Bandjes stapelen op Bergpop Bandjes stapelen op Bergpop

Wagenings festival met aantrekkelijk programma

, Eelco van Eldijk

Bandjes stapelen op Bergpop

Wagenings festival met aantrekkelijk programma

Eelco van Eldijk ,

Voor de zesde keer werd in Wageningen het Bergpop festival georganiseerd. Voorheen gebeurde dat op de Wageningse berg, nabij Unitas, maar sinds het studenten- en jongerenonderkomen er niet meer is, heeft het festival een plekje gevonden in het centrum van het knusse stadje. Op maar liefst drie podia stonden bands geprogrammeerd. Daarnaast fungeerde de bibliotheek als ruimte voor akoestische sessies onder de noemer ‘Quiet is the New Loud’. Dit alles leverde een dag op met de nodige muzikale hoogtepunten.

Bergpop moet het niet hebben van grote namen. Gelukkig maar, want daardoor zou het festival een deel van haar charme verliezen. Nieuwe en jonge bands uit Nederland maken hun opwachting op het Wageningse Conventplein. Er is veel ruimte voor lokale artiesten: maar liefst de helft van het programma bestaat uit Gelderse acts. Dit is een succesvolle opzet, die bijvoorbeeld ook een festival als Polderpop in Leuth (12 augustus aanstaande) zo aantrekkelijk maakt. 3voor12 gelderland legt haar oor te luister bij een greep uit het totale aanbod van Bergpop.

Op het kleine tweede podium, gecreëerd in de pui van één van de deelnemende cafés, speelt het Achterhoekse Landing The Apollo. Deze vriendelijke rockband klinkt soms meer naar nederpop dan naar de Anglo-Amerikaanse indierock die men zelf pretendeert te brengen. Waar deze band misschien elektrisch niet zo uitblinkt, weet het viertal akoestisch juist wel te imponeren. In de bibliotheek (bblthk) spelen de vier heren één van de sterkste sessies van de dag. Dat smaakt naar meer.
 

Baby Face Nelson doet het juist precies andersom. Het akoestische optreden is niet meer dan aardig, maar elektrisch en op het hoofdpodium overtuigen deze heren des te meer. De op country geënte rock ’n roll van het stoer ogende clubje met de jongensachtige blikken is een sterke troef voor de sfeer op het plein, mede door de strak en net gemusiceerde set.

Het Wageningse Gruismachine doet precies wat haar naam doet vermoeden. Het jonge viertal staat pas aan het begin van hun muzikale carrière in deze samenstelling en speelt op het Underground-podium. In de kelder van café het Gat (what’s in a name?) fabriceren ze een fijn potje woestijnrock. De instrumentale band raakt de essentie van deze stijl knap. Hoewel de heren hun  totaalgeluid nog niet op orde hebben, weten zij met hun repetitieve composities het maximale effect uit hun muziek te halen. Gruismachine bewijst dat een optreden niet altijd even strak hoeft te zijn om toch te overtuigen: met sfeer, intentie, charme en volle overtuiging kom je een heel eind. Als het deze band lukt de gelederen op volle sterkte te behouden en beter op elkaar ingespeeld te raken gaan we zeker nog het één en ander van ze horen.

Zowel Poor Richard (Arnhem/Wageningen) als Liquid Snow (Druten-Zuid) gebruikt het optreden op Bergpop als generale repetitie voor het grotere festival de-Affaire, volgende week tijdens de Vierdaagsefeesten in Nijmegen. Beide bands zullen daar op het Lift podium spelen. De optredens van de ruwe punkrockers (Poor Richard) en de indierockers (Liquid Snow) laten zien dat zij hier klaar voor zijn. De bands geven een sterk visitekaartje af in Wageningen; dat belooft wat voor volgende week.

The Bunny Bonanzas zijn eigenlijk altijd goed en een hit op ieder festival. De Arnhemmers kennen het klappen van de zweep. Hoewel het ‘slechts’ de soundtrack betreft voor een jaren zeventig softporno rolprent, weten de heren in het zwart als ware meesteressen te overtuigen met hun groovy exotica. De Wageningse crusties en studenten smullen van het geniepige zestal, en dat is volkomen terecht. De Bunnies swingen als een welgevormde tiet.

Rotzakken-orkestje Wolf Hunters weet het handjevol publiek in het Gat onzachtzinnig te ontregelen. Het Noord-Hollandse viertal lijkt op het eerste gezicht een clubje mooiboy-hipsters, maar zodra de eerste tonen de vliezen uit je oren scheuren weet je wel beter. Schurende garagerock geolied met een vleugje punk en een scheut moderne rock ’n roll en dan goed hard in je smoel; zo moet het en zo gaat het ook. Misschien is het de hoogste tijd voor een Club 3voor12 gelderland met The Pikeys, John Coffey en Wolfhunters om de indiekids even de ballen uit hun broek te trekken.

Yama kan de vanavond afgedraaide bal netjes intikken. Het stonerrockende viertal, wat verder en verder verwijderd raakt van doommetal, heeft vandaag niet bepaald het beste geluid. Volgens de vriendin van ondergetekende heeft de zanger echter wel duidelijk de beste looks van heel Bergpop. Toch hoeft deze band het niet alleen te hebben van de uitstraling. De dampende riffs, die moeten het werk doen. Het enthousiaste publiek vreet deze dan ook met verve en hoewel Yama nog niet de beste band in het genre is, zijn de Tilburgers duidelijk groeiende. De stek op het vermaarde psychedelic- en stonerfestival Yellowstock (België, half augustus) is dan ook terecht en een mooie opstap om verder te komen. Yama laat vandaag zien dat het wil en kan.

Hierna gaat het feestje nog wel even door op het kleine maar goed gevulde plein in Wageningen. Bergpop is een aantrekkelijk en goed georganiseerd festival. De organisatie, de vrijwilligers en de partners van het festival verdienen een welgemeende klop op de schouders. Tot volgend jaar!
 

nu op 3voor12