De playlist van de redactie 2025

Hieronder vind je een lijstje van releases waar de buren van veertien van onze redacteuren van hebben kunnen meegenieten. Zoals elk jaar is die weer een kaleidoscoop aan genres, van r&b en metal tot punk en jazz. Elke redacteur rent een eigen kant op, maar bij de keuzes van 2025 zit er zowaar enige overlap in...

Kian Danaie

1. mgk - 'lost americana'

De 3voor12 Flowerboys mogen huilen in een hoekje, want deze platte overgeproduceerde Amerikaanse popplaat pakt gewoon de koppositie. Waarom? Omdat 'ie gewoon belachelijk lekker in de oren klinkt. En ja, dat is een prima reden. Waar hitsingle 'cliché' een knipoog is naar jaren '90 boybandmuziek (met geniale clip!), is 'vampire diaries' een strakke poppunkplaat met veelvraat Travis Barker op drums.

De afkorting MGK staat inmiddels haast voor ‘multi genre king’. Werp hem een genre toe en hij spuugt er moeiteloos een hit op maat uit. Ook op dit album bewijst hij weer zijn veelzijdigheid. Zijn alle nummers op de plaat dan zo spot on? Nou, een jankballad of twee over Megan Fox had best mogen sneuvelen. Maar onderaan de streep is dit gewoon een heerlijke plaat, al is het maar om je pretentieuze vrienden te gallen.

2. Fresku – 'Helse Weg'

‘De weg naar de hemel is een helse weg’, Fresku is een poëet die zijn woorden perst op een beat in plaats van papier. Acht minuten lang houdt hij je vast met een onafgebroken stroom aan scherpe observaties, rauwe zelfreflectie en messcherpe punchlines. Zonder refrein, zonder adempauze. Dit is geen track die je even opzet, maar een ervaring die je ondergaat.

Met ‘Helse Weg’ bevestigt Fresku opnieuw dat hij tot een klasse apart behoort binnen de Nederlandse hiphop. In ‘Nieuwe Dag’ vond Fresku de suggestie dat hij hiphop had gered zelf nog misplaatst; ‘die schoenen passen niet’. Inmiddels is het wel duidelijk: net als bij Assepoester is er maar één iemand die de schoen past en dat is Fresku.

3. Turnstile – 'NEVER ENOUGH'

Okee okee, de Flowerboys krijgen toch hun zin… Door het moederschip verkozen tot album van het jaar, en eerlijk: daar valt weinig tegenin te brengen. Als je als hardcorepunkband je vlag kan planten midden in mainstreamland, doe je iets verschrikkelijk goed. Eigenlijk had voorganger ‘Glow On’ dit al verdiend. Maar soms heb je een klein duwtje in de rug nodig - of in dit geval een shout‑out van Charli XCX.

Want de Turnstile-summer is geen marketingpraatje: the hype is real. Van de eerste stagedive bij een NTR Tiny Desk Concert tot een waanzinnige show in de AFAS. ‘NEVER ENOUGH’ toverde hun niche in één spreuk om tot een levende cult.

Micha Hollestelle

1. Talks Make Do – 'Jules'

Voor mij is dit dé 2025-plaat uit Leiden. Niet omdat de plaat baanbrekend is – dat was geen enkele release dit jaar – maar omdat het een bestendiging is van de kwaliteit van de band. Net weer iets anders, met genoeg groei. Hun teksten stijgen uit boven die van veel Nederlandse releases. Wat ook beklijft, zeker als je streamt zonder kwaliteitsverlies, is de productiekwaliteit. Op momenten raakt het aan de productie-toetsteen: Steely Dan.

Okay, dat is boomermuziek, maar dat zijn de Sex Pistols ook. Toch kreeg Steely Dan juist die reputatie omdat ze hele goede producties maakten in een tijd dat vaag en ruig hip waren en het beheersen van je instrument je verdacht maakte (looking at you, Sid Vicious).

Opvallend is ook dat Talks Make Do stijlmiddelen van shoegaze gebruikt, maar het nummer luchtiger houdt met koortjes, lichte synth, hier en daar een tempo-intermezzo en de wisselende toonhoogte van de zang. Als ik dan een band moet noemen in wiens voetsporen ze wandelen, dan de Libertines. Maar dan met net dat beetje song- en productiecraft van Steely Dan.

