Nordic Delight - Een overzicht van de muzikale acts Nordic Delight - Een overzicht van de muzikale acts

Festival biedt zeer breed scala aan Noordse sferen

, Tekst: Bas van Laar, Fay Troost, Iris van Korven, Michiel van de Weerd/ Foto’s: Jerry van Vliet

Nordic Delight - Een overzicht van de muzikale acts

Festival biedt zeer breed scala aan Noordse sferen

Tekst: Bas van Laar, Fay Troost, Iris van Korven, Michiel van de Weerd/ Foto’s: Jerry van Vliet ,

Een zaterdag lang muziek, eten, drinken, film en design uit het hoge Noorden. Acts uit Noorwegen, Denemarken en Zweden die in Nederland (nog) niet een grote bekendheid genieten, vormen een mooi geheel. 3voor12/Utrecht was present en maakte een overzicht van het muzikale gedeelte. Hoe een Scandinavisch festival ijskoud, tropisch, trippy en snoeihard kan zijn.

Jennie Abrahamson
Het valt een beetje ongelukkig dat Jennie Abrahamson tijdens etenstijd in de Kloostertuin de bühne op mag. Terwijl de helft van het festivalpubliek wraps met Zweedse ballen naar binnen aan het werken is kijkt de andere helft naar deze Zweedse schone. Ze zat in de band van Ane Brun, heeft getourd met Peter Gabriel en heeft inmiddels een breed oeuvre opgebouwd. De zoete popliedjes die ze in haar zijden Zelda-kostuum laat horen vallen in de smaak. Electropop met eighties invloeden. Het brede vocale bereik is imposant, en als ze daarnaast haar xylofoon gebruikt hebben we toch echt wel de uitschieters te pakken. Het publiek deint rustig mee in de aangename nazomermiddag. Maar dat rustige houdt soms iets te lang aan. Daarom verslapt naar het einde toe de aandacht en dat is jammer, want potentie heeft deze dame zeker. In de herfst van 2014 komt ze met een nieuw album, Gemini Gemini.

Einar Stray Orchestra
Einar Stray is 24 en heeft een stem als een kaasrasp. Geïnspireerd door gevestigde namen als Bright Eyes en Godspeed You! Black Emperor wordt de aimabele Noor op het podium in de Nicolaïkerk vergezeld door vier andere bandleden die cello, viool, gitaar en bas bezetten. Samen staan ze aan het begin van het optreden, na wat geknutseld te hebben met de apparatuur, allemaal vooraan het podium om a capella een nummer te vertolken. De stemmen vloeien door de prachtige ambiance van de kerk, kaatsen terug via de muren en het hoge gewelf en het is alsof engelen in je oor plassen. Het geeft meteen aan wat de band in huis heeft. Sfeer. Heel veel sfeer. De nummers die ten gehore worden gebracht variëren van rustige meedeinende songs die tegen neoklassiek aan liggen, tot aan een folky geluid á la Sufjan Stevens. Met een nieuw album op zak (Politricks) is dit kwartet er meer dan klaar voor om andere zalen in vervoering te brengen.

Wintergatan
Neem onder andere een accordeon, een glockenspiel, een muziekdoosje, synthesizers, een theremin, gitaren en een Back to the Future meets Terminator 2 zelf gefabriceerd elektronisch instrument waar de snoeren aan alle kanten uit hangen. Gevonden? Gooi daar drie excentrieke mannen en één vrouw bij en je krijgt Wintergatan. Zweeds voor de Melkweg. En misschien haalt de band uit die wonderlijke chaos van ons galactisch stelsel wel haar inspiratie. In het hart van het festival, de Kloostertuin, staat het kwartet het toegestroomde publiek plat te spelen. Met songs die zo als soundtrack van een Tarantino film kunnen fungeren, dendert de band over het podium. De flamboyante frontman vertelt tussen de nummers humoristische anekdotes over hoe hij elk voorwerp uit het Speelklok museum wel als muziekinstrument wil gebruiken. Het verbaast ons niks. Tot slot brengt de band een nummer van zestien minuten ten gehore. Zestien minuten waarin ieder instrument dat ze tot hun beschikking hebben gebruikt wordt en dat eindigt met een rock-apotheose van jewelste. Het muziekdoosje was stuk. Het publiek ook.

Wintergatan

Vök
In de Nicolaaskerk maakt het publiek zich op voor het IJslandse Vök. Zangeres Margrét en saxofonist Andri werken al sinds 2011 samen en sinds kort vormen zij een trio met gitarist Ólafur. Wanneer ze het podium op komen lopen beginnen ze direct met spelen. Vök maakt dromerige experimentele elektronica, die goed tot zijn recht komt in de kerk. De zuivere gelaagde stem van Margret, die zowel in het Engels als in haar moedertaal zingt, galmt door de ruimte. De saxofoon voegt absoluut een extra dimensie toe. Zonde dat Andri af en toe lijkt te verdwijnen onder een rookgordijn. Het publiek sluit hier en daar de ogen. Vök zorgt voor pure ontspanning op zaterdagmiddag. 

Disaster in the universe 

Wanneer men de stallen in loopt waant het publiek zich in tropische sferen. Het podium van de Noorse band Disaster in the Universe is rijkelijk versierd met takken, bladeren en fruit. Daarnaast zijn de microfoonstandaards omgetoverd tot kleine boompjes. De bandleden zelf zijn opvallende verschijningen met neonverf op de handen en in het gezicht. 
               

