19.30 - De Avenue (kleedkamer)
Heb jij net als wij tijdens Popronde Breda van act naar act gerend? Goed zo! Dit rondtrekkende festival is misschien wel de leukste manier om nieuwe muziek te ontdekken. Als je wil nagenieten of iets gemist hebt, check dan dit verslag. Als je op 'open' klikt bij de band waar je meer van wil weten, krijg je meer te zien.
Eva van Pelt
Eva van Pelt
Normaal is het de journalist die de vragen stelt, vanavond doet Eva dat. Vragen stellen voorafgaand aan het 1-op-1 concert in het zolderkamertje van De Avenue. “Welke kleur sokken heb je vandaag aan?”, begint ze. In het begin voelt het een beetje ongemakkelijk, maar je raakt er snel genoeg aan gewend door haar eerlijke, lieve, toch ook directe uitstraling. Aan het einde van het vragenvuur volgt een 1 minuut lange ‘staarwedstrijd’. Als er ooit een bepaalde spanning was dan is die hierna wel verdwenen. Dan volgt het liedje. Ze speelt ‘Iedereen’ en begeleidt zichzelf op elektrische gitaar. De kleine ruimte wordt gevuld met melancholische klanken. Het heeft iets warms, iets kwetsbaars, iets intiems wat je niet zo snel meemaakt bij een normaal concert in een grote zaal. Het is een bijzonder fijn begin van de avond. (ER)
John-Lewis Cabot
20.00 uur - Grand Theatre
John-Lewis Cabot
John-Lewis Cabot
Anemone
20.15 uur - café Lievense
Anemone
Anemone
De Rotterdamse band Anemone mag deze avond aftrappen in café Lievense. Het kleine café is al goed gevuld met mensen. “Breda zijn jullie wakker?’”, klinkt er vanaf het podium. De energie zit er bij de leadzanger Xander van Dijck al goed in en hij laat duidelijk merken dat er gedanst mag worden, ook al is het nog vroeg op de avond. Langzaam druppelt er meer publiek binnen. Het eerste nummer is voor beste vrienden en heet heel toepasselijk ook ‘Best Friend’.
Het publiek moet nog een beetje loskomen, maar bij het nummer ‘All My Life’, gaan de voetjes toch van de vloer. De muziek is strak en de band is goed op elkaar ingespeeld. Helaas is de microfoon niet super en overstemt het instrumentale gedeelte daardoor de zang. Ook mist de chemie tussen de bandleden, het is Xander die het feestje op gang probeert te krijgen door het publiek in te lopen en zelfs te zingen als hij boven op een barkruk staat, maar de rest van de band zoekt niet echt contact met de toeschouwers. Bij het nummer ‘Why Do I Worry’ kakt de energie nog meer in. Het is een lang nummer waarin niet veel gevarieerd wordt. Gelukkig komt er aan het einde nog een verassend melodietje wat het toch nog wel leuk maakt. Hoe dan ook, de muziek wordt wel geleefd. (ER)
Sophia
20.15 uur - Old Dutch Sportsbar
Faradays
20.30 uur - Brandpunt
Faradays
Faradays
Het podium is middenin Brandpunt en Faradays staat klaar om af te trappen. Twee toetsenisten, een gitarist en drummer staan min of meer geformeerd rond songwriter en zangeres Karindra Perrier. Ze vraagt of we een beetje zin hebben om te grooven. Dat is precies wat Faradays doet, lekker grooven met indie gitaarlijnen en poppy electronica en drumbeats om rustig op te dansen. Perrier is het middelpunt die in bijna elk nummer haar stem vervormt of laat echoën als tweede stem, gebarend en bewegend op de groove. Dromerig en mysteries, en door de variatie heel interessant. Faradays eindigt met single ‘Promise’, “onze mooiste”, inderdaad. (DH)
WARD
20.30 uur - Hi-Fi Klubben
WARD, wat een ontzettend vrolijke verschijning is zij. Haar glimlach straalt tot achter in de elektronicazaak, de dot die op haar muts zit wiebelt mee met haar danspasjes. Deze uitstraling past perfect bij de zomerse synthpopliedjes die de Rotterdamse maakt. En die uitstraling is gewenst, want poeh, dat Hi-Fi Klubben is een klinische plek, zeg: witte muren, strakke lijnen, moderne apparatuur aan de muren genageld, in mogelijke hoop dat de Poprondebezoeker tussen neus en lippen door een flatscreen-tv of nieuwe speakers op het oog krijgt.
