De vijf Gouwe Lempkes van James Wood (in boekvorm) De vijf Gouwe Lempkes van James Wood (in boekvorm)

De vijf beste schijven volgens artiesten uit Eindhoven

, Tekst: James Wood / Fotografie: Leon Versmissen

De vijf Gouwe Lempkes van James Wood (in boekvorm)

De vijf beste schijven volgens artiesten uit Eindhoven

Tekst: James Wood / Fotografie: Leon Versmissen ,

Er komt weer een clubavond van 3voor12/Eindhoven aan en dat betekent tijd om de bands die dan zullen spelen te introduceren aan de hand van hun favoriete platen aller tijden. Oftewel hun vijf Gouwe Lempkes. Te beginnen met de band die op 5 oktober ook de avond mag openen: folkband James Wood. Artiesten hebben altijd de keuze om het kort en bondig te houden of uit te weiden. James Wood kiest duidelijk voor het laatste.

The Doors - Weird Scenes Inside The Gold Mine (Jesse Marks, zanger/gitarist)

In mijn achterhoofd galmt de vraag nog na; “Kies jouw lievelingsplaat en beschrijf waarom.” En daar zit je dan op je knieën, al je vinyl uit de kast te trekken. En dan hou je uiteindelijk een stuk of tien platen over die eigenlijk allemaal behoren tot jouw favoriete plaatjes. Op zulk soort momenten blijkt maar weer dat een breed assortiment aan keuzes echt geen vrijheid is. Dus je besluit om het stapeltje te verkleinen. Vijf zwarte beesten over, en nog geen steek verder. Wel toevallig dat er drie van de vijf platen van The Doors zijn. Dus moet het terug gebracht worden van vijf tot één. En Fuck it! Waarom ook niet. Je kiest gewoon voor een verzamelalbum, omdat je toch niet kunt kiezen tussen die drie.

The Doors, een band met alleen maar herinneringen, en blijkbaar ook een toekomst. Een die je heel je leven blijft achtervolgen en die je bijna (ik zeg bijna!) leren broeken doet dragen.

Je stapt op je fiets, zo’n oud Gazelle ding waar het roest nog net niet vanaf valt, en zet deze muziek op. Voor die paar minuten dat je onderweg bent heb je het gevoel dat je in een blauwe Ford Mustang scheurt en de drang krijgt om als een indiaan op de rondweg te gaan dansen, een fles whiskey in een teug leeg te drinken, om vervolgens een poging te wagen om als een slang naar de maan te zwemmen en uiteindelijk voldaan en geheel uitgeput tegen het warme lichaam van je geliefde aan kruipen, die je tot slot een zoen geeft voordat ze in haar onbewuste verdwijnt.

‘Weird Scenes Inside The Gold Mine’ laat niet alleen de veelzijdigheid zien van The Doors, maar geeft met zijn geniale artwork (van Bill Hoffman) ook weer antwoord op de muziek. En nog een fijn punt aan deze band is dat Robbie Krieger een van de weinige gitaristen is die niet denkt dat zijn penis groter is dan z’n gitaar. WAUW.

Bruce Springsteen - Born In The U.S.A. (Niels Wiersma, multi-instrumentalist)

Deze plaat is goed.

Springsteen staat bekend om zijn verhalende manier van schrijven en het schrijven vanuit andermans perspectieven, zo ook op ‘Born In The USA’. Behalve de sprekende teksten zit de muziek ook steengoed in elkaar. Veel meezingmomenten met nanana's en shalala's met lekkere melodieën en arrangementen die makkelijk in het gehoor liggen maar achter de schermen flink gelaagd zijn.

In 1984, toen deze plaat uitkwam, zorgde deze voor een verandering in het straatbeeld van het land. Veel jongeren gingen zich kleden in de typische uitstraling van Springsteen (wit shirt, blauwe jeans). Dat moet geweldig zijn, om als artiest zoveel invloed te kunnen hebben op mensen en het feit dat hij een enorm groot publiek bereikte met zijn muziek. Of je in die tijd nu jong of oud was, dit vond je goed.
De titeltrack werd door veel mensen verkeerd begrepen; het was geen vreugdeleus over hoe geweldig het land is, maar meer een soort protestlied. Desalniettemin een retegoede plaat.