2. Elmer – Slecht Idee… 'Let's Do It'

Als Nederlandse artiest staat Elmer voor mij bovenaan. Met kop en schouders. Ja, er zijn betere nummers, gevoeliger misschien. Maar Elmer geeft artiestschap zoveel meer kaliber. In één hij-of-zij-identiteit is Elmer popmuzikant, cabaretier en performance artist ineen. Wat Elmer doet als presentator van het kinderprogramma Bollox is waar alles samenkomt. Of anders gezegd: waar iedereen duidelijk kan zien hoe het voor Elmer altijd samenkomt.

Ik hoop dan ook van harte dat er jaarlijks een Bollox-album komt, zoals we ook jaarlijks de Kinderen voor Kinderen-kots over ons heen krijgen (moeilijk te geloven dat dat format ooit tegendraads was).

Terug naar Elmer zelf. Haar album Platland was oktober 2024 en telt dus niet, echt, mee voor 2025, maar 'Prinses Pil' en 'Slecht Idee… Let's Do It' wel. Beiden zijn in alle vezels Elmer. Je kunt er van alles mee, intellectueel en muzikaal, en daar gaat het om. Je kunt er boos van zijn, en blij, en plezier hebben terwijl je toch echt veel mis vindt in dit leven en deze maatschappij. Als Elmer een genre op zich was, zou ik het Happy Hard Emo noemen.

3. . Vatican Shadow – 'Church of Hallows Eve'

Het nummer 'Egyptian Journalist Syndicate', van Vatican Shadow, hoort wat mij betreft ergens in de top 50 van de Top 2000. Maar ja, je kunt het niet uit volle borst meezingen, geen luchtgitaar of luchtdrum meespelen, en dan houdt het wel een beetje op voor een Top 2000-notering.

Vatican Shadow brengt elk jaar een album of meer uit. Maar dit jaar bracht hij eindelijk weer muziek die zijn beste kant laat zien: duister. Ik heb het over Church of Hallows Eve, The 20th Hijacker en Sickness in the Right – Gulf War Syndrome. Hij maakt duistere techno, met veel noise en ruis. In alles is spanning zowel geborgen als verborgen.

Het best is die muziek wellicht te beschrijven als de sleutelscène uit elke onderzeebootfilm: de boot is in silent mode tegen ontdekking door vijandige schepen, het licht is rood, niemand spreekt, een lichte motorbrom, de reguliere piep van de sonar die steeds sneller wordt… want er komt een torpedo de kant van de onderzeeër op. De beste muziek van Vatican Shadow klinkt zo.

Zoals altijd haalt hij zijn inspiratie uit de militaire inspanningen van de VS, voortkomend uit The War on Terror, en de gevolgen daarvan. Sinister is dan ook een goed woord om zijn muziek te beschrijven. Beter is te zeggen dat zijn muziek al jaren de soundtrack is van de Stanley Kubrick-documentaire of -film over The War on Terror die er nooit kwam. Helaas is Kubrick dood, maar de muziek hebben we wel.

Ilse Kalisvaart

1. Jordan Rakei – 'The Loop (Deluxe)'

Jordan Rakei: deze Nieuw-Zeelandse multi-instrumentalist, vocalist, producer en songwriter barst van de muzikaliteit en heeft een warme, expressieve stem die me altijd weet te raken. Met een mix van soul, r&b, jazz en elektronische invloeden weet hij in zijn nummers steeds een andere sfeer neer te zetten. Wisselt krachtige tunes af met subtiele klanken. Ook The Loop (Deluxe), dat hij in 2025 uitbracht, vormt daarop geen uitzondering. Het album put uit persoonlijke reflectie, emotionele groei en verbondenheid. Deze Deluxe-editie voelt als een natuurlijke verlenging van het oorspronkelijke album en benadrukt Jordan Rakei’s kracht als veelzijdige maker.

