Ratchet tuurt op de cover strak in de lens, geschminkt als een pierrot. Ook wie IT niet gelezen heeft, vermoedt: dit wordt griezelen. Het achtergrondkoor van kinderstemmen waarmee het nummer opent, versterkt die indruk.
Het grootste deel van het nummer is vertrouwwekkender en bestaat uit loungepop, ondersteund door synthesizer en kermisachtige geluiden. Ook Ratchets herkenbare vocalen en gitaar balanceren continu tussen harmonie en disharmonie, alsof zelfs de instrumentatie twijfelt waar zij thuishoort.
Ratchet laat opnieuw zien een artiest met inhoud te zijn en vraagt zich af: wat betekent vertrouwen in een tijd van individualisering en parasociale relaties? Hij bezingt dat het vertrouwen “so far gone” is, maar hoe het moet terugkomen, kan een artiest niet bepalen. Dat moet de maatschappij doen.