvullend programma van ons als twee Nederlandse bands samen met twee lokale Japanse bands tot een perfecte symbiose leidde, is deze avond erg eclectisch en wordt hier de plank qua programmering een beetje misgeslagen. Desalniettemin komen onze shows goed uit de verf en pakken Thijs en ik met veel voldoening onze spullen in en proosten we op een succesvolle avond.

Een toffe zaal die er uitziet alsof het ooit bedoeld was als sjieke cocktailbar met een grote, geornamenteerde spiegel achter de bar en kroonluchters aan het plafond, maar die gaandeweg als een afgeragde rock venue geëindigd is. Oftewel: goede sfeer!

Aansluitend gaan we met beide bands, onze geluidsman, ons Nederlands label, Snowstar Records, én onze Japanse label-collega’s van Sign-Pole Records en Lirico als extra netwerkborrel naar een karaokebar. Cedric Muyres (Snowstar Records) had, voorafgaand aan de tour, al een kamer voor ons  geboekt in de gigantische karaokeflat uit de film Lost In Translation (hij is groot fan). Hier zingen we uiteindelijk drie uur lang de longen uit ons lijf, onder het genot van liters bier die een mysterieuze vrouw in ons gezelschap alsmaar bestelt. Maar wie het is en waar ze bij hoort: geen idee. Onze Japanse collega’s lijken aanvankelijk een beetje overweldigd door ons enthousiasme en volume. Ze moeten even wennen. Dat lukt, en dus gaan ze even enthousiast mee in de karaokegekte. Een supergezellige afsluiter van de avond die Japan en Nederland weer wat dichter bij elkaar heeft gebracht.

Abrupt einde

Helaas is dit ook meteen de afsluiter van het mini-toertje, zo blijkt de volgende dag. Onze tourmanager krijgt vroeg in de middag een telefoontje van de zaal waar we die avond zouden spelen met de mededeling dat de show waarschijnlijk afgelast moet worden. Dit in verband met dreigend gevaar van een tyfoon die op weg is naar Tokyo. Volgens de berichtgeving stoppen de treinen om 20:00 uur met rijden, waardoor het publiek niet naar de venue zou kunnen komen.

Een uurtje later volgt de definitieve bevestiging: de show wordt afgelast. Echt ontzettend balen. Dan rest ons nog een interview dat voor vandaag gepland staat met een Japans magazine. Omdat we ook nog een fotoshoot doen, voelt de dag niet als totaal verloren. In de loop van de dag blijkt de tyfoon gelukkig reuze mee te vallen.

Een dag later nemen we nog een sessie op, op het strand. Al blijven we uit voorzorg wel op loopafstand van onze Airbnb. We sluiten deze laatste dag af met (alweer) een heerlijk diner en praten na over de fantastische shows die we wél gespeeld hebben. We spreken af snel weer eens terug te keren voor een nieuwe tour.

#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12 Utrecht