2. Nyron Higor – 'Nyron Higor'

Nyron Higor bracht dit jaar zijn gelijknamige album Nyron Higor uit. Deze multi-instrumentalist, componist en zanger mixt Braziliaanse muziek met moderne geluiden, wat warme, poëtische en dromerige nummers oplevert. Het album luistert heerlijk weg en voelt als een kleine reis door verschillende Braziliaanse klanken. Estou Pensando Em Você als mijn persoonlijke favoriet, een nummer dat laat horen hoeveel creativiteit en muzikaliteit Nyron Higor in huis heeft. Zijn nummers voelen oprecht en persoonlijk, ook zonder de teksten volledig te begrijpen. Fijne muziek om even lekker bij weg te dromen.

3. Odymel & Funk Tribu – 'Forbidden Voices'

Als er dit jaar één track op repeat stond, dan was het Forbidden Voices van Odymel en Funk Tribu. Forbidden Voices is energiek, melodieus en meeslepend. Met een vleugje mysterie en krachtige tunes raakt het nummer een diepere laag, wat maakt dat je het nummer nog een keer wilt opzetten. Track luisteren? Ja. De live set bekijken? Beter. De zichtbare en aanstekelijke energie van de twee DJ’s geeft het nummer net dat beetje extra. Met de Funk Tribu-tour in het vooruitzicht volgend jaar is Forbidden Voices voor mij een heerlijk voorproefje. Tot die tijd blijft ‘ie lekker op repeat.

Renée Kortenoever

1. Viagra Boys – 'viagr aboys'

Of het nieuwe album van Viagra Boys goed is? Schijt een beer in het bos? Man man man, doen ze effe hoor. De Zweedse mannen bewijzen met hun vierde album met de tijd zowel muzikaal als tekstueel experimenteler, complexer en vooral viezer geworden te zijn.

Swingende saxofoonpartijen, brute baslijnen en suizende synthesizers zorgen samen voor een heerlijk chaotisch mengsel, dat zich aan je vastkleeft, in je oren kruipt en je brein zodanig te grazen neemt dat je niks anders meer kan dan dansen, meezingen en nadenken over het aanschaffen van Adidas kleding. Viagr aboys is alles wat je verwacht van deze party-punk-rock losers en de band heeft deze al in z'n geheel gespeeld in Shrimp Sessions IV.

Het album zit gevuld met onderwerpen zoals een mega loser zijn (YOU N33D ME), masturberen in een winkel (Store Policy) en obsessief verliefd zijn op een veenlijk (The Bog Body). Je weet wel; de herkenbare dingen in het leven. Ook had ik nooit verwacht emotioneel te worden over een nummer met de naam ‘Medicine for horses’, maar so be it.

Conclusie: Ja, dit is eigenlijk gewoon een heel geil album.

2. Heavy Lungs – 'Caviar'

Nog nooit maakte een album mij zo hongerig om een band live te zien (dat terwijl kaviaar mij meestal niet smaakt), en, spoiler: ik kwam, ik zag… en ik kwam nog harder. De liveshows van Heavy Lungs zijn nog tien keer energieker en intenser dan op de plaat. Met zanger Danny Nedelko, die als een ballerina over het podium springt en over de vieze podiumvloer kruipt, is er een grote kans op moshpits, gedans en héél veel zweten.

In Caviar wordt je in net geen half uur tijd helemaal van je sokken geblazen met deze mix van dansbare punk en snoeiharde noise-rock. In een rap tempo blaas je door dit album heen, maar daar is een goede oplossing voor: zet hem nog een keer aan en nog een keer… en nog een keer. Met funky gitaarpartijen en speelse lyrics kan zonder twijfel gezegd worden dat dit het beste album van Heavy Lungs tot nu toe is. Eentje die het best tot zijn recht komt als je de nummers live ervaart.

Beetje nieuwsgierig? Nouuuu, heb jij eens even geluk. Op 31 januari staan ze op Out of the ordinary in de Nobel en ik ben daar absoluut bij.

3. Maruja – 'Pain to Power'

Eerlijk; 2025 was een verdomd goed jaar en om maar drie albums te kiezen is totaal gekkenwerk. Toch heb ik gekozen voor het debuutalbum van dit viertal uit Manchester. Allicht een beetje gek aangezien ik voor hun live concert op 21 november in Tolhuistuin totaal onbekend was met deze band.