Met WARD haar anekdotes over warme drankjes, Barcelona, haar vriendin, wordt het toch nog knus. En eigenlijk kun je het niet zeggen over een serieuze muzikante, maar het oogt schattig, hoe ze grinnikt over jasmijnthee, hoe ze tijdens ‘Control’ parallel met de beat met haar hand op haar hart bonst, het hoofdwiebelen en het zachtaardige oogcontact naar de mensen op de eerste rij. Hoe dan ook, het plaatje klopt: een sympathieke houding, praatjes over de kleine dingen in het leven, gevolgd door een catchy popliedje dat je na deze show waarschijnlijk nog een keer gaat luisteren, want WARD blijft hangen. (ML)
Jibber Jabber & The Jams
21.00 uur - café Het Zwarte Schaap
Typisch, hoe blues-surfrockband Jibber Jabber & The Jams inspiratie uit hardcorepionier Paul Elstak haalt. “De bas moet je voelen”, zegt frontman Ruben. “Dat zegt Elstak en hij heeft altijd gelijk.” Vervolgens zet het viertal het volgende rauwe rocknummer in. Maar de bas, die staat niet flink opengedraaid.
Het is niet de enige keer dat blijkt dat dit een groep van grappenmakers is. De meute in Het Zwarte Schaap nipt net aan hun eerste of tweede pilsje en er wordt al gevraagd wie er de volgende dag vroeg uit bed moet voor z'n dagelijkse verplichtingen. Gelach van links, gemopper van rechts. Wat zou zo’n band zijn zónder lollige praatjes? De tracks zijn in orde, daar niet van, maar een gesprekje over de Bredase bierprijzen staat het optreden goed. Of het bier hier te betalen is en of ze nog een terug moeten komen, vraagt Ruben. Dat laatste zou een goed idee zijn, bij Pier15, met de beruchte surfplank alvast klaargezet. Op deze locatie blijft het tam, maar sowieso dat het in het skatepark gaat kolken. (ML)
Thaïti
21.00 uur - De Avenue
Thaïti
Zaten we bij Eva van Pelt nog boven, in een kleedkamer, nu zijn we wederom in De Avenue. Deze keer in de grote zaal beneden, om de zeskoppige band Thaïti uit Nijmegen te gaan beluisteren en bewonderen. De soundcheck klinkt in ieder geval al als een feestje met hun popachtige sound. De energie is meteen aan: frontman Sam Cuppen staat te springen en te dansen en heeft overduidelijk zin in een feestje. Net als de rest van de band. Ze shinen niet alleen stuk voor stuk, maar vormen samen ook één geheel. Ze hebben een goede dynamiek onderling en weten dat fantastisch over te brengen op het publiek. En ook al is de zaal nog niet eens voor de helft gevuld, de mensen die er staan, dansen en hebben het naar hun zin.
