The LIFE I LIVE 2018 The LIFE I LIVE 2018

Minder volk, meer sfeer

, Tekst: Bart van Gent, Marco Vlot, Michelle Verhoeven, Bernadette Pegtel, Lone Mokkenstorm en Eric Hoetjes | Foto's: Bente van der Zalm, Jan Rijk, Remie Stronks, Reinout Bos, Peter Balkema, Judith Zandwijk en Ruben Verheul

De dagen dat heel Den Haag en omgeving uitliep om de nach(t) voor de dag in Den Haag te vieren zijn voorbij. Op deze vernieuwde −andere podia indeling − editie van The LIFE I LIVE is het niet te vol, maar gezellig druk. Nergens opstoppingen, een gemoedelijke sfeer. Kortom: een prima avond. Voor de avontuurlijke muziekliefhebber is dit misschien niet het festival, maar zelfs voor muzieksnobs als wij valt er genoeg te genieten.

Lange Voorhout

Op het Lange Voorhout staan er dit jaar maar liefst drie podia. Het eerste podium is bedoeld voor indie en party. Even verder staat tussen de iconische lindebomen een tweede podium in een verhoogde circustent. Het programmaboek legt dit uit als het podium voor soul, funk en pop. Van Tim Knol tot Kraantje Pappie, en een silent disco onder leiding van kersverse nachtburgemeester Sjoerd van Schuylenburch: het Lange Voorhout is podium voor veel tijdens The LIFE I LIVE 2018, en trekt van begin tot eind genoeg (soms zelfs wat te veel) publiek.

(klik voor de rest van de tekst)

EUT @ The LIFE I LIVE 2018

Hoewel het nog belachelijk vroeg is als de eerste akkoorden over het Lange Voorhout scheuren, blijkt het geen verkeerde keuze om EUT als openingsact te boeken. Het publiek stroomt sneller naar het eerste podium toe dan we vlak na etenstijd gewend zijn. Zelfs de anti-monarchisten wagen een stap naar buiten om het Amsterdamse fenomeen te aanschouwen. De band heeft zijn toeschouwers vanaf seconde één in een aangename greep van catchy pop en vette beats. EUT stuitert, danst, tript en verleidt, en dat alles gehuld in een jasje van fabuleuze nonchalance en zichtbaar plezier. Het publiek geniet van nummers als ‘Bad Sweet Pony’ en ‘Supplies’, maar komt nét niet lekker los. “Drink heel veel biertjes op Willem!”, roept zangeres Megan de Klerk dan ook, voordat er een laatste keer gas wordt gegeven en de band afsluit met een cover van ‘Rainbow in the Sky.’ Eén ding is duidelijk: de lat ligt hoog vanavond.

Op het tweede podium op het Lange Voorhout opent Dr. Meraki. DJ Friss (die de aankondigingen op dit podium voor zijn rekening neemt) kondigt ze aan als een Haagse band, maar profileert de band zich niet veel meer als Rotterdams? Doet er niet echt toe, het gaat om de muziek en die is steengoed. De jongens kunnen zeker spelen (zoals we al veel vaker hebben geschreven) en menig jazz/soul artiest zou zijn ziel verkopen om het talent van de bandleden te hebben. Toch prikkelt het minder dan eerdere keren, misschien omdat het veel van hetzelfde is, misschien omdat de jongens weinig uitstralen of misschien omdat het publiek niet echt los komt. Als op een gegeven moment drummer Pim de Roij begint te rappen op het The Rootz-achtige nummer ‘Little Girl’ lijkt het ineens een stuk boeiender te worden. Helaas is dit het enige nummer in dit straatje.