Al vrij lange tijd heeft een album mij niet zo diep geraakt als Pain to power. Het is zowel emotioneel als muzikaal intens met veel ruimte voor maatschappelijke thema’s. Niet echt easy listening dus, maar ook dat maakt het een album dat ontzettend actueel is. De wereld waarin wij leven en al zijn gebeurtenissen is namelijk allesbehalve makkelijk.

Het is een veelzijdig album met veel invloeden uit verschillende genres zoals noise, jazz en hiphop, wat samenkomt tot iets explosiefs en wordt afgewisseld met een gevoelige soort intimiteit. Frontman Harry Wilkinson zingt en rapt met erns en noodzaak, waardoor hij je aandacht vastgrijpt en vasthoudt. Samen met de politieke teksten doet het soms denken aan het werk van Zach de la Rocha, maar dan met een stuk minder toxistische masculiniteit.

Johann Leibrandt

1. Vower – 'A Storm Lined with Silver'

Het nieuwste EP van de progressieve metalband Vower is een manier om een streep te zetten onder muziek die ze geschreven hebben. Een markering van progressie voor de band. Het vijftal dat bestaat uit ex-muzikanten van Palm Reader, Toska en Black Peak, heeft een EP neergezet dat door emoties van verandering, futiliteit, en faalangst heen gaat. De poëtische teksten van Josh McKeown, die clean en ruig gezongen worden, vloeien perfect samen over de harde riffs en onorthodoxe compositiekeuzes van de rest van de band. Een hoogtepunt van deze EP is toch wel echt Moth Becomes the Flame. Een rustig begin dat zich omzet naar een triomfant gevoel, met grote riffs, en echt absurd goede vocals. Briljante compositie gemixt met geweldig spel van elk van de muzikanten is de gehele opsomming van dit EP.

2. Lausse the Cat – 'The Mocking Stars'

The Girl, the Cat and the Tree was een culthit in 2018. Na zeven jaar komt Lausse the Cat uit het niets met een gloednieuw album die minder introspectief is, maar meer naar de wereld om hem heen kijkt. Het verhalende aspect van het album dat de realiteit bespreekt en de zoektocht naar rust en vrede, is zonder meer geweldig. Mijn favoriete lied van dit album is toch wel echt de titeltrack, een bijna 11 minuten lange combinatie van spoken word, mooie melodieën en beeldspraak. Lausse heeft het talent om levendige verhalen te vertellen en neemt de luisteraar precies mee naar waar hij hen wil hebben, naar hun eigen gedachten. Hij creëert een wereld die echt voelt, met ad-libs die levendig voelen, zoals miauwende katten, en belletjes die als de sprankelende sterren klinken. Zeker een van mijn favoriete albums van het jaar.

3. Fred Again… – 'USB'

USB is het idee van een levende mixtape waar Fred Again… nieuwe tracks aan kan toevoegen die passen bij de sound van het gehele album. Fred heeft laatst zijn tour afgerond waar hij in tien weken tien steden speelde, met daarbovenop tien nieuwe tracks die toegevoegd worden aan USB. Een hele amalgamatie aan alles wat hij maar maken kan. House, Techno elementen, Trap/Hip Hop, Bass, en hij kan het allemaal. USB staat bij mij eigenlijk constant op repeat, al is het om maar naar de supermarkt te lopen. De collaborations op dit album zijn ook precies waar mijn interesses in muziek liggen, wat ook de herspeelbaarheid verhoogt. Ik kijk erg uit naar de toekomstige muziek die hier op komt te staan.

Nike Liscaljet

1. Planet Sun – 'The Glitch'

Er komen veel mooie dingen uit Zweden en één daarvan is Planet Sun. Hun semi-akoestische psychedelische harmonieën laten op elk moment van de dag de zon schijnen. Eind 2024 is mijn lieve schoonvader overleden en hun muziek bracht licht in een droevige tijd. Op zijn verjaardag in 2025 verscheen de tweede single ‘Today’ en een week later het album ‘The Glitch’. Ik denk dat hij zowel de muziek als het artwork mooi had gevonden. Dit album heeft het hele jaar door voor blije en ontspannen noten gezorgd, momenten om even stil te staan, en is niet voor niks in mijn top 5 meest beluisterde albums geëindigd. “See the sun coming down, let it rain today”.