De nummers die ze spelen zijn ritmisch, zomers en opzwepend. Maar het gaat niet zonder vallen en opstaan. Tijdens het tweede nummer horen we ineens: “shit ik ben een snaar kwijt.” Respect, want ondanks een gebroken snaar weerhoudt het ze niet om het feestje gaande te houden. Het geeft een lekker jaren 80 vibe door de synthesizers. Zangeres en toetsenist Florieke maakt het ook nog eens sexy door haar bewegingen en met haar energieke stem pakt ze het publiek in. Ze gooien er vanavond zelfs nog even een nieuw nummer tegenaan. Conclusie: Thaïti speelt niet gewoon wat nummers, maar zet echt een hele toffe show en er is veel te weinig publiek voor deze toffe, energieke, lekkere vintage band. (ER)
Thaïti
Sherman Oaks
21.15 uur - Grand Theatre
Sherman Oaks
Sherman Oaks
Sherman Oaks
Popronde is een festival waar alles om tijd draait. Bij Sherman Oaks in het Grand Theatre gaat dit echter mis. Meer dan een half uur later dan gepland komt de band het podium op, terwijl de meeste mensen alweer klaar staan om te vertrekken naar de rest van de binnenstad. Autopech, noemen ze het zelf. Een beetje onwennig staan twee mannen op het podium. Geen volledige band zoals de formatie normaal is, evenals akoestische gitaren in plaats van elektrisch. Het komt allemaal een beetje stuntelig over en de mannen weten de aandacht niet goed te houden bij het publiek. Muzikaal zit het voor de rest ook niet helemaal goed in elkaar. In alle haast lijken de gitaren gestemd te zijn, waardoor er af en toe nog een valse noot tussen zit. Qua zang lijken de twee heren elkaar ook niet te vinden. De samenhang is bij vrijwel ieder nummer wel een keer weg. Ze vinden elkaar wel weer, maar bewijzen kunnen ze zich niet in het kwartier dat we kunnen kijken. (TG)
Eline Mann
21.45 uur - Old Dutch Sportsbar
De knusse bovenverdieping van Old Dutch is afgeladen voor soulzangeres Eline Mann met haar zeskoppige band. Het is een gezellige boel. Mensen staan hutjemutje tegen elkaar met biertjes en meedeinend op de zwoele stem van Eline. Het is muzikaal retegoed. De jazzy klanken geven het gevoel van een avondje te willen bankhangen met een goed glas wijn. Je ziet dat de gitarist het publiek met zijn volle energie weet mee te krijgen. Het is jammer dat er ondanks zo’n chill huiskamer gevoel toch veel mensen gewoon aan het kletsen zijn, waardoor de muziek ietwat verloren gaat. Toch wordt er gefluit en gejoeld in positieve zin, wat de band duidelijk meer energie geeft. Het geluid overstemt soms de fijne stem van Eline. De meiden van de backing vocals geven een sterke ondersteuning en zijn een prettige toevoeging, maar solo kan ze het ook prima af.
Halverwege het concert is er nog een special guest: de Bredase saxofonist Paul van de Calseijde. Hij is een fijne toevoeging en blaast de sterren van de hemel, al is hij voor een special guest vrij weinig aanwezig. Eline Mann is in ieder geval dankbaar dat het publiek er is. Dan zet de band een langzaam nummer in en weet het publiek toch haar rust te vinden om echt te luisteren. Kortom, de muziek was prettig, vocaal en instrumentaal was het sterk alleen de setting was minder waardoor het toch niet helemaal uit de verf kwam zoals had gekund. (ER)
No Man's Valley
21.45 uur - café Bel Air
No Man’s Valley bij de Popronde, een interessante keuze. Dat blijkt al zodra de set begint met een lang, traag progrockintro dat wordt opgevoerd voor de geluidsman, twee gokkende mannen die bij het vaste kroeginventaris lijken te horen, mogelijke aanhang van de band, The Ten Bells; die later op de avond spelen en de cafélabrador. Is de muziek te obscuur? Is café Bel Air te ver van de route? Waarom is hier geen kip? Doodzonde.
Het volume wordt opgevoerd, meer psychedelische aspecten sluipen in de muziek. Vocalist Jasper stampt op het palletpodium, alsof hij gegijzelden in de kelder moet waarschuwen. Hij rent van de verhoging af, lijkt zijn evenwicht te verliezen, wiegt heen en weer. Chaotisch gitaargeluid gemengd met orgelakkoorden, vrolijk klinkt het niet. Toetsenist Ruud en gitarist Christian kijken er verveeld bij. “We zijn ook te boeken op kinderfeestjes”, meldt de zanger.
Het is niet vreemd dat dit optreden van een leien dakje gaat, want No Man’s Valley heeft al in binnen- en buitenland in de tourbus gezeten en gespeeld met onder andere coverband The Doors Alive en DeWolff. Het blijkt dat deze psychrockband het in z’n eigen niche redt en de Popronde niet nodig heeft om te groeien, althans, niet de Popronde in Breda in ieder geval. (ML)
Morado
22.00 uur - café Brandpunt
Morado
Yip Roc
22.15 uur - SamSam
Yip Roc
Yip Roc
Yip Roc
In SamSam tikt Yip Roc om 22.15 uur af. Vanaf begin tot eind is het een groot feest. De Amsterdamse band maakt een mengelmoesje van alternatieve rock met garage en punk en dit slaat goed aan bij het Bredase publiek. De mensen voor het podium dansen allemaal mee, niemand staat stil. Ook achter in de zaal kijkt men geboeid naar het hyperactieve zootje ongeregeld. Als de band om een biertje vraagt, staat er binnen no time iemand met een aantal glazen voor hun neus.