Ondertussen wordt het bij de silent disco van kersverse nachtburgemeester Sjoerd van Schuylenburch langzaam drukker. Terwijl hij als DJ Sunny Sjoerd in het midden van het Lange Voorhout plaatjes draait klimt een man met felgroene bouwhelm op het eerste podium. Tim Knol, die net nog even meegenoot bij EUT, begint aan zijn soundcheck

Tim Knol

Tim Knol en Anne Soldaat

Om stipt kwart over 8 begint de singer-songwriter op het eerste podium met ‘Soldier On’. Bij Tim Knol verwacht je weinig poespas. Ook vandaag is er geen sprake van uitbundige kleding of gekke dansjes, een simpele trui voldoet en veel meer dan af en toe met een gitaar zwaaien zit er niet in. Zijn bewezen concept van akoestische folk en soms wat ‘steviger’ werk op een elektrische gitaar valt goed. Hierin wordt de man uit Hoorn ondersteund door zijn vierkoppige band met gitarist Anne Soldaat en leden van zijn band The Miseries.

Tussendoor is er met ‘One Hundred Years From Now’ tijd voor een cover van The Byrds. In de afwezigheid van strippers lijkt Knol goed gehumeurd, en daarmee het publiek ook. Als iemand in het publiek confetti afschiet reageert Knol lachend met: “yes, eindelijk vuurwerk tijdens mijn show”. Aan vuurwerk ontbreekt het inderdaad, maar de muziek is degelijk.

Terwijl Tim Knol nog doorspeelt maakt podium twee op het Lange Voorhout zich op voor een grote groep Vlamingen. De Evil Empire Orchestra staat acht man sterk op het podium en maakt naar eigen zeggen ‘psychedelic dirty soul’. De stem van zangeres Kimberly Dhondt is zeker sterk en soulvol, maar waar het psychedelic vandaan komt is ons een raadsel. De band weet ook niet echt te boeien. Dat blijkt nog het meest uit de halfslachtige poging van de frontvrouw om het voorvak in te rennen en het publiek op te ruien bij het nummer ‘Dance’. Ergens in het publiek mompelt iemand “Leuk voor op een bruiloft, maar om dit nou hier te programmeren...”. Op Sniester krijgt de band een herkansing.

Tim Knol

Kraantje Pappie

Tegen 9 uur stroomt de Lange Voorhout vol. Is het een vogel? Is het een vliegtuig? Nee, het is Kraantje Pappie. De ultieme hoofd-act of een grote misser van The LIFE I LIVE? Deze naam steekt nogal af tegen de rest van de programmering. Maar eerlijk is eerlijk, als een deel van de 200.000 bezoekers bij gebrek aan ruimte maar in de lantaarnpalen klimt om je toch te kunnen zien doe je iets goed. Met een grote licht- en vuurwerkshow trekt Kraan de aandacht, en verplaatsen zelfs de blikken van het jonge publiek zich even van telefoonschermpjes naar het podium. “Is er nog een beetje energie om te pompen? 3, 2, 1, welkom in de feesttent!”. Een feest was het zeker.

Kraantje Pappie

Meer hiphop komt van Pete Philly. Na zeven jaar afwezigheid is de rapper weer helemaal terug. Hij is te zien op televisie en bracht een tweetal singles uit. Met single ‘Come Together’ opent de rapper/zanger zijn set. Het stemt ons hoopvol, zeker omdat de acts hiervoor op het kleine podium onze aandacht niet vast wisten te houden. Philly zet ook een goede show neer, het enige jammere is dat hij niet echt meer rapt. Raptechnisch behoort Pete namelijk tot de Premier League in Nederland. De muziek waarop Philly zingt is meer een soort snack; het is leuk, gaat er makkelijk in maar het genot is van korte duur.

Aan de andere kant van het Lange Voorhout is Bon Voyage Organisation de pre-afsluiter. De band mixt disco met wereldmuziek en psychedelica. Een deel van het publiek raakt vanaf moment één in een trance, er wordt gedanst en gespacet en de muziek zit erg goed in elkaar. Voor een ander deel van het publiek is deze muziek niet weggelegd, deze mensen taaien dan ook af. Desalniettemin blijft er een grote groep mensen staan bij de Franse band, die hard hun best doen om al dansend de verjaardag van onze monarch vrolijk in te luiden.

