Band Boost 2015 voorronde 3: een sterk deelnemersveld, een verdeelde jury en een nauwelijks onderdrukte erectie Band Boost 2015 voorronde 3: een sterk deelnemersveld, een verdeelde jury en een nauwelijks onderdrukte erectie

Met Rock At Nine, Abby Lies, Atlas and the Fox, Mary Syll en Emmy Eve

, Martin de Kruijter | Foto's: Cindy de Bruijn

Band Boost 2015 voorronde 3: een sterk deelnemersveld, een verdeelde jury en een nauwelijks onderdrukte erectie

Met Rock At Nine, Abby Lies, Atlas and the Fox, Mary Syll en Emmy Eve

Martin de Kruijter | Foto's: Cindy de Bruijn ,

Zaterdagavond 14 februari was de Popcentrale in Dordrecht het décor voor de derde voorronde van dé regionale bandwedstrijd Band Boost editie 2015. Op de gemeenschappelijke sticker die alle aantredende bands opgeplakt hadden gekregen stond “POP”. Het labelen an sich was een nobel streven edoch niet geheel passend bij iedere act.

Zoals te doen gebruikelijk bij Band Boost start het festijn met een uitleg over de werkwijze vanavond en een introductie van de jury door presentator Bosse Beckers. Een vakkundig panel bestaand uit Peter Paul van der Hout (eigenaar Velvet Record Store in Dordrecht), Ronald van Maren (zanger/gitarist van I Against I), Francis Pronk (Popronde/Podium Grounds) en onze eigen eindbaas Robin Stroop wikt, weegt en oordeelt als ware zij gevieren Vrouwe Justitia zelve. Na de bekendmaking van de uitslag is er zoals altijd gelegenheid voor de deelnemers om de jury te vragen om feedback, iets waar ook deze keer gretig van gebruik gemaakt wordt.

Om klokslag 21.00 uur trapt het Rotterdamse viertal Rock At Nine het spreekwoordelijke spits af met hun van meet af aan redelijk aanstekelijke variant poppy rock. Zanger Antonie Emiel Berghout heeft van nature niet de meeste podiumpresence, maar probeert dit in ieder geval deels te compenseren door een witte vlinderdas om zijn nek te knopen. Waar hij echter meer indruk mee maakt is zijn stem, die met name wanneer hij deze niet forceert erg prettig is om naar te luisteren: een soort Jason Mraz uit de Lage Landen en zeker een sterke troef voor de band.

Al met al slaagt de band er helaas toch niet helemaal in om de aanwezigen te overtuigen. Dit komt deels door het af en toe wegvallen van het geluid van gitarist Rick Beekman (defect effectenpedaal?) waardoor deze mogelijk niet overkomt als bedoeld. Ook de rest van de band, bestaande uit bassist Richard Blom en drummer Bram Gorel, zou zich iets meer moeten laten gelden. Het voelt nu eerder aan als een one-and-a-half-man show van de leadmannen voorop het podium dan als een volwaardige band. Ondanks de aanstekelijke melodieën mogen ook de composities nog wel iets spannender worden. Al met al is Rock At Nine een prima startschot voor deze derde voorronde. 

Next up is het eveneens uit Rotterdam afkomstige Abby Lies dat niet alleen een groot gedeelte van het podium vult, maar ook van de zaal. Naar schatting de helft van de aanwezigen geeft op verzoek aan dat ze speciaal voor het door de (nauwelijks van elkaar te onderscheiden) zusjes Jule en Marlijn Cats geleide pop/rock ensemble naar de Popcentrale is gekomen, waarmee de publieksprijs al na act twee een formaliteit is geworden. Niet alleen het publiek is groots aanwezig, ook de muziek van de band is dat, voornamelijk door de ruim aanwezige rockinvloeden, voortkomend uit de gitaar van Krien de Jong en de drums van de zwangere (har har) Sander Opschoor. Het ‘dichtsmeer’ toetsenwerk van Marlijn is de finishing touch. De aanwezigheid van de band in voorronde 1 (‘Loud’) of 4 (‘Rock’) had wellicht meer voor de hand gelegen, maar zo gaan die dingen soms.

