Ons interview met Rico over de voorstelling is hier terug te lezen.
Iedereen een beetje Rico
De enorme impact van Rico en Opgezwolle is terug te zien in de zaal. De vibe van het publiek voelt als een coole veertigers-equivalent van gillende tienermeisjes bij Harry Styles: ze mogen hun held van dichtbij zien, dus wordt alles uit de kast getrokken. Rebellerende pubers van weleer hebben na de vrijmibo snel hun overhemd ingewisseld voor een hoodie met capuchon, want deze afspraak was al maanden geleden aangevraagd in de gemeenschappelijke agenda’s met hun partners.
Krachtig ingetogen
Even na tijd komt Rico het toneel opgelopen, ondersteund door een vrolijke reggae-hiphop beat, waar een sample van Doe Maar in te horen is. Dit blijkt later een teaser te zijn van een nieuwe track van zijn aanstaande album. Het nummer is energiek, maar passend bij de ambiance van de schouwburg. Rico praat meer over de track dan dat hij zingt. Voor de niet hiphop-kenners die nog zijn blijven hangen: ja, dat is een wezenlijk verschil.
Trip door memory lane
Het decor is minimalistisch. Een lege bank achter op het podium verraadt dat daar later nog iets gaat gebeuren. Achter de bank staat een PowerPoint klaar met thema’s uit Rico’s leven. Maar voordat hij begint, deelt hij een shout-out uit aan zijn vader, die sinds Rico’s jeugd een indrukwekkend archief aan beeldmateriaal heeft opgebouwd.
Rico vertelt over zijn vroege jaren, over discoplaten die thuis werden gedraaid en over zijn eerste kennismaking met hiphop. Rico vertelt over zijn vroege jaren, hoe zijn vader discoplaten draaide en hoe hij in aanraking kwam met hiphop. Voor wie zijn boek Mijn eigen wereld heeft gelezen, is de informatie niet nieuw, maar krijgt een nieuwe dimensie door de beelden op de achtergrond waar hij alskoter enthousiast meedeint op Grandmaster Flash and The Furious Five (“It’s like a jungle sometimes…”). Het is alsof je de verfilming van een boek ziet, maar waarbij het personage deze keer daadwerkelijk overeenkomt met hoe je die zelf in gedachte had gevormd.
Zonder wrijving geen glans
Hoewel Rico er net lekker inzit, komt er van de linker zijkant iemand op het podium oplopen (ahh, helaas: geen Sticks). De theatershow is namelijk een productie van Haagsch College en vaste prik is om door middel van vragen van een interviewer nog dieper te duiken in de wereld van Rico. Wat meteen opvalt als de interviewer het woord neemt is dat hij een echte liefhebber is, dus dat belooft wat.
Tussen Rico en de interviewer ontstaat een interessante dynamiek. Hoewel voor je gevoel de interviewer af en toe best een stapje terug mag doen, prikkelt hij Rico zodanig dat hij nog meer wil laten zien wat hij in zijn mars heeft. Is het omdat hij de aandacht meer naar zijn eigen show wil toetrekken, of juist dat hij zich hierdoor minder bewust is van het publiek? Het antwoord blijven we schuldig, maar feit is dat hij hierdoor nog vrijer vanuit zijn gevoel praat. En dat kan hij als geen ander.
Kattenkwaad en open praat
Want als Rico iets vertelt, dan luister je. Hij schakelt moeiteloos tussen verschillende lagen van emotie. Het ene moment is hij als een kind zo enthousiast over het kattenkwaad van vroeger - al is het de vraag of het lostrekken van een condoomautomaat met een koevoet daar nog onder valt - het volgende moment is hij reflectief, kwetsbaar en eerlijk over zijn verslaving en zijn tekortkomingen als geliefde en papa. Hij kiest bewust het woord ‘papa’, want een ‘vader’ is een afstandelijk persoon en een papa juist bewust betrokken bij zijn kinderen.
Hij houdt ook een pleidooi voor mannen om zich meer te openen en gevoelens te delen. Zeker in een tijd waar de wachtrijen bij de psycholoog de spuigaten uitlopen, is het belangrijk dat er mannelijke rolmodellen zijn die zowel stoer (pff, die lines die hij nog steeds dropt) als open zijn. Want hoewel we vanavond in de Schouwburg zitten is er geen woord geacteerd. Naast de verhalen van vroeger en analyses van Opgezwolle-teksten, leren we vooral wie Rico echt is. En dat is gewoon een toffe peer.
Na het toetje naar huis
Als toetje heeft Haagsch College nog een quiz georganiseerd over Rico, waarbij je een vinylplaat van zijn nog uit te brengen album kan winnen. Een gelukkige vrouw is na een stuk of zestienvragen de eindwinnaar en gaat tevreden naar huis. Net als de overige bezoekers, met wie Rico in de foyer nog rustig een paar keer op de foto gaat.