Bon Voyage Organisation

Bon Voyage Organisation

Voor het publiek dat de psychedelische wereldmuziek van Bon Voyage Organisation te spacend vindt is Son Mieux op podium twee een stuk toegankelijker. Over twee weken trekt de Haagse groep rond Camiel Meiresonne door het land met The Brahms, die op Koningsdag wel op het 'grote' podium mogen staan. De zeskoppige band (met tegenwoordig Thijs van Teijlingen op drums, broertje Quinten Meiresonne op extra gitaar en Maud Akkermans die viool en synths voor haar rekening neemt) trapt af met ‘Hiding’. Frontman Camiel Meiresonne, deze avond gehuld in een goed jasje, hoeft alleen maar “Den Haag!” te roepen om het publiek aan het juichen te krijgen.

De muziek wekt zin in het komende festivalseizoen op en de band maakt plezier. Wel moet gezegd worden dat de drie nieuwe muzikanten in de band weinig nieuws toevoegen aan de bekende Son Mieux sound, maar, dit is de eerste show in deze bezetting dus alles ligt nog open. De sfeer zit er in ieder geval goed in. Er is tijd voor grappen, en voor bassist Timo Prins zelfs tijd voor een sigaret tijdens ‘Feels’. Als de Haagse band afzwaait en het licht op podium twee uitdoet heeft de oudste Meiresonne nog een laatste mededeling: 19 en 20 mei staat Son Mieux in het Paard.

Son Mieux @ The LIFE I LIVE 2018

Iets na middernacht zorgt Gallow Street voor een knallende afsluiting op het hoofdpodium. Het is dansen geblazen met de twaalfkoppige brassband. Voor dance heb je helemaal geen elektronica nodig, laat staan zang. De groep uit Amsterdam laat op een vol podium zien dat dat prima kan met wat blazers en percussie. Voeg daar nog een vleugje funk en hiphop aan toe, en je hebt een spetterend einde van The LIFE I LIVE (of een goed begin van een nog lange Koningsnach).

Soul, funk, pop, indie en party zouden langskomen volgens het programmaboek. Dit dekt de lading nog lang niet, van hiphop tot folk, de hele ratjetoe kwam langs. Het was kwalitatief slechts bij vlagen geweldig, maar kon het diverse publiek zeker een hele avond vermaken.

EUT @ The LIFE I LIVE 2018

EUT @ The LIFE I LIVE 2018

EUT @ The LIFE I LIVE 2018

Son Mieux @ The LIFE I LIVE 2018

Gallow Street

Dr Meraki

Hofplaats & Vijver

Na een lange werkdag trekken we de stad in. Nadat we een gyrosje naar binnen hebben gewerkt, is het tijd om eens te kijken wat er vanavond allemaal gebeurt. Scheurende gitaren, daar hebben we behoefte aan. Een blik op het blokkenschema leert ons dat we daarvoor maar een klein stukje hoeven te lopen: de Grote Marktstraat uit en naar links. Op de Hofplaats staat namelijk een podium met als omschrijving ‘rock & louder’. En wat blijkt: iets verderop, bij de Hofvijver, kunnen we luisteren naar ‘blues & jam’. Ook gitaren. We kopen een biertje en zijn klaar voor Supersonic Blues.

(klik voor de rest van de tekst)

Riff, riff, riff, fuzz, riff, gitaarsolo, riff, flard zang, riff, nog meer solo, nog meer riffs. Zie daar het recept voor een optreden van Supersonic Blues. Het powertrio opent - onder toeziend oog van ex-nachtburgemeester en presentator van het podium René Bom en de nodige in zwart en spijker geklede rockers - het festival met een riante hoeveelheid decibellen. We zijn alvast wakker geschud.

 

Iets verderop, op het podium met misschien wel de mooiste achtergrond, is het aan Convoi Exceptional om de avond aldaar te openen. Het podium aan de Hofvijver is er eentje dat vraagtekens oproept. Het Binnenhof op de achtergrond is mooi, maar het podium is naar de weg gericht waardoor het automatisch een obstakel wordt. Fietsers proberen hun weg door het publiek te vinden en de mensen dansen er omheen.