Ondanks het beperkte bereik van zangeres Jule en het feitelijk totaal gebrek aan memorabele refreinen maakt het vijftal wel degelijk indruk op het publiek, ook op de mensen die niet speciaal voor hen zijn gekomen. Muzikaal is ‘t het beste te omschrijven als een soort ‘Diet Within Temptation Light’, en of het potentie heeft is nog even afwachten. Feit is wel dat Abby Lies bepaald geen slechte band is.  

Atlas and the Fox is een tweetal jongens in bíjna matching groene overhempjes, beiden omhangen met een akoestische gitaar waarvan er eentje met een tiewrap is gerepareerd, de ander met een leren touwtje. In het dagelijkse leven gaan Atlas en zijn Vos door het leven onder de namen Tato Wesseling en Felix Bruyn, en de beste manier om de jongemannen in één woord te omschrijven is “adorkable”. Ze zijn van het soort waarvan iedere ouder wil dat zijn/haar dochter of zoon er eentje aan de haak slaat: beschaafd, vriendelijk, nét bescheiden genoeg en bovenmatig getalenteerd.

Op muzikaal gebied is er ook genoeg om van gecharmeerd te raken. Het eerste dat opvalt zijn de karakteristieke stemmen: Tato met zijn rauwe, bluesy randje en Felix die klinkt alsof hij in iedere andere band gedegradeerd zou zijn tot vocalenloze achtergrondmuzikant. De stem van laatstgenoemde is het best te bestempelen als “apart”, maar valt desalnietemin prima in de smaak. Het besluit om die jongen te laten zingen is niks minder dan een meesterzet. De twee stemmen zijn samen eveneens een lust voor het oor. Voeg hier de bedrieglijke simpel lijkende doch instant memorabele liedjes van het duo aan toe en je hebt een winnende combinatie.

Presentator Beckers vergelijkt ze na afloop van het optreden met de rossige krullenboltweeling Tangerine, maar biedt daar – terecht – direct zijn excuses voor aan, aangezien hij die band – wederom terecht – haat, terwijl hij Atlas and the Fox duidelijk wél de moeite waard vindt. 

En nu even iets heel anders… Mary Syll is het alter ego van Sylwia Mary Witt en als je niet beter zou weten (en blind zou zijn) dan zou je best wel eens kunnen denken met twee verschillende personen te maken te hebben. Sylwia versus Mary is namelijk een soort hedendaagse oost-europese versie van Dr. Jekyll & Mr. Hyde, en de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de bescheidenere variant van de twee eigenlijk de voorkeur geniet van uw verslaggever. Want Mary Syll is fout om het fout zijn, en daarmee stiekem eigenlijk wel weer goed. Maar het is ook gewoon simpelweg fout. Zo wordt het optreden voorgegaan door het ruim draperen van goudkleurige doeken over Mary zelf en het keyboard van toets-en-dans-tovenaar T.B. Florusse, het positioneren van telefoons die het laatst door Edgar en Jos op de afdeling Debiteuren/Crediteuren zijn gebruikt en het binnenslepen van een drietal vuilniszakken volgepropt met opgeblazen ballonnen. Het feest kan duidelijk beginnen.