Ze komen geen aandacht te kort, zeker zanger Jorn ten Ham niet. De meiden vallen als een blok voor hem, wat Jorn nog eens extra aandikt door zijn t-shirt uit te trekken. Ja, de band weet iedereen te charmeren en is niet vies van een goed feestje. Zodra Jorn ook nog even gebruik maakt van de tafels, natuurlijk wel waar mensen rustig een biertje proberen te drinken, draait iedereen zich in een ruk om. Dit geeft wel aan dat vooral de zanger het lievelingetje is. Leuk feestje! (TG)
Van Common
22.30 uur - poppodium Mezz
Van Common
De Amsterdamse indieband Van Common opent het 3voor12/Breda podium in Mezz Kleine Zaal. Met zijn vijven brengen ze de liedjes van singer-songwriter en multi-instrumentalist Sebastiaan van Ravenhorst tot leven op het podium. Van Ravenhorst gaf zijn liedjes en muziek de stijlen ‘stargaze’ mee, een variant op shoegaze, en ‘glo-fi’, in plaats van lo-fi. En dromerig, dat zijn de nummers stuk voor stuk. Gitaargolven, een voortkabbelende basgroove, deinende drums en keys en ingetogen, soms meerstemmige, zang, dat is waar songs als ‘Moonlight Blue’, ‘This Afternoon’ en de recente single ‘Ghost’ uit bestaan. De stargaze oogt dan misschien niet spectaculair en wat statisch, Van Common heeft wél de liedjes. Liedjes met potentie. (DH)
Van Common
Baptist
23.00 uur - kapperszaak Hier en Dhaar
Baptist
De tweemans formatie Baptist, Dimitri Opstal en Matthijs Koster, staat in de hippe maar donkere kapperszaak Hier en Dhaar. Het geeft een beetje een lugubere sfeer. Elektronische muziek kan soms nogal eentonig zijn en het is daarom fijn om te zien dat er een elektrische gitaar en drum staan. De muziek begint, al is het nog even dubieus of ze nog met de soundcheck bezig zijn of gewoon al begonnen zijn met draaien.
Waarom het zo donker is, wordt al snel duidelijk. Op de muur achter twee jongens verschijnen visuals die gaan van geometrische vormen naar filmpjes in grote steden. Die spannender zijn dan de muziek zelf, want het is allemaal vrij eentonig met gebrek aan interessante melodietjes. Gelukkig gooit Dimitri er even een drum tegenaan. Het geeft niet echt sfeer, want hij staat met zijn rug naar het publiek. Matthijs draait ondertussen vol overgave aan de knoppen. Mooi om te zien met hoeveel passie kan zitten in muziek die voor een groot deel uit een computer komt. Ondanks ze het publiek niet mee krijgen lijken de mensen toch te genieten. (ER)
Lone Wolf
23.15 uur - De Speeltuin
Lone Wolf
Om 23.15 zou VENHILL op het podium van De Speeltuin staan. De band zei echter vanmiddag af en er kwam vervanging. En wat voor een! Lone Wolf uit Rotterdam is opgetrommeld. De punkband is in 2016 opgericht door (voormalig) bandleden van Accelerators, The Apers en The Bat Bites. Een waardige vervanging als je het ons vraagt. “We waren misschien keuze B, of C, of D. Maar wat hebben we er zin in”, roept de band vanaf het podium. Het is vrij rustig in het café. De mensen die er zijn, hebben alleen maar aandacht voor het podium.