2. Temple Fang – 'Lifted from the wind'

Het is half april en mijn 16^e Roadburn op rij. Voor het eerst beginnen mijn man en ik deze editie al op woensdagavond bij The Spark. Dankzij hem, want hij opent deze avond zijn succesvolle Reinwardt Academie-project Archiving Heaviness in de kelder van 013. Mijn geluk kan niet op als dan ook nog Temple Fang de vervangende act is voor een ziekgeworden Bad Breeding. Op Roadburn 2019 maakten ze al diepe indruk en nu nemen ze mij mee terug naar die heerlijke psychedelisch rockende jaren van het festival. ‘Lifted from the wind’ gaat, gesigneerd, mee naar huis en op de platenspeler.

Eind 2025 mag ik opnieuw live genieten van Temple Fang, dit keer in de Nobel, als fotograaf voor 3voor12 Leiden. Het album ken ik inmiddels aardig uit mijn hoofd en neemt mij weer mee, naar afgelopen jaar, naar alle mooie dingen die ik heb mogen doen en meemaken, en geeft een positieve bries aan alles wat nog mogelijk is.

3. Terzij de Horde – 'Our breath is not ours alone'

Ook al verscheen dit album pas op 10 oktober, toch spookt het al een half jaar door mijn hoofd. Ik ken Terzij de Horde sinds hun oprichting, bassist Johan al 25 jaar, en het is hun aanstekelijk enthousiasme, passie voor muziek en maatschappijkritische boodschap die mij enthousiast maken voor hun blackmetal. Vooral live, want het is fantastisch om deze knappe muzikanten te zien spelen.

Al op een maandagmiddag begin juni krijg ik met een select gezelschap een voorproefje van het nieuwe album ‘Our breath is not ours alone’, tijdens een unieke workshop in de Q-factory. Tussen drie nummers door onderzoeken band en publiek samen de emotionele betekenis van het maken en ervaren van zware muziek, aan de hand van emotienetwerken. Zanger Joost verklaart de teksten en we bewegen ons in een veld tussen milde, intense, onprettige en fijne gevoelens, waarbij er ruimte is voor zowel liefde als verdriet. Dat Terzij de Horde meewerkt aan zo’n intieme workshop, waarbij ze zich heel kwetsbaar opstellen, maakt hun muziek voor mij nog specialer.

Mijn laatste concert van 2025 is memorabel, want Terzij de Horde treedt voor het eerst op in Tivoli. Nieuw en oud werk vullen elkaar naadloos aan, de sfeer is fantastisch, en wat is het mooi om de band zo te zien groeien. Ik ben heel benieuwd hoever deze adem reikt.

Rogier van Nierop

1. Baba Pen & The Bim Bam Band – 'I Can't See You Cry'

Deze psychedelische superband uit de omgeving van Zwolle speelde in 2025 op de Popronde, maar tot mijn teleurstelling niet in onze regio. Dit melodieuze nummer, dat zweeft tussen de sixties en seventies, heeft een zalige hook en opvallend fijne drums. De vrolijke, melodieuze klanken vormen interessant contrast met de inhoud: een egoïstische break-up. Luister vooral het hele album ‘Baba Pen & The Bim Bam Band’, maar omdat 'I Can't See You Cry' bij mij uren-, dagenlang op autorepeat heeft gestaan, licht ik deze single eruit voor de zegekrans.

2. Grote Geelstaart – ‘Van Reijnst’

Dit Zeeuws-Leidse kwartet verbeeldt op hun debuut-EP ‘Van Reijnst’ vervreemding via psychedelische noiserock met punkjazzvibes. De felle drums in ‘Kickbokser’ zijn als vuistslagen, in ‘Beton’ vlindert de sax, ‘Muurvast’ combineert ijskoude elektronica met uitzinnige gitaarsolo’s. Het hele album zou kunnen klinken bij die scène uit American Psycho waarin de hoofdpersoon in redeloze, vol-sla-gen paniek rondrent.

Wil je iets anders luisteren dan marketinggedreven prefab-conceptalbums? Geef ‘Van Reijnst’ de kans, want eigener, origineler en minder commercieel hoor je ze zelden.