Wat Mary Syll muzikaal presteert is niet bepaald om over naar huis te schrijven, ondanks de aanwezigheid van Florusse, die al pirouetten draaiend ronduit geniaal is vanachter zijn Nord Electro 3. Het feit dat er bij drie van de vier nummers iets fout lijkt te gaan met de laptop die de beats verzorgt zal vast niet geholpen hebben, maar het grootste euvel vanavond is de stem van Mary. Die op zijn best te betitelen is als ‘barely tolerable’, maar af en toe zó ver over het randje is dat er enkele trommelvliezen scheuren. De grap is echter dat dit ‘all part of the plan’ is. Sylwia is namelijk afkomstig van de fameuze Zadkine Popacademie en daar hou je het nu eenmaal niet vol als je geen talent hebt. De aarzeling in de zaal die bij aanvang nog merkbaar aanwezig is bij het publiek, maakt gelang het optreden vordert steeds meer plaats voor enthousiasme en aandacht voor het gebodene. En achteraf vraagt één van de juryleden zich terecht af of Nederland al klaar is met wat Sylwia Mary Witt vanavond laat zien of dat Nederland er simpelweg gewoon nog niet klaar voor is…

Petje af voor de lef van Mary Syll en zesdubbele kudoos voor Thomas Florusse die na een onverwachte afwezigheid gelukkig zijn glorieuze rentree op het podium maakt, daar waar hij duidelijk thuishoort.

Onze waardering gaat bij dezen ook nog uit aan showmaster Bosse die “nog nét een erectie wist te onderdrukken”. Onze dank is groot.  

Tenslotte is er nog tijd en gelegenheid om de fraaie klanken van Emmy Eve en haar band te mogen aanhoren. Emmy is na Antonie Emiel van Rock At Nine de tweede vanavond die een vlinderdasje draagt. Het maakt net als haar zeer karakteristieke kapsel (de grootste kuif op een vrouw sinds Grace Jones in de ‘80s) namelijk intrinsiek onderdeel uit van haar imago, dat verder verwijst naar haar stoer- en standvastigheid. Duidelijk iets waar aandacht aan is besteed door de 24-jarige zangeres. Waar ook aandacht aan is besteed, dat zijn de liedjes die vanavond ten gehore worden gebracht. Vijf stuks in totaal, waarvan er eentje volgens Emmy aan het label ‘singer-songwriter’ voldoet (want: licht depressief), die zonder uitzondering sterk zijn. Fraaie melodielijnen, herkenbare, meezingbare refreinen en – met name – de ronduit prachtige stem van de zangeres zelf, qua sound ergens tussen Sarah Blasko en Melisse Etheridge in.

De begeleiding door de vier andere muzikanten op het podium lijkt nog niet helemaal op hetzelfde niveau te zitten als dat van de frontvrouw, iets dat vooral in het eerste nummer opvalt. Achteraf blijkt dat de band oorspronkelijk ook niet bedoeld was om een ‘echte’ band te zijn, maar dat dit iets is dat met de tijd ontstaan is. De discrepantie tussen muzikanten en zangeres lijkt dan ook een euvel te zijn dat niet al te lang parten zal spelen. Net als de voorgaande vier acts zet Emmy Eve een prima, doch veilige kleuren-tussen-de-lijntjes set neer waarbij na afloop de enige kritiek is dat ze bij lange na haar potentieel niet heeft getoond en best iets meer van haar lef en stoerheid mag uiten. “The best is yet to come” valt te lezen op haar Facebook-pagina. Na vanavond hoeft daar niet aan te worden getwijfeld: Emmy Eve is een vat vol potentie. 

De uitslag

En zoals bij iedere wedstrijd (behalve bij schaken, voetbal, tafeltennis, etc.) is er ook bij de vierde voorronde van Band Boost 2015 een winnaar. Nou ja, twee winnaars eigenlijk. De sterk van mening verschillende vakjury kroont uiteindelijk Abby Lies tot hun favoriet die direct door gaat naar de finale op 25 april. Atlas and the Fox heeft (na Abby Lies) uiteindelijk de meeste decibellen weten te verzamelen en gaat als winnaar van de publieksprijs door naar de halve finale, die op 28 maart zal worden gehouden. 

De volgende en laatste voorronde zal plaats vinden op 14 maart a.s. en heeft "Rock" als thema.

nu op 3voor12