Ook al is het de start van de avond, Convoi heeft een dosis energie meegenomen alsof ze de afsluiter zijn. Het is knap te zien hoe de Rotterdamse percussieband het publiek voor een deel meekrijgt. Frontman Ruben doet het ook even voor; in een hemdje en op blote voeten loopt hij het publiek in de hoop ook de achterste rij mee te krijgen. Uiteindelijk groeit het publiek groot genoeg dat de overige festivalgangers er omheen moeten fietsen. Convoi krijgt een A voor Effort maar het The LIFE I LIVE poubliek is op dit moment nog niet helemaal klaar voor deze Rotterdamse Rock ’n Roll op trommels. Hoewel de muziek zeer dansbaar is, blijft het overgrote deel van het publiek afwachtend staan kijken.

Small Time Crooks @ The LIFE I LIVE 2018

De volgende act op het kleine podium zijn de Small Time Crooks. Het duurt even voor dat band begint , dus besluit Cary van Rheenen wat gedichten voor te dragen. Wanneer uiteindelijk de Amerikaanse bluegrass wordt ingezet, lijkt het publiek niet heel enthousiast. De truck die hier als podium dient, is net groot genoeg voor de vier mannen. Aan energie ontbreekt het de Small Time Crooks niet, maar helaas kunnen ze het enthousiasme niet echt overbrengen. Zo beweeglijk als de band is (de truck gaat af en toe behoorlijk heen en weer) zo stilletjes blijft het publiek toe kijken.

Terug naar de Hofplaats. The Lumes klinkt als vroege Editors. Denk galmende gitaren over een pompende bas en melancholische zang. De kleine bassist speelt stoïcijns zijn lijnen terwijl de gitarist nog wat show probeert toe te voegen door met zijn gitaar achter zijn hoofd te spelen. Dat akkoord werd tevens het meest memorabele moment van de show.

 

The Yawpers (of De Jaapers, zoals Rene Blom ze aankondigt) komen helemaal uit Denver en brengen een dosis rock met zich mee om je weer even warm te kunnen dansen. De Amerikaanse rock met folk invloeden is verfrissend, vooral in vergelijking met de verder weinig spannende line up van vanavond. Het trio weet niet precies waar ze voor naar Den Haag zijn afgereisd maar maken er desondanks toch een feestje van. ‘Apparently it is Kingsnight? We have no idea what that is, but Happy Kingsnight!’

De drummer van Fets zit voor het podium bij de Hofvijver want hij past er op het podium niet bij. Zo kan hij ook zijn eigen band eens zien spelen. Wat hij dan ziet is een band die klinkt alsof ze uit de jaren ‘90 komen en niet zou misstaan in de Paap tussen de mensen die in die tijd in de Paap kwamen. Naarmate het optreden vordert, lijkt de band er wat meer in te komen, maar echt vlammen wil het niet. Daarvoor moeten we toch naar de Hofplaats, want daar speelt Death Alley.

We hebben ons er inmiddels bij neergelegd dat geen enkele band op onze twee podia de originaliteitsprijs verdient, maar in het geval van Death Alley maakt dat helemaal niets uit. De bandleden zouden qua uiterlijk zo uit de jaren ‘70 kunnen komen en hun muziek ook, maar het wordt vol overtuiging gebracht. Gitarist Oeds steelt de show met zijn bakkebaarden en zijn solo’s, hoewel de kritische luisteraar die ellenlange jam aan het einde wat langdradig zou kunnen noemen. Desondanks wordt er flink geheadbangd voor het podium. Vuisten in de lucht en gaan.

