#FF15: Dagverslag zaterdag #FF15: Dagverslag zaterdag

Een overvloed aan Fries talent plus headliners die staan als een huis

, Tekst: Murel Fijnvandraat, Helen Wittebol, Wybren Nauta | Foto's: Jeanine Leguit, Frieda Vuur

Het is toch nog steeds wat zoeken en wennen aan de nieuwe opzet van het Freeze Festival. Vorig jaar werd het twintigjarig bestaan uitgebreid gevierd met drie dagen festival, waarbij de vertrouwde Harmonie werd ingeruild voor Neushoorn. Wederom zet de organisatie met deze editie in op een weekendvullend programma. Daarbij ligt de zwaartepunt duidelijk bij de zaterdagprogrammering. Er wordt een blik vol Fries talent opengetrokken waarbij vooral deze acts worden gestimuleerd buiten de gebaande paden te denken. Grote namen in de Grote Zaal zijn headliners My Baby en Millionaire die geheel volgens verwachting sterke optredens afleveren.

Braakbeer

In een klein lokaal, achter in Neushoorn, staat Braakbeer. Precies zoals de naam doet vermoeden; Nederlandstalige pret-punk. De altijd vrolijke frontvrouw Marjet van der Meeren, schreeuwt haar teksten met een knipoog. Drummer Rob Schoenmakers (The Desmonds) mist zijn plekje op de voorgrond en probeert met quasi-grappige anekdotes even de aandacht op te eisen. De humor van het viertal is een leuke toevoeging, maar volgens het publiek moeten ze ‘minder lullen, meer spelen'. Ook de grove teksten worden aangezet met een vleugje humor. Publieksfavorieten Bek Houwe en FF Douche worden mee geschreeuwd en Van der Meeren wikkelt iedereen om haar vinger. Tijdens Braakbeer (er kan er maar één de hardste zijn) laat ze vol trots haar tatoeage zien die, verrassend genoeg, Braakbeer spelt. Of we dat allemaal even willen meezingen. Het publiek gaat er niet zo op in, dus doet de band het toch maar zelf. Er kan er maar één de hardste zijn. (HW)

Braakbeer

Downbeat Maestros

Speciaal voor Freeze Festival, hebben de heren van Downbeat Maestros na drie jaar de contrabas weer uit het stof gehaald. Terwijl Yorn Overwijk, Pieter van der Bij, Lennard Fopma en Jelle Gietema de laatste hand leggen aan de soundcheck, staat de Arena al vol. Met een aanstekelijke dosis speelvreugde weet het viertal direct het publiek voor zich te winnen. Terwijl de swingende rockabilly blues de zaal vult met optimistische klanken, kaarten de songteksten pijnlijke thema’s aan. Voor verdriet is vanavond echter geen tijd. Overwijk en Van der Bij hebben een sterke dynamiek waar de rest van de band van profiteert. Een enkeling op het balkon weet nog niet precies wat hij er mee moet, maar in de zaal staat niemand stil. Het was een lange pauze, maar dat lijkt een positieve werking te hebben gehad. Downbeat Maestros is weer terug. (HW)

Downbeat Maestros

Esther de Jong

Dat Freeze Festival een plek is om als artiest uit te pakken en te experimenteren laat Esther de Jong met haar optreden in Anneke zien. Waar De Jong in haar liedjes de zoektocht naar zichzelf op poëtische wijze bezingt, lijkt ze dit tijdens Freeze muzikaal gevonden te hebben. De liedjes staan en worden ondersteund door visuals. Een andere extra dimensie deze avond zijn de vijf kinderen die haar ‘band’ vormen. Met witte kleding en klei-achtige gezichten dwalen de kinderen door het publiek. Terwijl de kinderen je met intense blikken aankijken en De Jong met zang en spraak ondersteund wordt, is er van geen kant een mogelijkheid om van de boodschap te ontvluchten. Daarmee heeft de dagboekmuziek van Esther de Jong haar doel bereikt. (MF)

Esther de Jong

My Baby

De headliner van vanavond is My Baby. Zij brengen voodoo gospel ter gehore of, zoals ze het zelf noemen, 'Delta trance Louisiana dub indie funk'. Terwijl drummer Joost van Dijck en gitarist Daniel Johnston een intro creeëren, betreedt zangeres Cato van Dijck als een voodoogodin het podium. My Baby is uniek, dat is direct te merken. De overloop tussen nummers wordt creatief opgepakt, waardoor je bijna vergeet dat het daadwerkelijk verschillende titels zijn. De tracks worden probleemloos verlengd van vier minuten naar bijna een kwartier, maar My Baby zorgt ervoor dat het niet verveeld. De ene na de andere killer-riff wordt moeiteloos geproduceerd en de psychedelische blues is perfect om helemaal in op te gaan. Publieksfavorieten Seeing Red en Uprising worden goed ontvangen en men waant zich gezamenlijk even op een veld in de zomerse avondzon. Een pijnlijk moment, wanneer we na de set van een uur de realiteit weer in moeten. (HW)

My Baby

Abdomen

Wanneer je hoppend door Neushoorn van zaal naar zaal gaat, moet je in een aantal gevallen behoorlijk omschakelen. De overgang van van Esther de Jong naar Abdomen  is zo'n voorbeeld. Een groter contrast in genre is er waarschijnlijk niet: van poëzie, naar een trap in de maagstreek met recht in je smoel punk/grunge/garagerock. Op de twintig vierkante meter van lokaal 1.48 laat Abdomen zien dat je niet veel ruimte nodig hebt om een moshpit te laten ontstaan en het publiek wild te krijgen. Het is bewonderenswaardig hoe deze jongens ondergetekende toch elke show weer enthousiast kunnen krijgen over de garagefuzznoise en persoonlijke vooroordelen over alles wat te hard zou zijn, laten verdwijnen. Daarbij werken de nieuwe nummers zeker mee aan dit proces. Voor het album namen ze vorig jaar december een maand de tijd om de tracks op te nemen in Leeds. Na dit optreden zijn de verwachtingen van dit album, dat hopelijk ergens 2018 uitgebracht wordt, hooggespannen. (MF)