3. Heavy Lungs – 'Caviar'

Geweldige '80s noise-britpunk uit Bristol. 'Caviar' is de Vogel Rok onder de albums, een achtbaan die je ongeremd het duister in voert. ‘Call It In’ is precies dat, stuwende, duistere post-punk. 'Into The Fire' heeft iets Command & Conquer-achtigs, maar is melodischer en trager, met als bonus een There Will Be Blood-verwijzing: "I drink your milkshake". Ach, zo kan ik alle nummers wel noemen. 'Caviar' maakt zijn naam waar.

Merel Reiniers

1. Balu Brigada – 'Portal'

Het debuutalbum van het Nieuw-Zeelandse indierockduo is stoer, catchy en experimenteel. Maar liefst vijf van de twaalf nummers brachten ze gedurende het jaar al uit als single, maar dat maakt het album niet minder spannend. Met een synthie introtrack en een interlude herinneren ze ons aan de waarde van de album-luisterervaring, en de afwisseling tussen indiepop en rock laat hun unieke sound schijnen. Specifiek in het nummer ‘Backseat’, dat een outro heeft van bijna drie minuten, waarin je op het puntje van je stoel zit door een mix van gitaarsounds en tempowisselingen.

2. Dogpark – 'September'

Een nog redelijk underground indierockband die - in september - de single September uitbracht. Deze single doet gelijk uitkijken naar wat de band het komende jaar gaat brengen (wellicht een debuutalbum?). De sound van Dogpark doet denken aan de retro-indierock van onder meer The Strokes. Waar eerdere singles in het teken stonden van harde gitaren, laat September een meer melancholische kant zien van de band. De rauwe stem van zanger Eamon More en het opbouwende jazzy refrein trekt je in ieder geval helemaal mee in de track. En de warme gitaarsolo met lichte overdrive is in dit nummer echt de kers op de taart.

3. Djo – 'The Crux'

Met het derde album van Stranger Things-zanger Djo stapt hij af van zijn eerdere donkere vibe. Het album is energiek en trekt iets meer richting de indiepop. Ook het onderwerp van de nummers is vrolijker: hoewel Djo eerder nog zong over ‘The End of Beginning’, verheerlijkt hij in de single ‘Basic being Basic’ dat niemand perfect hoeft te zijn. En het hartverwarmende nummer ‘Charlie’s Garden’ - een eerbetoon aan zijn vriendschap met co-star Charlie Heaton - brengt nostalgie met een McCartney-achtige sfeer, door het speelse refrein, heldere piano en onverwachte tempowisseling.

Marcel Schikhof

Marcel

1. James Brandon Lewis - 'Apple cores' en 'Abstraction is Deliverance'

2025 was een uitstekend jaar voor saxofonist James Brandon Lewis met een geweldig optreden in het Bimhuis en twee fantastische albums: 'Apple cores' met zijn trio en 'Abstraction is deliverance' met zijn vaste kwartet. 'Apple cores' is direct en rauw, terwijl de muziek met het kwartet wat meer abstract en uitgesponnen is. Het laatste nummer op 'Apple cores' heet 'Exactly, our music' en zo is het maar net. Alleen weet ik nog steeds niet welke van de twee ik nu echt de beste vind, daarom maar ex aequo.

2. Annie & The Caldwells - 'Can't lose my soul'

Het familiebedrijf van Annie en Joe Caldwell maakte tientallen jaren muzikale omzwervingen langs gospel, soul, funk, disco. In 2025 verscheen het prachtige 'Can’t lose my soul' bij het Luaka Bop label. Het album drijft op de geweldige stem en timing van Annie, de strakke gospelkoortjes van haar zussen, mooie composities en arrangementen. Denk aan de Staple Singers in hun beste tijd, maar dan met hier en daar disco en een Bootsy Collins basloopje. En dat mooie refrein in het openingsnummer: "I was wrong...so wrong..." Hoorden we dat maar eens wat vaker van bijvoorbeeld onze politici...

3. Swans - 'Birthing'

De Swans gaven niet alleen een overdonderend optreden in de Nobel in november, maar ook 'Birthing' groeit na een paar keer luisteren tot een ijzersterk Swans-album. Meer dan 90 minuten muziek, van ijle, hoge luchtlagen naar donkere spelonken vol donderend geraas. De wereld van bandleider en componist Michael Gira is meestal behoorlijk duister, maar hier toch enig optimisme: 'Will it end, will it end? To begin at the end.'. Een nieuw begin..dat gaat toch wel een beetje naar een kerstboodschap. Van mij mogen ze in '26 weer langskomen in Leiden.