Disaster in the Universe bestaat sinds 2012 en sindsdien heeft de band al mogen samenwerken met de producer van Empire of the Sun en waren zij de support act van de Crystal Fighters. De band heeft een opwindend eigen geluid gecreëerd dat elementen van psychedelische rock en met synth gevulde elektronica combineert. Opvallend is dat zich in de zaal veel vrouwen bevinden, hoewel er over het algemeen meer mannen op het festival rondlopen. Het lijkt alsof de zanger indruk op hen wil maken wanneer hij halverwege het optreden een banaan begint te eten en die vervolgens binnen enkele seconden weer op de grond laat vallen wanneer hij gitaar moet spelen. De catchy feel-good melodieën en tropische ritmes maken het haast onmogelijk stil te blijven staan.

Death Hawks 
Wanneer de Finse band Death Hawks in de stallen begint met spelen waant het publiek zich in een driekwartier durende trip. De zanger tast met zijn handen in het duister, alsof hij het publiek spirituele energie toe wil reiken. Met zijn goud geschminkte gezicht, leren broek en slechts een gilet met franjes lijkt men terug in de jaren 70. Death Hawks maakt psychedelische blues en is hierin duidelijk geïnspireerd door hun grote voorbeelden uit de jaren 70. De mannen spelen voornamelijk instrumentaal, maar hier en daar schreeuwt en hijgt de zanger in de microfoon. Alle nummers worden met elkaar verbonden door elektronische geluiden. Doordat er tussen de nummers door niet geklapt wordt blijft het publiek in trans. De zanger lijkt te willen choqueren door de show die hij weggeeft. Zo springt hij ongemakkelijk van de bassdrum af en valt hij meerdere malen bijna om. Als afsluiter tikt hij met zijn gitaar op de grond, waarmee het publiek weer terug op aarde is.

Death Hawks

The 1st
Als tweede act op het hoofdpodium kan The 1st nog niet op een volle Kloostertuin rekenen. De Deense rockers proberen de aanwezige toeschouwers al meteen warm te maken om een dansje te komen doen op het podium, maar veel meer dan wat gegrinnik hier en daar komt daar niet uit voort. De muziek van The 1st doet nogal richtingloos aan en komt niet veel verder dan een saaie imitatie van Amerikaanse bluesrock. De attitude die daarbij hoort, geeft bassist Adam Olsson volop de gelegenheid na elk nummer met zijn handen te gebaren dat hij meer applaus wil. Wanneer hij even later de albumhoes laat zien, lijkt een soort replica in wit en grijstinten te zijn gemaakt van Queen II. Zo hoop je stiekem dat The 1st het geheel, in de traditie van bijvoorbeeld The Hives, als één grote grap presenteert. Zelfs in dat perspectief valt er helaas niet zoveel te lachten bij The 1st. 

Loney, Dear feat. Maarten Vos
Voordat Loney, Dear begint te spelen mompelt hij schuchter “I love you already”. Zijn grote, zwarte schoenen met rode veters staan naast zich geparkeerd. Het spelen kost Emil Svanängen geen enkele moeite, maar in de interactie met zijn publiek komt hij nogal zenuwachtig over. “Do you also call this thing an arm?” Het blijft nagenoeg stil in de Nicolaikerk. “Okay, my communication is on his top now”, besluit Svanängen waarna hij weer verder speelt. Terwijl het zweet uit zijn baard drupt, kondigt hij vervolgens halverwege het optreden cellist Maarten Vos aan. Die geeft de toch al theatrale muziek van Svanängen nog een extra vleugje melancholie, maar de twee lijken niet op elkaar ingespeeld. Vos speelt mee met de melodie die Svanängen zingt en dat voegt los van die melancholische sound helemaal niets toe. Zonde, want nu wekt Loney, Dear hoge verwachtingen die hij uiteindelijk niet volledig kan inlossen.

Tremoro Tarantura/Sekuoia
Op een DJ-set van Mathias na zijn Sekuoia en Tremoro Tarantura de laatste twee acts op deze tweede editie van Nordic Delight. Terwijl de zwoele ambient van Sekuoia mensen al meedeinend warm houdt in de Nicolaikerk, kan Tremoro Tarantura niet bepaald op een aandachtig publiek rekenen. Sterker nog, hoe harder de gitaren beginnen te krijsen, hoe meer mensen afhaken. Op een gegeven moment zijn er slechts een man of tien over in de overigens weinig sfeervolle Stallen, terwijl de band helemaal niet slecht klinkt. Er wordt weliswaar op geen enkele manier interactie gezocht met het publiek en door de felle, voortdurend knipperende witte lichten zijn de bandleden amper te zien, maar de luide rock heeft bij vlagen sterke melodieën en zou de luisteraar door veel herhaling bijna in een soort trance kunnen brengen. Toch haken veel bezoekers af en zoeken ze nog heel even hun heil bij Sekuoia, dat het publiek met dynamisch spel en snelle ritmewisselingen heerlijk laat wegdromen.

Gezien: Jennie Abrahamson, Einar Stray Orchestra, Wintergatan, Tremoro Tarantura, Sekuoia, Death Hawks, Vök, Wintergatan, Loney, Dear feat. Maarten Vos, The 1st, Disaster in the Universe, zaterdag 4 oktober 2014 @ Nordic Delight Festival. 

nu op 3voor12