En altijd voor een goed doel. Dit keer heeft de organisatie van Spijkerrok gekozen voor ondersteuning van de Arnhemse tak van WALHALLAb, een leer- en werkplaats voor waar alle dingen kunnen die thuis en op school niet kunnen, waarbij verantwoordelijkheid, respect en geloof in het kunnen van kinderen voorop staan. De opstelling is voor het overgrote deel hetzelfde als vorig jaar, alleen opvallend is dat de grote tent nu een stuk opener is. Simpel gezegd zijn het nu twee oversized partytenten, die dat beetje wind meer ruimte geven, want warm is het en de sfeer is relaxed.
Zoals eigenlijk elk jaar is het prachtig weer tijdens Spijkerrok, dit jaar op zaterdag 7 juli. Dit festival in het Arnhemse Spijkerkwartier weet elk jaar met minimale middelen een maximaal effect te bewerkstelligen. Voorafgaand aan de zaterdag is er op vrijdagavond in de Brigant een pre-party. Altijd goed voor afwisselend en muzikaal sterk programma voor slechts een paar euro entree.
Spijkerrok pre-party in de Arnhemse Brigant
Exact na het fluitsignaal dat België toegang verschaft tot de halve finale van het WK, start in Brigant de band waar vele Belgen morgenochtend om zullen smachten: Paracetamøl. Vurig, agressief en intens, de punkrock van deze vier mannen uit Arnhem en ook Nijmegen is hevig en hard, maar laat zich door de licht vervormde wave vocals en variatie in ritme en intensiteit zeker niet zomaar wegduwen in dat hokje. Weer een spannende nieuwe band uit de buurt, die met de juiste impulsen een tot een van de lokale boegbeelden kan uitgroeien. Valkhof alert!
Na de zindering van Paracetamøl denk je dat het weinig intenser kan, en dan is daar het Engelse Melt Dunes. Een band on the rise: het vermaarde psych-label FUZZ CLUB Records plaatste al een single van de band op een compilatie-release dus dat belooft wat. Binnen enkele seconden weten deze vier psych-rockers uit Southampton het publiek bij de strot te pakken om je drie kwartier lang te laten snakken naar adem. Hun grip bouwt zich op door middel van galmende reverb, psychedelische terugschakelen én acceleraties en stekende garage noise, om deze af en toe wat los te laten en je de kans te geven om bij te komen. Veel tijd krijg je niet, want de band breekt het kleine podium gaandeweg bijkans af tot en met de Stooges-cover No Fun. Geweldige band!
Sandviken is uiteraard een goede bekende in het Arnhemse. Deze import-quasi-Zweedse producer liet zijn moederland achter om naam te maken in Arnhem. In eerste instantie met Hömpfdingå, waarmee hij stad en land afreisde om met zijn elektropop vele Poprondehaltes af te sluiten met dampende feestjes. Sinds enkele jaren is Sandviken zijn eigen weg gegaan en weet hij met een live act een interessante reputatie op te bouwen. Vanavond staat hij alleen aan de knoppen en weet de nodige elektro-impulsen over te laten slaan op de nog aanwezige Spijkerrokkers.
Spijkerrok
Cloud Cukkoo
De opener op Main Stage is het Nijmeegse Cloud Cukkoo. Deze band toont meteen enkele karaktertrekken die kenmerkend zijn voor Spijkerrok: spannend, zwoele vocals van frontvrouw Jori, duister en af en toe bijtend. Door het mooie weer en de plek vroeg in het programma is het nog niet erg druk in de tent, maar Cloud Cukkoo weet de aanwezigen zeker aan zich te binden. Na de set maakt de band gauw plaats, want op het Amzaf Festival in Arnhem speelt de band vandaag ook nog tweemaal.
Cloud Cukko
Miriam Moczko
Miriam Moczko is al jaren een exponent waar Arnhem trots op mag zijn. De multi-instrumentaliste kiest in haar huidige muzikale fase voor de viool en een loopstation, waarmee ze de prachtigste klanken over het toch al glooiende en grillige Thialf-terrein laat kronkelen. Muziek om stil van te worden. En dat doen we dan ook, in afwachting van haar nieuwe werk dat in de loop van het najaar wordt verwacht.
Miriam Moczko
Speciaal Onderwijs
Op létterlijk een steenworp afstand van het hoofdpodium staat de wieg van dit nieuwe vijftal. Het Rijnijssel College baarde dit vijftal tijdens wat een helse bevalling geweest moet zijn. We gaan niet over de mislukte opvoeding uitweiden, want deze wordt zwaar overschaduwd door de Arnhemse branie van deze jonge gasten. Amsterdam make way: dit is de Jeugd van Tegenwoordig 2.0. Het mengsel van Nederlandstalige censuurloze teksten, RHCP funkrock met elektro en een groots geluid resulteert in een stinkend soort asfalt dat voor Speciaal Onderwijs de weg plaveit naar ongetwijfeld meer mooie podia, zoals volgende week op het Valkhof Festival.
Speciaal Onderwijs
Dan Wilson & the Counterfactuals
Het meest in het 'oor' springend is de stem van deze zanger. De kenmerkende rasp is een van de facetten die garagebluesband The Cubical uit Liverpool zo’n toffe band maakt. Naast die band schrijft Wilson gedichten én heeft ook een soloproject. Hoewel solo, hij staat op het podium met Cubical-maat Simon James (saxofoon, klarinet en mandoline) en Rense Slings van Automatic Sam (op elektrische gitaar en banjo) onder de noemer The Counterfactuals. Naast materiaal van zijn eerste soloalbum All Love Is Blind, trakteert Wilson het publiek ook op nummers van het in het najaar te verschenen tweede album Victims. Sterke teksten, maar misschien iets te veel nummers in hetzelfde tempo, maken het ontbreken van een drummer wel voelbaar richting het einde van het optreden.
