#valkhof15: Het grote donderdag-blog #valkhof15: Het grote donderdag-blog

Met The Heat, Stuff., zZz, en The Mysterons

, tekst: Patrick Struijker Boudier, Bart Peeters, Robin Oostrum, Edwin De Corti | foto's: Matthijs Quaijtaal, Roger Jansen, Matthijs Mekking

#valkhof15: Het grote donderdag-blog

Met The Heat, Stuff., zZz, en The Mysterons

tekst: Patrick Struijker Boudier, Bart Peeters, Robin Oostrum, Edwin De Corti | foto's: Matthijs Quaijtaal, Roger Jansen, Matthijs Mekking ,

Met zoveel interessante acts op het Valkhof Festival is het voor de 3voor12 Gelderland-redactie niet te belopen om iedereen een eigen artikel te geven. Maar we willen natuurlijk wel zoveel mogelijk acts behandelen en daarvoor hebben we dit Valkhof Festival-blog, waarin we verslag doen van alle acts.

The Heat, Boog, 19.00

Speelde het Arnhemse The Heat vanmiddag nog een akoestische set op het eigen Entreepodium van 3voor12 Gelderland, een paar uur later mogen de heren elektrisch los met hun stevige spierballenrock met een bluesinslag. Het begin is rustig met het ingetogen ‘Way Down In The Valley’ van hun recent verschenen ep Matatoro. Het warm klinkende orgeltje en het redelijk kalme gitaarspel krijgen ruim baan in deze breed uitgesponnen psychedelische song. Alsof The Doors tijdelijk gereïncarneerd zijn op het Valkhof Festival. Na dit beheerste begin trapt de band het bluesgaspedaal steviger in en knallen, brullen, branden, fluisteren en loeien de bandleden zich door stevige en opwindende versies van hun eerste en tweede ep.

‘In My Mind’,  ‘The Sign’ en ‘Tumblin’ rammelen lekker de boxen uit met vuig harmonicaspel, straf gitaarwerk en een goede ritmesectie. En ach, dat het gitaarrifje in ‘Tumblin’ erg sterk lijkt op het middenstuk van ‘Knights Of Cydonia’ van Muse, het is ze vergeven. Het maakt het nummer er niet minder lekker om. Lief is dat zanger en bluesharpspeler Stefan Tim tijdens een van de nummers zijn gruizige harmonicanoten blaast door een My First Sony. Het publiek waardeert de stomende blues die de band hier uitspuugt, te oordelen aan het gejoel (in de positieve zin van het woord). Is het dan allemaal goed? Nee, de cover van ‘Spoonful’, geschreven door Willie Dixon en het bekendst in de uitvoering van Howlin' Wolf, is rommelig en oninteressant gebracht. Niet meer doen.

The Heat eindigt met het allereerste nummer dat ze uitbrachten, ‘Coming For You’, smerige, gierende en net niet uit de bocht vliegende blues. Een uitstekende afsluiting van een stevig rockende set. (Patrick Struijker Boudier)

zZz, Arc, 20.45

Ze worden aangekondigd als veteranen en dat zijn ze natuurlijk ook. De twee heren van zZz (uitgesproken als jazz, maar dan zonder 'ja'), die dit jaar hun derde album uitbrachten, mogen het Vierdaagsepubliek vermaken. Dat doen ze: broeierig, energiek en hard.
 
Het duo, bestaande uit drummer/zanger Björn Ottenheim en toetsenist Daan Schinkel, openen het Arcpodium deze donderdagavond. Hun duistere, scherpe rockklanken zijn voor enkele oudere Vierdaagsegangers een reden om het optreden vroegtijdig te verlaten. Zij die blijven krijgen een prima show te zien. De sfeer zit er niet meteen in, maar zodra de Amsterdammers hun hit ‘Ecstasy’ als tweede nummer aanvoeren komt de swung er zeker in. De heren staan bekend om hun energieke performances en vandaag vormt geen uitzondering. Björns intense vocals worden zelfs de microfoon teveel, die dan ook meerdere malen hersteld moet worden. 
 