Sam van Tienhoven

1. The Last Dinner Party – 'From The Pyre'

Waar het debuut van The Last Dinner Party nog grotendeels aan mij voorbij is gegaan, was het op het tweede album vanaf de eerste zin raak: een Lee Hazlewood-referentie? Mijn aandacht heb je. Nu, twee maanden later, ken ik ongeveer alle teksten van 'From The Pyre' uit mijn hoofd, en aankomende maart sta ik ze allemaal schaamteloos mee te gillen in de AFAS. Weinig albums hebben mij meer ontroerd dit jaar, maar het is vooral de onverdunde levensvreugde die uit hun muziek spreekt, waarmee de vijf vrouwen van The Last Dinner Party mijn hart compleet hebben veroverd.

2. Addison Rae – 'Addison'

Misschien is het maar goed dat ik geen TikTok heb, want daardoor kon ik geheel onbevangen de wereld van Addison Rae instappen. En wat hoorde mijn oren: geen slap influencer-goes-pop plaatje, maar een fijn geproduceerd, melodieus album, met best wel een eigen sfeer. Want laten we eerlijk zijn: het kan als man die (heel langzaam) een middelbare leeftijd nadert af en toe best lastig zijn je Tate McRae’s en Sabrina Carpenter’s uit elkaar te houden. Addison Rae weet zich met haar debuutalbum knap van de concurrentie te onderscheiden, en deze volwassen man vind het geen probleem dit het popalbum van het jaar te noemen.

3. Wet Leg – 'moisturizer'

Eigenlijk staat me best veel tegen aan Wet Leg’s tweede plaat: de viezige albumhoes (is dat de zus van Aphex Twin?), de hippe songtitels zonder hoofdletters, de lyric “baby, yeah, I’ll be your Pokémon”. Desondanks bleef ik keer op keer terugkeren naar 'moisturizer'. Waarom? Achter de ogenschijnlijke nonchalance heeft het Britse duo wel degelijk heel veel aandacht in hun muziek gestopt. De productie is perfect, en er zit geen enkele misser in de tracklist. Belangrijker nog: de attitude van de dames is gewoon een hele dikke vibe, weetjewel, en daarvoor wil ik de twijfelachtige aesthetic best door de vingers zien.

Ruben Verheul

1. Graceless - ‘Icons of Ruin’

Het Leidse Graceless heeft in 2025 een monument neergezet. Ergens tussen de Burcht en de Coeliekerk doemde ‘Icons of Ruin’ op: Unesco-waardig death metal erfgoed. Niet omdat het per sé dingt naar de originaliteitsprijs, maar omdat het... goed... is... gemaakt! Met ‘gateway-potentieel’, durf ik zelfs hardop te hopen. Bring your daughter to the ‘Sanctified Slaughter’ en vertrouw erop dat Graceless haar in keurige mootjes, met gebalde vuisten en een tik-tok-kijkers-gegarandeerde nek-hernia weer thuis bezorgt. Dial 071 for Death!

2. Trupa Trupa - ‘Mourners’

Ik stuiter nóg na van Trupa Trupa’s optreden tijdens Peel Slowly and See. Dit Poolse post-punk trio ontwapent met ‘eigenzinnig, aanstekelijk activisme’ (aldus 3-voor-12-Leiden-collega Cisly). De hoekige motoriek van zanger-gitarist Gregorz Kwiatkowski, de bedrieglijk ‘terloopse’ aanwezigheid van Wojtek Juchniewicz (zang, bas) en Tomek Pawluczuk (drums) en... kurva... die oorwurmpjes-met-best-wel-scherpe-randjes. Gdansk-aan-de-Mersey; ‘Unknown Pleasures’ vanaf het scherper-van-de-snede. Ook op de niet-lang-genoeg-spelert ‘Mourners’ komt Trupa Trupa meer dan goed uit de rood-witte verf. Kleur je mee?