Abdomen

Willie Darktrousers & De Splinters + Mon3y

Sinds Willie Darktrousers zich verenigd heeft met zijn Splinters zijn we wel gewend aan het nodige gitaargeweld van dit trio. Voeg hier echter nog het illustere gezelschap Mon3y aan toe en dan gaat het allemaal nog net even een tandje harder. In plaats van rammelende geautotunede noiserock wordt het publiek eerst getrakteerd op een kwartier lang durende loodzware drone die je eerder van een band als Neurosis zou verwachten. Vervolgens gaan ze alsnog doodleuk over in de absurditeit van De 8e zonde en Biebelebons die los van wat gegoochel met microfoons zwaarder dan ooit tevoren klinken. Ja, Willie Darktrousers & de Splinters is nog steeds simpelweg de meest onnavolgbare band van het hoge noorden. (WN)

Willie Darktrousers & De Splinters + Mon3y

Millionaire

Met Millionaire weet Freeze Festival een band binnen te halen die de inhoud van je festival behoorlijk elan geeft. Frontman Tim Vanhamel heeft een staat van dienst waar je als gemiddelde artiest u tegen zegt. De mannen van Muse vielen als een blok voor de muziek van Vanhamel en de zijnen, maar ook is hij bijvoorbeeld beste maatjes met Josh Homme. Met al zijn samenwerkingen en bijdragen in bands als dEUS, Evil Superstars, MAGNUS en menig ander project in thuisland België is mede verantwoordelijk voor het op de kaart zetten van al het moois onze zuiderburen op de muzikaal gebied brengen. Rond middernacht weet Millionaire de vloer van de Grote Zaal vol te krijgen. Ze trakteren de aanwezigen op scheurende gitaren afgewisseld met een fijne psychedelische sound. De band trekt vooral de millennials de zaal in die waarschijnlijk de hype rond het debuutalbum Outside the Simian Flock in 2001 zeer bewust hebben meegekregen en zich terdege bewust zijn van de kwaliteit van Millionaire. En wat dat betreft stellen ze niet teleur. Het optreden voldoet aan alle verwachtingen. De Belgen sluiten hun muzikale jaar hier in het hoge noorden af en beginnen 2018 net zo noordelijk bij onze buren tijdens Eurosonic. (MF)

Millionaire

Super Star Gods

Wat op het eerste oog lijkt op een kruising tussen de jonge jaren van KISS en Judas Priest, zijn in werkelijkheid gewoon de Super Star Gods. Met hun theatrale uitmonstering en de kersverse EP Death Shock Glam Rock net op zak, moge het duidelijk zijn wat Freeze het komende half uur te wachten staat. Vliegende opblaaspiemels, gothic cheerleaders en flessen absinth passeren allemaal de revue en dan heb ik vast nog wel iets gemist. Los van al het theater, steekt het muzikaal prima in elkaar. Bepaald fijnzinnig is het niet, mocht je geïnteresseerd zijn in virtuoze gitaarsolo’s of bloedserieuze gitzwarte metal kan je beter je heil elders zoeken. Een potje sleazy hardrock zal je echter niet snel beter vinden dan bij afsluiter Gods Don’t Bleed. (WN)

Super Star Gods

CIEL

Soms zit het als artiest allemaal even tegen. Hoewel het niet ongebruikelijk is dat een band een paar minuten later begint, stapelen de technische problemen bij CIEL zodanig op elkaar dat ze pas een klein uur later beginnen. Met als gevolg dat een goed gevuld café in die tijdspanne uitgedund is tot slechts een handjevol mensen. Dit geduld wordt gelukkig nog wel beloond. Zodra de juiste balans gevonden is, creëert de combinatie tussen de warme synths en CIEL’s galmende stem een dromerig geluid wat op de late avond aangenaam wegluistert. Vooral op single Awake weten ze met vrij minimale instrumentatie wel een heel vol geluid neer te zetten. Uiteindelijk speelt de band gewoon een prima set, alleen net even een uurtje te laat. (WN)

DE FRIESE POPAWARDS

Aan het begin van een lange avond/nacht Freeze Festival worden in de Grote Zaal de Friese PopAwards uitgereikt. Voor 3VOOR12/Friesland een spannende aangelegenheid gezien de nominatie voor de Publieksprijs. Naast de Publieksprijs worden er eveneens prijzen uitgedeeld in de categorieën Talent Award, Klipkar.tv KlipAward voor beste video, de Bernlef Priis voor het beste Friestalige initiatief of act en de Friese Popprijs.

Douwe Dijkstra praat de boel op zijn eigen herkenbare en buitengewoon entertaining wijze aan elkaar. Uitreikingen van awards worden afgewisseld door muzikale optredens van Kleine Prijs van Fryslân winnaars Katie Koss, Esther de Jong en Rosan Asmussen. 

En de winnaars zijn...
Talent Award: Katie Koss
Klipkar.tv Klip Award: Marcel Smit - Leafde & Whisky
Bernlef Priis: ZEA
Publieksprijs: IepenUp
Friese Popprijs: The Homesick

nu op 3voor12