De Travoltas vieren de Nederpunk in Hall of Fame De Travoltas vieren de Nederpunk in Hall of Fame

Na moeizame start gaat het uiteindelijk tóch los

, Midas Maas

Het is alweer drie jaar geleden dat nederpunkband Travoltas voor de laatste keer bij elkaar kwam voor een reünie. Ditmaal is het echter meer dan een ‘Highschool Reunion’; dit keer is het serieus. Zó serieus zelfs, dat de band voor het eerst in elf jaar een geheel nieuw album in elkaar heeft gezet. Bij zo’n nieuw album hoort natuurlijk ook een tour. Op 13 juli trad de band op in – hoe typisch punk is dit – skatehall Hall Of Fame in Tilburg. Of, zoals frontman Perry Leenhouts die avond nog zal grappen: ‘Oost-Dongen’.

Aan het begin van die avond lopen de eerste fans binnen. Het is al meteen duidelijk: deze mensen zijn opgegroeid met de Travoltas. Skatesneakers, piercings, houthakkeroverhemden en baarden lijken hier de trend. Het gezelschap schommelt qua leeftijd tussen de dertig en veertig en op veel ruggen zijn teksten te lezen als ‘Travoltas world tour 2002’ of zelfs ‘1998’. In een vlaag van historisch besef bedenk ik me dat ik in dat jaar net de wereld ingerold kwam.

De band wordt ondersteund door twee andere nederpunkbands. De eerste, Screw Houston, past qua voorkomen volledig tussen het publiek. ‘Haal die mensen de zaal in godverdomme!’, buldert Frontman Roelof de Brouwer richting het publiek, kijkend naar de zaal die op dit moment een derde van zijn inhoud heeft bereikt. Roelof heeft gelijk: het zou toch mooi zijn als iedereen de zaal in komt. Gelukkig heeft zijn geschreeuw effect: er komen meer mensen de zaal in geschuifeld. Toch is het publiek nog redelijk koud. Dat blijkt maar weer als Roelof vraagt wie er ‘psyched’ is voor de Travoltas: pas bij de derde keer steken meer dan drie mensen hun hand in de lucht. ‘Ben ik de enige die hier enthousiast is?’, luidt de vervolgvraag, die met een bevestigende stilte wordt beantwoord. Misschien is dat niet volledig te wijten aan het publiek. Screw Houston klinkt aardig, maar echt opvallen doet de band niet. De vocalen komen bovendien niet boven het gemiddelde punkgeluid uit. Dat is misschien maar goed ook, want niet alle noten worden even makkelijk gehaald. Het laatste nummer van de band heet Time to breath - en dat lijkt de band zeker nodig te hebben.

Na tien minuten is de volgende band er klaar voor: Note To Amy. In hetzelfde hoge tempo waarin de band  zich ‘stageready’ heeft gemaakt, gaat ze van start; het tempo ligt beduidend hoger dan bij de vorige band. ‘Hebben jullie zin in een punkrockfeestje?’ Gelukkig lijkt het enthousiasme al iets meer te zijn toegenomen, net als het volume van het publiek. Of het nou ligt aan het verhoogde tempo, de strakkere en iets uitzonderlijkere gitaarlijnen, de vocalen of toch aan die fijne double bass: Note To Amy klinkt ook gewoon een tikkie enthousiaster. Misschien is dat ook de reden dat de band dit jaar het voorprogramma mocht verzorgen voor Bad Religion. Iets wat de band niet verbergt: twee bandleden dragen een shirt van de band en de frontman vertelt nog even hóe geweldig ze Bad Religion vinden. Vervolgens volgt een cover van de legendarische Amerikaanse band, en die doet de sfeer goed: mensen zingen mee en ineens is daar dan toch de interactie waar al anderhalf uur naar gezocht wordt; de frontman komt kort de zaal in om contact te maken met zijn publiek.

Als het bijna elf uur is, komen de Travoltas het podium op. Het voelt alsof het enthousiasme onder het publiek, waar de vorige bands werkelijk naar moesten graven, opeens gevonden is. Klassiekers als Do It Again en Break For Summer worden voluit meegezongen. Het publiek komt eindelijk écht los. Dat geldt ook voor de band: die lijkt 21 jaar na de oprichting nog niets aan energie ingeboet te hebben. Nummer na nummer wordt zonder pauze én zonder kwaliteitsverlies gespeeld.

De punk die de Travoltas spelen, voelt op een bepaalde manier relaxed aan; punk waarbij dansen toepasselijker voelt dan moshen. Misschien komt dat wel door die bijzonder lekkere synthesizer die deze punk nog nét iets meer karakter geeft. De jaren vertalen zich wel naar de mannen zelf: de grijze haren zetten door en die haren zijn er ook nog eens minder. De ‘baggy’ broeken van weleer hebben plaatsgemaakt voor spijkerbroeken en misschien is dat maar goed ook. Tussen de nummers door haalt zanger Perry Leenhouts nog wat herinneringen op die deze nostalgische avond nóg een tandje nostalgischer aan laten voelen. Dat is misschien wel de beste conclusie van deze avond: een avond waarin de nederpunk van de jaren negentig gevierd wordt.

nu op 3voor12