Een gevarieerd album vol met pop, rock 'n roll, country, Americana en blues vermengd met de heerlijke stem van de man zelf. Een tijdloze plaat.

Wat je zeker moet luisteren: eigenlijk de hele plaat.

Carlos Santana – Supernatural (Job Gerards, bassist)

Mijn vader draaide ooit deze plaat en ik vond hem meteen al helemaal geweldig. De Latijn-Amerikaanse ritmes, de gitaarsolo’s; als klein jongetje vond ik het geweldig! Door deze cd ben ik anders naar muziek gaan luisteren omdat ik de functies van de instrumenten ging begrijpen. De bas ondersteunt de harmonie en de percussie vult het ritme van de drums aan met melodische lijnen. Latin/Rock staat ver van folk. Maar muziek staat nooit heel ver van andere muziek.

Bob Dylan - The Freewheeling Bob Dylan (Boy Cornelissen, drummer)

Een ‘reis’ door het album:

- Wat heb je gezien mijn zoon, met je blauwe ogen?
En wat heb jij gezien, mijn kleine lieve meid? -

Ik zag een kamer vol met mannen met bebloede hamers.
Wat ik nog meer zag waren geweren en zwaarden in de handen van kinderen.

- Waar ben je geweest mijn zoon, met je blauwe ogen?
En waar ben jij geweest, mijn kleine lieve meid? -

Ik liep door naar het diepste van het donkere woud.
Waarna ik op de snelweg belandde, met mijn koffers in m’n handen.
En heer, waar jouw straten leegraken, worden je snelwegen gevuld.
Ik loop alleen op die grote lange snelweg, op weg naar haar.
Want ik mis mijn meis, maar ze is ergens in een ander land.
Dus als je ooit naar het noorden gaat, kijk dan voor mij of haar haar los hangt,
want zo kan ik me haar het beste herinneren.

Ik zoek verder, beland in een kroeg en word dronken. Toen ze er nog was, deed ze net of ik er niet was, want als ik dronken ben, ruik ik als een stinkdier.
Zodra ik wakker word loop ik door naar een stadje waar ik eerder ben geweest.
In Oxford ben ik ooit geweest! De stad waar mensen hun hoofd laten hangen, waar geweren je achtervolgen en waar twee lijken werden gevonden vlak bij de Mississippi. Geen fijne plek, en dat allemaal door de oorlogsmeesters.

Het enige wat zij doen is de geweren sneller laten vuren, zodat er meer slachtoffers vallen, terwijl zij zich achter hun grote bureaus verschuilen.
Geen fijne plek dus…

Dan zinkt de moed mij in de schoenen: ‘het heeft geen zin om mijn naam te roepen, want ik heb je nooit gehoord’, galmt er door mijn hoofd.
‘Nee!’ denk ik, ‘laat je niet gek maken!’ Dus ik ga verder, want ik hou van haar tot mijn as met de wind meewaait.

In gedachte ben ik al bij haar. Ik bedenk wat ik wil zeggen en kan maar één ding bedenken: ‘schat geef me nog een kans om aan je zijde te staan.’
Maar het antwoord zal ik nooit krijgen, want zij leeft ergens in het noorden, een plek die ik te voet nooit zal bereiken, aangezien ik geen auto heb…

Fleet Foxes – Fleet Foxes (bandkeuze)

‘Fleet Foxes’ is voor ons als band het Gouwe Lempke. Het album sleept je mee door het woud en laat je soms toch even wegdromen tussen vreemde vogels waar je voorheen nooit van had gehoord. Een hele plaat vol met nummers die een houdbaarheidsdatum hebben waar de Albert Heijn nog een puntje aan kan zuigen. Tijdloos doch melancholisch, sferisch en melodisch. Kortom: pure inspiratie.

Op 5 oktober 2012, tijdens Club 3voor12/Eindhoven in de Effenaar, is te horen hoe deze inspiratiebronnen het geluid van James Wood hebben gevormd.

nu op 3voor12