Met elk nummer wordt zZz energieker. De drum versnelt en de orgel wordt wilder en wilder onder handen genomen door Daan. Er komen nieuwe instrumenten bij als Björn drumt met een sambabal tijdens ‘Sweet Sex’ en Daan zijn orgelspel combineert met een tamboerijn. Na enkele nummers van hun nieuwe album Juggernaut, waaronder de titeltrack, en hun vorige album Running With the Beast, waarvan ook de titeltrack, komt hun set ten einde. Maar niet gevreesd, de heren geven nog een energieke toegift, waarna ze het publiek inspringen en zich mengen onder de festivalgangers. (Bart Peeters)
 

 

The Mysterons, Boog, 21.30 uur

Het is nog maar een half jaar geleden dat The Mysterons tekenden bij het Amsterdamse Excelsior label. Daarna is het hard gegaan met de band van frontvrouw Josephine van Schaik, waar ook leden van Pauw en Jungle By Night deel van uitmaken. In april is hun debuut-ep uitgebracht, die met lovende recensies werd ontvangen. De band begint vanavond met een instrumentaal nummer, waarna Josephine ten tonele verschijnt en een van de prijsnummers ‘Echoes’ wordt ingezet. The Mysterons maken het soort jaren 60 psychedelische retro pop -inclusief hammondorgel- dat momenteel erg populair is. Denk naast Pauw aan Jacco Gardner of het Engelse Temples. De muziek van The Mysterons is echter wat dansbaarder en soms wat poppier dan de muziek van de genoemde bands. De stem van Josephine doet daarbij denken aan Kate Bush. Bij het nummer ‘Thunderbird 1’ komen alle kwaliteiten van de band goed tot hun recht en gaan de kopjes in het publiek op en neer. Wat volgt is een terecht groot applaus.

Bemoedigend is ook dat er een nieuw nummer wordt gespeeld, waarin de band een iets andere stijl laat  horen. Het nummers is wat elektronischer met meer groove, waardoor het eerder doet denken aan Portishead. Het lang uitgesponnen en stevig rockende ‘Warzone’ is een waardige afsluiter van de set. The Mysterons maken vanavond indruk op het Valkhof. Volgende maand is het de beurt aan Lowlands. (Edwin De Corti)

Stuff., Boog, 22.30

In uw verzameling 'alledaagse bands' zullen de Belgen van Stuff. niet voorkomen, al is het maar om die vermaledijde punt die toch echt onderdeel schijnt te zijn van de bandnaam. Het vijftal zelf valt nog wel te definiëren: we zien een drummer die ongetwijfeld van de jazz-school afstudeerde met zijn scriptie 'welke maatsoort zal ik nu eens spelen?' die in combinatie met de funkende bassist voor vrolijk deinende toeschouwers bij de Boog zorgt. Het eighties-sausje van de toetsenist neigt soms naar cheesy, een vierde bandlid scratcht anno 2015 nog schaamteloos Minnie Ripertons 'Loving You' door een outro. En dan is daar Belg nummer vijf die - bij wijze van frontman tevens midden op het podium gepositioneerd - de hoofdmelodie tovert uit zijn EWI (Electric Wind Instrument), een instrument dat het midden houdt tussen synthesizer, hobo, kazoo en een aangespoelde regenpijp. 

 
Het titelloze debuutalbum van eerder dit jaar valt ook al lastig van een bestaand genre te voorzien, al komen jazztronica en instrumentale hiphop nog het dichtst in de buurt. Nummers zonder zang, met veel tempo-wisselingen en dwaze, soms dus ronduit cheesy, geluidseffecten: het resultaat ligt ergens tussen Flying Lotus en The Weather Report in. Vernieuwend is het vooral in de manier waarop de Belgen hier een emmer aan bestaande stijlen tot een compact - en verrassend luisterbaar - geheel brouwen. Vernuftig ook hoe die moeilijke plaat hier live wordt uitgevoerd. We zien niet geheel onverwachts dat het steeds leger wordt rond het podium, waar sommigen moeite hebben met de schelle tonen uit de EWI of met de wat statische set van de Belgen. Nee, Balthazar of dEUS zullen deze mannen uit Gent en Antwerpen voorlopig wel niet achternagaan. We houden Stuff. desondanks, alsmede de verkoopcijfers van de EWI, graag in de gaten. (Robin Oostrum)

nu op 3voor12