dEUS slaat in Tivoli de brug tussen heden en verleden dEUS slaat in Tivoli de brug tussen heden en verleden

Een afscheid met een glimlach en een traan

, Tekst: Wouter Bal / Foto's: David Eerdmans

dEUS slaat in Tivoli de brug tussen heden en verleden

Een afscheid met een glimlach en een traan

Tekst: Wouter Bal / Foto's: David Eerdmans ,

Aan alles komt een einde. Zo ook aan het bewogen bestaan van Tivoli Oudegracht. Gelukkig wordt er door Tivoli ruim de tijd genomen voor het naderende afscheid met een serie van 38 afscheidsconcerten onder de noemer Tivoli Tijdloos, waardoor iedereen langzaamaan kan gaan wennen aan het feit dat het nu toch echt gaat eindigen. In die reeks vormt het dubbelconcert van dEUS een bijzondere schakel, aangezien de Belgische band zowel aan de Oudegracht als in de opnieuw in gebruik genomen Grote Zaal van Vredenburg speelt. Een combinatie van afscheid nemen, een hernieuwde kennismaking en ontzettend veel mooie herinneringen.

'Het tunneltje', snoepkettingen van de toiletjuffrouw en het eeuwige gemurmel van de bezoekers achter in de zaal onder het balkon. Iedereen heeft zo zijn mooie en minder mooie herinneringen aan Tivoli Oudegracht. Met name natuurlijk aan de muzikale prestaties van de bands die je er zag. De eerste keer dat ondergetekende Tivoli Oudegracht bezocht, inmiddels alweer zo’n 20 jaar geleden, valt nagenoeg gelijk met het uitkomen van het prachtige debuut van die eigenzinnige band uit Antwerpen, genaamd dEUS. Herinneringen uit die tijd met betrekking tot dat allereerste bezoek aan Tivoli en mijn allereerste duik van het podium tijdens het concert van de Heideroosjes gaan nagenoeg hand in hand met die aan Worst Case Scenario. Stagediven doe ik al jaren niet meer, maar de liefde voor zowel Tivoli als dEUS is gebleven.

Wat is er dan mooier om die twee liefdes te kunnen combineren in een uniek dubbelconcert? Donderdagavond een rockshow aan de Oudegracht en vrijdagavond (zo werd vooraf aangekondigd) een (semi)akoestische set in de oude zaal van Vredenburg, die na zeven jaar eindelijk weer open is gegaan.

Het publiek laat zich donderdagavond helaas gelijk van haar slechtste kant zien. Het rumoer in de zaal, met name onder het balkon, is een aspect van Tivoli Oudegracht dat echt niemand zal gaan missen. Met name voorprogramma Moreau, een soloproject van Maarten Devoldere van Balthazar, moet het ontgelden waardoor de liedjes nagenoeg onverstaanbaar worden. Een dag later blijkt in Vredenburg, waar Devoldere wel goed verstaanbaar is, dat de liedjes vol loops van Moreau beter gedijen in een zaal die de aandacht erbij heeft. Laag na laag wordt gebouwd aan liedjes die steeds verder opzwellen en waarmee Devoldere in zijn eentje een vol bandgeluid weet te creëren. Toch jammer dat het blijkbaar lastig blijft voor het Utrechtse publiek om stil te zijn tijdens een concert. Tom Barman refereert hier vrijdag nog aan door zijn set te beginnen met de mededeling dat deze avond een wereldrecordpoging zal worden ondernomen om 1200 Hollanders stil te houden.

Een dag eerder vlamt dEUS direct vanaf het eerste nummer. Tom Barman heeft er duidelijk veel zin in en staat al vanaf opener 'Slow' te dansen op het podium. Het begin van een set vol hoogtepunten uit hun twintigjarige carrière. dEUS kiest echter nooit de gemakkelijke weg en vermijdt de nodige crowdpleasers. Beide avonden wordt er dan ook slechts één nummer van hun eerste plaat gespeeld. Het kan het publiek niet deren, want op alle twee de avonden kan het genieten van een prima uitgebalanceerde set goede liedjes. Het zwaardere werk op de donderdag, terwijl de vrijdag geen (semi)akoestische set blijkt te zijn, maar gewoon een keuze uit de wat zachtere nummers uit het oeuvre. Nummers waarvan sommige al heel lang niet meer waren vertolkt en sommige ('Nothings') zelfs helemaal nog nooit.


Het contrast tussen de avonden is behoorlijk groot. De eerste avond is er een vol zweetdruppels van een uitgelaten dansende menigte en na afloop hier en daar een traan over het naderende afscheid. Het publiek zingt op sommige momenten uit volle borst mee en waant zich weer de zestienjarige puber die de band voor het eerst ziet spelen. De volgende dag zit iedereen netjes in rijen op stoeltjes en zijn we weer de dertigers en veertigers die we werkelijk zijn. Het creëren van schaarste heeft wel tot gevolg dat wanneer uiteindelijk publiekslievelingen als 'Right As Rain' worden gespeeld, dit voor kippenvel zorgt.

Vrijdagavond roept Barman voor hij van het podium loop dat dit slechts de eerste keer was en dat ze nog vaak terug zullen komen. Donderdagavond besluit dEUS de toegift met een knallende versie van 'Suds and Soda', waarin Barman Outkast citeert: “Shake it like a Polaroid picture”.

Dag Tivoli Oudegracht ik zal je missen. Gelukkig zijn er nog al die herinneringen, waardoor uiteindelijk eigenlijk nooit iets voorbij gaat. Ze zullen vager worden, als op een oude Polaroid foto, maar daardoor niet minder mooi.

“I once told a friend
that nothing really ends
no one can prove it”

Gezien: dEUS & Moreau, donderdag 15 en vrijdag 16 mei 2014 @ Tivoli Oudegracht & TivoliVredenburg, Utrecht

Nu op 3voor12