We zijn weer warm en lopen vol goede moed terug naar de Hofvijver. Daar staat Jean Paul Rena om de mensen te vermaken met zijn band met onder andere Remco Visker en zijn eigen zoon Kit Carrera. De muziek is top en perfect als je de Koningsnach gemoedelijk wilt afsluiten. Als je na deze act richting je bed wil, dan word je van deze muziek al lekker ontspannen. Als je echter door wilt gaan tot het bittere end, dan is het misschien verstandig om na deze act nog een iets meer opzwepende act op te zoeken. Het publiek lijkt tot die laatste groep te horen, het gejuich is minimaal terwijl de gesprekken overuren draaien. Zonde, want in een andere setting, op een ander tijdstip zou de muziek veel beter tot haar recht komen. De mellow blues zou bijvoorbeeld perfect zijn om lekker bij uit te kateren op Koningsdag zelf.

Een passende afsluiter van het blues podium aan de Hofvijer is de Mysterious Blues Bastards, onder leiding van Bas Paardekoper. In het verlengde van de act van Jean Paul Rena kan je hier gemoedelijk de avond afsluiten. Dat is dan ook het thema van dit podium en misschien ook wel van het hele festival: gemoedelijk. Houd je van Blues? Dan is de Hofvijver jouw podium. Of er veel blues liefhebbers naar Den Haag zijn afgereisd? Dat is te betwijfelen want ook bij deze laatste act zijn er maar een handjevol mensen overgebleven.

Aan het eind van deze eerste dag van The LIFE I LIVE kunnen we toch nog even knallen. Op een avond waarin de muziek ondergeschikt was aan de gezelligheid is daar Brutus om nog een laatste energiestoot aan Den Haag uit te delen. Zangeres en drumster Stefanie Mannaerts beukt, schreeuwt en knalt alsof het haar laatste optreden is, ondersteund door Stijn Vanhoegaerden en Peter Mulders op bas en gitaar. Eindelijk wat echt venijn na een verder weinig avontuurlijke avond op de twee podia rond het Binnenhof.

Mysterious Blues Bastards @ The LIVE I LIVE 2018

Death Alley

Brutus @ The LIFE I LIVE 2018

Death Alley

Death Alley

Hofplaats

Sfeerfoto @ The LIFE I LIVE 2018

Sfeerfoto @ The LIFE I LIVE 2018

The Yawpers

Grote Markt

Hoewel het festival dit jaar flink op de schop is gegaan, hoeven liefhebbers van pop en indie in alle soorten en maten niet lang te zoeken voor hun vertrouwde habitat. Van Friese noisepop tot anarchistische cumbia: op de Grote Markt kwam het deze Koningsnach allemaal voorbij.

(klik voor de rest van de tekst)

De sfeer zit er al lekker in als Niko het podium betreedt. Met een pas verschenen cassette-album, een webshop met sekstapes en bandleden van Taymir, F en Soul Sister Dance Revolution is deze band op het moment misschien wel een van de grotere Haagse beloftes. Het is dan ook goed om te zien dat de slackers hun extravagante nonchalance wat hebben laten vieren - al blijft het optreden niet geheel vrij van tenenkrommend commentaar (‘hoe heette ons album ook alweer?’).

Feit blijft echter dat de band overtuigender speelt dan voorheen en dat de nummers van het in maart verschenen ‘You Might Like It, But I Might Just Hate It’ goed lijken te vallen bij het publiek. Tel hierbij op dat een mens bijna niet strakker kan spelen dan Niko deze donderdagavond doet en je snapt waarom Nederland de Hagenaars inmiddels in zijn hart heeft gesloten.

De toon is gezet. Men rent even naar binnen voor een portie rehydratatie of wat warmte en komt dan vol verwachting terug voor The Homesick. De jongens uit Dokkum timmeren hard aan de weg in binnen- en buitenland en breken hiermee de lange radiostilte die het hoge noorden zo lang geteisterd heeft. Wie het optreden op The LIFE I LIVE heeft gezien, begrijpt hoe hun experimentele geluid ook in Groot-Brittannië in de smaak kan vallen. Vette baslijnen, meeslepende ritmes en in reverb doordrenkte stemmen kleuren de muziek van The Homesick een nostalgisch donkerblauw.