Zangeres Merel Schaap krijgt de lach niet van haar gezicht en ook de andere bandleden hebben er overduidelijk veel zin in. Hun melodische punk galmt door het café en laat iedereen mee deinen. Een moshpit komt er niet, maar dat is ook niet nodig. Al met al is Lone Wolf een goede afsluiter in De Speeltuin en zeker een goede vervanger. Geen keuze B, C of D. Gewoon een keiharde headliner, als we het zo mogen noemen bij Popronde. (TG)
Karel
23.15 uur - Hi-Fi Klubben
Wat gebeurt hier?! Hi-Fi Klubben zag er eerder op de avond nog uit als een ongezellige concertlocatie: strak, wit, klinisch, maar nu word je direct naar het onderwerp van de avond getrokken. Je hebt niet eens tijd om op de locatie te letten. Het hoofd van Karel stuitert tegen het plafond. Er wordt geroepen, gejuicht, Karel trekt de gekste bekken, maar de muziek is amper te horen.
De muzikant heeft wat te vieren, want zijn EP is een paar dagen uit. Het is niet vreemd dat hij energie toont voor vijf ADHD’ers, maar hoe dan ook: dit is gewoon zijn ding. Hij zette al zo’n stuitershow weg op Down The Rabbit Hole, wat volgens de collega’s van 3voor12 een van de beste optredens van het festival was. Niet iedereen blijkt moe te worden als ze naar Karels onuitputtelijke drukte kijken.
De uitbundigheid van de zanger leent zich voor een feest, natuurlijk, en er is niks gaver dan helemaal uit je plaat gaan. Bonkie op de eerste rij, uiteraard. Karel hypet iedereen op, maar het maakt weinig uit wat hij door de speakers blaast. Het geluid is tenslotte slecht te horen (op die keer dat de luidsprekers naar voren werden gedragen na). Dik feest? Zeker. Muzikaal hoogstandje? Nee. (ML)
Sheila and the Kit
23.45 uur - poppodium Mezz
Sheila And The Kit
Jaren tachtig pop met keys en synths, bijpassende drums met een zangeres die ook al klinkt alsof ze zo uit de eighties is weggelopen. Sheila and the Kit ademt eighties revival en doet daar niet moeilijk over. Sheila heeft twee microfoons voor de variatie en pakt vaak even een tamboerijn erbij. Zij is het middelpunt, flamboyant met een strakke legging en zilveren topje onder het uitbundige eighties jasje. De songs zijn om op te dansen, of ze nu rapt (‘Homeschool Sweethearts’) of een van de supercatchy liedjes als ‘Liar Liar Kill Kill’ of ‘Next 2 U’ brengt, of iets trager ‘Good Love Stories’. Je hoort de invloeden van Madonna en recenter, Robyn waarvan de band een fraaie cover brengt van ‘With Every Heartbeat'. Of wat te denken van het instant catchy ‘Time Again’? Binnendruppelend publiek dat net de balkan beats van Shantel & Bucovina Orkestar zag in de grote zaal van Mezz krijgt indirect een mooie en feestelijke after party. (DH)
Abdomen
01.00 uur - poppodium Mezz
Abdomen
Het laatste officiële optreden van de avond komt van drie Friezen. Leeuwarders die sowieso al veel kilometers moeten maken en tijdens deze Popronde ook nog eens heel vaak geboekt zijn. Het onstuimige punk trio Abdomen opent vurig met ‘Anger Issues’ waarbij zanger/gitarist Peter van Beets keihard “I’m sorry” brult. De show lijkt soms losjes, bijvoorbeeld als Van Beets en drummer/zanger Roel Meijer steeds met de uitgetrokken schoen van drummer Meijer lopen te kutten en naar elkaar gooien, de oprechtheid en energie op het podium zijn dat niet. Van ‘Social Person’ tot een langgerekt ‘Lies’, Abdomen laat je de gevoelens in zijn onderbuik duidelijk voelen met energieke, stuwende garage, grunge, vooral punk en vervormde gitaren en baspartijen van Redmer de Boer. Hard en genadeloos. Mooie afsluiter van het 3voor12/Breda podium! (DH)
Logosamphia
01.45 uur - poppodium Mezz
Logosamphia
Vervormde geluiden uit een aubergine, een appel, en een feestje op de dansvloer. Diep in de nacht maakt dj Logosamphia er in Mezz Kleine Zaal met wat die hards en de Popronde crew een stevige, chaotisch dansbare afterparty van. Helemaal do it yourself en extravert; zelfs zonder memes en video’s weet de dj met de fantasia instrumenten, spontaniteit en beats zijn publiek bij de les te houden. (DH)