Dan & The Counterfactuals
Raw Flowers
Vrijwel direct daarna begint op het hoofdpodium Raw Flowers aan hun set intense rock. De Achterhoekers hebben in de afgelopen vijf jaar een berg podiumervaring opgedaan, die zich keer op keer weet uit te betalen. Met twee klasse platen (het titelloze debuut en No Time Like The Present) op zak, heeft de band heel veel sterk materiaal om uit te putten. Vrijwel direct krijgen ze een deel van het publiek aan het dansen. Dit optreden is het perfecte moment om de nieuwe drummer Benjamin Kip (met opvallende Freddie Mercury snor) aan het publiek voor te stellen. En die maakt meteen een sterke indruk, net zoals het solide basspel van Raymond Grevink. Hierdoor krijgen zanger Lawrence Mul en gitarist Paul Diersen alle ruimte om te excelleren. De muziek krijgt nog meer soul en drive dan normaal al het geval is met gloedvolle uitvoeringen van ‘Bad Weather’ en ‘Good Night And Good Luck’.
Raw Flowers
Jellephant & the Phantoms
Ondanks alle aandacht voor de reeks sterke platen (met het dit jaar verschenen Skeletons als voorlopig hoogtepunt) en inmiddels ook vele optredens, zelfs tot ver buiten de provincie, speelt de Arnhemse neo-psychedelia gitaarheld Jellephant in de kleine tent. Dat pakt heel goed uit. De band speelt in iets afgeslankte vorm, met z’n vieren in plaats van met zijn vijven vandaag. De set begint rustig, er wordt geconcentreerd gespeeld door Chris Kalkman (gitaar), Pim Walter (bas) en Erik Oexman (drums). Er is ruimte in de gitaarpartijen, meer Allah-Las dan Brian Jonestown Massacre, zeg maar. Duidelijk gevalletje van minder (gitaar) is meer. De goed opgebouwde set werkt naar een hoogtepunt toe, waarbij Jelle de ene na de andere heerlijke gitaarpartij laat horen. Veel nummers krijgen een andere uitvoering dan de plaatversies, waardoor het optreden van begin tot eind spannend blijft.
Jellephant & the Phantoms
Korfbal
Korfbal. Hiermee wordt niet de gemengde sport bedoeld, als intermezzo in het programma, maar het garagekwartet onder leiding van Jaap van de Velde, die zich al eerder bekendheid verschafte met acts als Yuko Yuko en The Homesick. Met een bandgeluid dat eigenlijk best in het verlengde van dat Jellephant ligt, alleen spelen de vier gasten uit Noord Nederland harder en sneller. Korfbal speelde zich in de kijker door hun optreden op Eurosonic in januari van dit jaar en als 3voor12 talent tijdens de laatste Popronde. Hun zelfbenoemde “pretti boi hardrock” voldoet helemaal aan de eisen van een hedendaags hipsterbandje, maar omdat ze het brengen met zoveel energie en zelfs een knipoog kan uw recensent dit sterke optreden zeer waarderen.
Korfbal
Potential Criminal
In de kleine tent is het dringen geblazen bij Potential Criminal. De band is Arnhems, hoewel geen van de leden hier vandaan komt. Maar inmiddels hebben ze hier al veel vrienden gemaakt met hun energieke mix van rap met rock, funk en soul. De presentatie van hun ep Observe vorig jaar oktober in Luxor Live was dan ook volledig uitverkocht. Meteen eist rapper Marwin Tyrone de aandacht op met zijn spraakwaterval, waarbij opvalt hoe sterk zijn raps zijn. Iedereen geeft dan ook toe aan zijn verzoek om nog verder naar voren te komen, zodat er een echt feestje kan worden gebouwd. Zelfs tot buiten de tent wordt er gedanst. De aandacht verslapt wel wat in het tweede deel van de show als de band meer de soul- en jazzkant op gaat en minder dwingend blijft. Het vijftal, waarbij ook de rol van toetsenist Marten Vellema niet te onderschatten is, gaat nog ver komen. ‘Unite’ is niet alleen de nieuwe single, maar ook de positieve boodschap van dit bonte gezelschap.
Potential Criminal
Mr. Weazley
Dat er momenteel veel goede muziek uit Arnhem komt, laat ook de afsluiter van de dag horen; Mr. Weazley, met frontman Benjamin Thode (bekend van Leeways). Zijn presentatie is zo energiek en beweeglijk dat het moeilijk is voor het publiek om stil te blijven staan. Maar eigenlijk heeft helemaal niemand daar zin in en heeft iedereen juist zin in dit laatste optreden. Maar liefst met z’n achten staan ze op het podium, waarbij gitarist Andrej Bragin en drummer Amir Katevushnik van Leeways uiteraard direct worden herkend. Er is een flinke blazerssectie (trompettist Pieter van Engelen en saxofonisten Andre Schnura en Inga Rothammel), op toetsen Dinesh Jhagjhoor Singh en op bas Aditya Sardjono. Hun crossover van hiphop, reggae en rock wordt goed gespeeld en Thode weet het publiek alleen maar verder op te zwepen, zeker tijdens de sterke nieuwe single ‘Landing’. Met dit dampende optreden, dat wordt afgesloten met een mooie groepsfoto wordt Spijkerrok op een mooie manier afgesloten. We hebben nu al zin in volgend jaar.
Mr Weazley