Helaas gaat veel van die muzikaliteit verloren in een gebrek aan interactie, beweging en emotie op het podium. We vragen ons af of de jongens eigenlijk wel in de Hofstad willen zijn vanavond. Deel van de act? Misschien. Maar jammer is het zeker.

De energie wordt weer een tandje opgevoerd als het de beurt is aan de sympathieke singer-songwriter Marc O’Reilly, die dit jaar voor de tweede keer op The LIFE I LIVE optreedt. Wie lieflijk akoestisch gitaargetokkel van de Ier had verwacht, moet wellicht even slikken. De artiest treedt deze donderdag namelijk op met een volle band en een portie stevig gitaarwerk. De bluesrock laat zijn volle stem goed tot zijn recht komen en het lijkt tevens iets te zijn waar de Grote Markt nét behoefte aan heeft zo op de late avond. Er wordt enthousiast gedanst door wat oude en nieuwe fans en ook als hij het publiek wat rustigere nummers in de schoot werpt, is men een en al oor. Het is dan ook lastig om niet voor de charmes van de Ierse reus te vallen, die netjes en accentloos na ieder nummer ‘dankjewel’ roept.

Het wachten is nu op Los Paja Brava, een podiumvullend internationaal collectief uit Rotterdam en de afsluiter van de avond. Het wordt gezellig druk op de Grote Markt als de eerste tonen worden aangeslagen en even wanen we ons in warmere sferen. Los Paja Brava maakt explosieve, anarchistische cumbia die vooral bij de Haagse expats goed in de smaak blijkt te vallen. ‘Als niemand zijn schoenen heeft gesloopt op de dansvloer, vinden we het geen succesvolle show’, zo menen de artiesten. We weten wel zeker dat er flink wat schoenen gesloopt zijn tijdens hun optreden deze Koningsnacht. Voor de muzikale hoogtepunten moeten we echter wel tot het einde wachten. Met het vernuftige gitaarwerk van Mexicaanse muzikant Carlos en een verrassende cover van Eleanor Rigby laat La Paja Brava namelijk zien dat het ook méér kan zijn dan alleen een energieke feestband.

De bezoekers op de overvolle Grote Markt zullen zich op Koningsdag waarschijnlijk toch nog een paar keer in hun bed om draaien.

Niko @ The LIFE I LIVE 2018

The Homesick @ The LIFE I LIVE 2018

Los Paja Brava @ The LIFE I LIVE 2018

Sfeerfoto @ The LIFE I LIVE 2018

Los Paja Brava @ The LIFE I LIVE 2018

Kerkplein

Het podium op het Kerkplein is ook dit jaar weer de plek om te dansen met verschillende nationale en internationale dance acts op het programma. Met Batobe, Dazion, Kornél Kovács en Tom Trago spelen zeker niet de minste namen van The LIFE I LIVE. Mooi om te zien dat dit podium zijn plekje nu al heeft weten te veroveren op dit festival.

(klik voor de rest van de tekst)

Vorige maand stond de Utrechtse Batobe nog op Club 3voor12 Den Haag. Daarnaast heeft hij grote festivals waaronder Down The Rabbit Hole, ADE en Noorderslag al aangedaan. Nu is het aan hem de zware taak om het dancepodium op THE LIFE I LIVE te openen. Terwijl hij begint met z’n set is het Kerkplein nog helemaal verlaten. Met z’n elektronische tunes en z’n soepele heupen probeert Batobe toch de paar mensen die aanwezig zijn op te zwepen. Als het eerste kwartier van z’n optreden voorbij is wordt de rookmachine op volle toeren aangezet en wordt hij vergezeld door zangeres Laura Tuk. Het duo vermaakt zich prima op het podium en langzaam loopt het Kerkplein voller.

Batobe en Laura bewijzen beide hun muzikaliteit; Laura door haar diepe, zwoele stem met enorm bereik en volume en Batobe met het afwisselen van het gitaarspel, beats, effecten en synthesizers. Terwijl Batobe heel het optreden lekker uit z’n dak gaat, komt het publiek richting het einde van de set pas los en worden ook daar de eerste pasjes gedaan.