3. Snowpoet - ‘Heartstrings’

Wat zet je tegenover—het was per slot van rekening 2025—de Terreur van de Grote Bek? Laat ik het dit keer klein houden, verder van mijn zwartgallige zelf. Ik nomineer iets verstilds, iets lieflijks, iets subtiels. Snowpoet, dat is. Wat vocalist Lauren Kinsella en toetsenist Chris Hyson doen op ‘Heartstrings’, samen met een aantal andere magistrale muzikanten, kun je met een duur woord omschrijven als ‘jazz’. Noten, edoch, worden er niet gepoept. En de drempel ligt niet wezenlijk hoger dan bij, pakweg, een Portishead. Impact zonder effectbejag—kom daar nog maar eens om in deze ... tijden.

Phaedra Wijnstroot

1. JADE – 'THAT’S SHOWBIZZ BABY! THE ENCORE'

Waanzinnig album met pop, soul, r&b en nostalgie alles daaromheen. JADE (bekend van Little Mix) heeft haar langverwachte debuutalbum dit jaar uitgebracht en deze knalt er gelijk in. Ze legt al haar gedachtes open en bloot en kraakt de boosdoeners uit de muziekindustrie af. Waan je in haar wereld en laat je betoveren door haar stem.

2. 5SOS – 'Everyone’s A Star'

De mannen van 5 Seconds Of Summer zijn weer teruggegaan naar waar ze ooit waren begonnen; poppunk is weer helemaal back! Waar de eerste single,' NOT OK', je doet denken aan Gorillaz, experimenteren ze gedurende het album verder binnen dit genre. Ook al klinkt dit album niet zoals de vorige twee, je herkent toch hun unieke sound en zit het weer vol goede platen.

3. TAXITAXI – 'HEY PIETER'

Dit jaar zijn er onwijs veel goede platen uitgekomen en dit blijkt er ook een te zijn, zeker als we mijn Spotify-Wrapped moeten geloven. De Groningse punkboyband bracht begin dit jaar een kort maar zeer krachtig album, waarvan de nummers niet meer uit je hoofd verdwijnen. De muziek dreunt binnen terwijl de simpele teksten je toch aan het denken zetten.

Fleur Wilke

1. Kensington – 'First Rodeo'

Dit jaar markeerde de terugkeer van mijn favoriete band Kensington. Na een afwezigheid van 2,5 jaar maakte de band begin dit jaar hun comeback, weliswaar met een nieuwe zanger, en kwam in november het album First Rodeo uit. Ondanks de nieuwe zanger, de Amerikaanse Jason Dowd, is de kenmerkende Kensington sound er nog steeds. Sterker nog, het album is een stuk lichter en optimistischer dan de laatste twee albums met oud-zanger Eloi Youssef. Wanneer een band met een nieuwe zanger komt is het altijd een beetje spannend hoe het uit gaat pakken, maar in mijn mening, is het bij Kensington zeer goed uitgepakt!

2. Froukje & S10 – 'Frok en Stien'

Voor mij zijn Froukje en S10 twee van de belangrijkste Nederlandse popartiesten van het moment. Allebei brengen ze een eigen sound en verhaal mee, waarmee ze een hele generatie voorzien van muziek. Los van elkaar zijn het waanzinnig sterke artiesten, maar gecombineerd zijn ze, voor mij, nog beter en weten ze hit na hit te scoren. Helaas heb ik het duoconcert in de Ziggo Dome moeten missen, maar mochten ze dat nog eens doen, dan sta ik vooraan.

3. Franz Ferdinand – 'The Human Fear'

Franz Ferdinand is een artiest die ik vorig jaar helemaal heb ik ontdekt en waarvoor mijn liefde in 2025 alleen maar is gegroeid. Ja, de band is wel over zijn hoogtepunt heen, maar wist mij toch met het nieuwste album The Human Fear te verassen. Een iconische track à la ‘Take Me Out’ staat er dan niet op, maar de band weet wel in hun eigen typerende sound te verassen, en durfde ook een beetje te experimenteren, luister maar eens naar ‘Hooked’. Afgelopen zomer heb ik de band live mogen zien en ik kan je beloven dat dit album ook live heel lekker werkt.

De playlist van de redactie 2025 De playlist van de redactie 2025

De eindejaarslijstjes van redactieleden van 3voor12 Leiden