Moke viert bescheiden tienjarig jubileum in de Effenaar Moke viert bescheiden tienjarig jubileum in de Effenaar

Ook na het vertrek van blikvanger Phil Tilli blaakt Moke van het zelfvertrouwen

, Tekst: Theo Miggelbrink / Fotografie: Hans Anneveldt

Moke viert bescheiden tienjarig jubileum in de Effenaar

Ook na het vertrek van blikvanger Phil Tilli blaakt Moke van het zelfvertrouwen

Tekst: Theo Miggelbrink / Fotografie: Hans Anneveldt ,

In een vileine column schreef Nico Dijkshoorn ooit dat Moke de kleur van het drumstel kiest die bij de kleur van hun overhemd past. Natuurlijk was dat een sneer naar het imago van Moke als 'best geklede band van Nederland'. Maar vanavond klopt zijn stelling wel degelijk. Zowel het drumstel als de kleding van de bandleden is stemmig zwart. Of Moke met het rekruteren van Robin Berlijn — die in 2015 de opgestapte Phil Tilli verving — überhaupt nog aanspraak kan maken op deze titel is echter de vraag. Want zelfs mét colbert oogt deze exponent van de Amsterdamse gitaarschool buitengewoon sjofel. Wat Robin Berlijn tekort komt als ‘sharp dressed man’, maakt hij echter ruimschoots goed als gitarist. Hij is iemand die binnen het vastomlijnde idioom van Moke het muzikale avontuur opzoekt. En de muziek daar draait het natuurlijk om bij de jubilerende band.

Tears & Marble

Tears & Marble

Voordat de heren van Moke acte de presence geven, is het eerst nog de beurt aan maar liefst twee support acts. Het Haagse Tears & Marble mag de avond openen. Met hun breekbare triphop sound blijken ze deze avond gelijk de vreemde eend in de bijt te zijn. En hoewel de zaal al redelijk gevuld is bij aanvang, kan de elektronisch geörienteerde muziek van Tears & Marble nog niet direct potten breken bij het aanwezige publiek. Dat neemt niet weg dat het fraai is wat vocaliste Bella Hay en toetsenist/producer Cris Kuhlen hier doen. De charmante Hay laat zich dan ook niet uit het veld slaan door het geroezemoes. Ze is er sowieso al van onder de indruk dat iedereen al zo vroeg binnen is. Dat haar optimisme terecht is blijkt uit de enthousiaste reacties bij Haddaway cover ‘What Is Love’, waarmee ze hun set afsluiten. Een song die in de dromerige triphop-versie van Tears & Marble veel mooier is dan het origineel.

Storksky

Storksky

Net als Tears & Marble is ook Storksky een duo. Maar zo breekbaar en dromerig als Tears & Marble klinkt, zo volvet klinkt Storksky. De sound van band, bestaande uit Michiel Claessen (zang & gitaar) en Lars Spijkervet (drums), is nog het best te omschrijven als een kruising tussen de archetypische stadionrock van Muse en de op een vette bassgroove georiënteerde rock van Queens Of The Stone Age. Zonder ook maar een enkel album uit te hebben weet het duo het aanwezige publiek te boeien. Iets wat Tears & Marble (helaas) maar gedeeltelijk lukte.

Moke

Moke

Maar het wachten is natuurlijk op Moke. De band rondom de Ierse frontman Felix Maginn verschijnt op het podium voor een dwarsdoorsnede van hun inmiddels vier albums tellende oeuvre (dat is exclusief het album met het Metropole orkest). Om te benadrukken dat ze net een nieuwe plaat op zak hebben — het eind vorig jaar verschenen The Time Has Come — worden de eerste drie songs van dit album opeenvolgend gespeeld. Daarna wordt een stapje terug in de tijd gemaakt met ‘This Plan’ van debuut Shorland en het lekker stevige ‘Scratch Marks’ van Collider. Daarna werkt Moke vanaf het Neil Young-eske ‘Hide In The Daylight’ toe naar een fraaie climax waarbij het geëngageerde ‘The Ballad Of A lost Soul’ – een puur kippenvel-liedje – en het tot een ruim tien minuten durend epos uitgesponnen ‘The Long Way’ het meeste indruk maken. In deze laatste song mag Berlijn zijn trukendoos volledig opentrekken en weerlegt hij bijna achteloos de kritiek van Moke-criticasters dat de sound van de band te gepolijst zou zijn.

Moke

Met ‘The Long Way’ komt ook een einde aan de reguliere set. Gelukkig laat de band de toegift niet lang op zich wachten en komt terug met het fraaie akoestische ‘The Long & Dangerous Sea’; het enige moment waarop Maginn aan het begin van de song de mensen achterin bij de bar tot stilte maant. De ingetogen stemming wordt nog even vastgehouden met ‘Emigration Song’. Waarna in ‘Burning The Ground’ de band nog even lekker uit haar slof schiet. En met ‘Starman’ — de laatste maanden een bijna verplichte Bowie-song — als afsluiter komt er dan toch echt een einde aan dit jubileumfeestje. Een feestje waar ‘de Britste band van Nederland’ bewijst dat ze nog steeds in een blakende vorm verkeert, ondanks het vertrek van oerlid Tilli.

Gezien: Moke, Storksky en Marble Sounds, op 19 maart, in de Effenaar

nu op 3voor12