Na een korte pauze is het de beurt aan de Haagse producer Dazion, voorheen bekend van de band Tears & Marble. Solo is Cris Kuhlen behoorlijk aan de weg aan het timmeren als Dazion, vorig jaar stond hij al op Lowlands. Vanavond staat vrij ver naar achter op het podium en verdwijnt bijna achter een rookgordijn dat machinaal wordt gecreëerd. Deze mysterieuze setting past echter goed bij de beats die hij produceert met analoge synths, een drumcomputer en effectpedalen.

De set van Dazion bestaat uit exotische ritmes en de dansbare beats. Het Kerkplein staat inmiddels aardig vol en de sfeer onder het publiek zit er goed in. Er is duidelijk te merken dat er in het publiek al wat van het bier is geproefd, iedereen danst er lekker op los. Ook Batobe blijft nog even hangen op het Kerkplein om te genieten van de Dazion’s set. Als het rookgordijn halverwege het optreden begint te vervagen wordt deze snel weer aangevuld, hierdoor blijft de mysterieuze sfeer behouden. De sfeer tijdens Dazion is erg relaxt en iedereen is lekker aan het kletsen met elkaar onder het genot van een drankje.

Met de Zweedse producer Kornél Kovács verandert het Kerkplein langzamerhand in een outdoor nachtclub waar iedereen zijn moves showt. Iedereen heeft het naar z’n zin ondanks dat de temperatuur inmiddels afneemt, hier wordt flink tegenop gedanst. Kornél Kovács gaat zelf ook helemaal op in de muziek achter de draaitafel.

De Amsterdamse Tom Trago neemt het stokje van Kornél Kovács soepel over en het publiek feest rustig verder. Hij begint z’n set alleen op het podium en staat vrij rustig en gefocust achter de DJ booth Zijn stijl is voornamelijk house, maar dit verbindt hij met drie decennia aan dansmuziek. Zo passeren ook funk, disco, hiphop en techno invloeden de revue. Op het gegeven moment komen er nog vier anderen het podium op die flink losgaan. Zo wordt de avond op het Kerkplein afgesloten door een knallend einde van Trago’s set. Een ding is zeker: op het Kerkplein was het vanavond één groot feest.

Batobe @ The LIFE I LIVE 2018

Kornel Kovacs @ The LIFE I LIVE 2018

Buitenhof

Opkomend lokaal talent was dit jaar te vinden op het Buitenhof, waar de oude vertrouwde Skooltainer weer geparkeerd stond. De bands speelden korte sets, maar wisten in die schamele twintig minuten de boel flink op stelten te zetten.

(klik voor de foto's)

New Dosis Audio

James Burki @ The LIFE I LIVE 2018

VXUY @ The LIFE I LIVE 2018

VXUY @ The LIFE I LIVE 2018

Bennie Beenham @ The LIFE I LIVE 2018

We blikken terug op een geslaagde editie van de Koningsnach van The LIFE I LIVE, waarop veel vertrouwds, maar ook veel nieuwe dingen waren te vinden. De stad leek minder te worden platgelopen dan normaal. Of dit het product was van de nieuwe podia of een andere programmaverdeling, zal echter nog moeten blijken. De sfeer was er in elk geval niet minder om.


 

De redactie van 3voor12 Den Haag – hét online platform voor muziek uit Den Haag – breidt uit en is op zoek naar nieuw talent. Er is plek voor o.a (aspirant) journalisten, fotografen, interviewers, social media-redacteuren, planners, coördinatoren, filmers, radiomakers. Kortom: iedereen die vrijwillig een media-steentje bij wil dragen aan de Haagse muziekscene is welkom.

De eerste stappen van je (muziek-)journalistieke carrière zetten? Ervaring opdoen tijdens je studie? Altijd al willen schrijven voor een publiek? Op zoek naar een nieuwe uitdaging of hobby? Gewoon interesse? Stuur een mailtje naar vacature@3voor12denhaag.nl

#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12 Den Haag