PP19: Mumford & Sons geen gedroomde headliner PP19: Mumford & Sons geen gedroomde headliner

Het ontbreekt aan jubelende bierhefmomenten bij ex-folkrockband

, Timo Pisart

Elton John stond vanavond in de Ziggo Dome. Eddie Vedder speelt dit weekend in AFAS Live. En Metallica mag op Pinksterdinsdag de Amsterdam ArenA vullen. Het zal Jan Smeets een doorn in het oog zijn, want de Britse folkrockband Mumford & Sons blijkt bepaald geen gedroomde headliner van dit vijftigjarige Pinkpop-jubileum.

Eventjes ziet het er goed uit voor Mumford & Sons. Als tweede nummer spelen de Britse folkrockers ‘Little Lion Man’. Gebroederlijk staan ze daar voorop de catwalk dat gigantische bierhefrefrein te brullen, en Landgraaf brult mee als uit een enkele collectieve keel. Meteen daarna nog zo’n jubelend moment in Song van het Jaar 2010 ‘The Cave’: een beetje slordig gespeeld wellicht, maar de banjo wordt zo weelderig getokkeld als je maar van een banjo kunt verwachten, de blazers zwellen aan en Landgraaf stijgt eventjes op terwijl frontman Marcus Mumford schreeuwt dat hij hoop zal houden en uit zijn pijn kracht zal putten.

Maar ja, dan heeft Marcus Mumford twee van zijn grootste troeven eigenlijk al uitgespeeld, en is zo’n headlinershow van anderhalfuur toch wel een verdomd lange zit. Het is voor het eerst dat de groep Pinkpop afsluit (ze blikken zelf nog even terug naar de vorige keer dat ze hier speelden en spontaan ook bij Bruce Springsteen op het podium belandden – in interviews krijgen ze daar nog altijd vragen over). En Mumford & Sons voelt nogal als een dunne headliner. Vind niet alleen ik, maar vind ook de gemiddelde Pinkpop-fan: er zijn bijzonder weinig kaarten verkocht en na die twee hits blijft het veld mak. Al direct achter de geluidstafel vallen gaten in de mensenmassa, achter de tweede rij speakers staan zelfs nog slechts plukjes bezoekers.

Toch is het interessant dat Mumford & Sons zo populair heeft kunnen worden. Terwijl in de underground mannen als Bon Iver en Fleet Foxes folk weer spannend maakten, werd Mumford & Sons zo’n tien jaar geleden de band waar werkelijk iedereen het over had. Van de begeleidingsband van Laura Marling werden ze supersterren. Mannen met baarden die op folkrock geënte songs speelden met banjo, contrabas en mandoline: decennia lang had je je niet kunnen voorstellen dat dat zo populair zou worden. Misschien was het een zucht naar authenticiteit, zoals ook elke koffietent opeens vol stond met vintage Scandinavische meubeltjes. Iedereen wilde aan de houthakkersoverhemden en baarden, en na Mumford & Sons kwamen zelfs The Lumineers, Of Monsters and Men en Edward Sharpe met grote meezingfolkpophits. Muziek met ‘echte’ instrumenten in tijden van plastic pop. Zelfs Avicii scoorde zijn grote hit met een EDM-folk-crossover.

HET CONCERT:
Mumford & Sons, Mainstage zaterdag 9 juni 

HET PUBLIEK:
Hief het bierglas op Marcus Mumford, maar bleef toch vooral thuis. 

WAS HET GOED:
Het was goed, maar niet goed genoeg voor een headliner.

HET NUMMER:
Gewoon meebrulhit 'Little Lion Man', al als tweede gespeeld. 

(Tekst gaat door onder de foto)

Maar misschien is het antwoord veel gemakkelijker: ze hebben gewoon een paar kolossale hits waar je een stadion mee kunt vullen. Een paar, maar niet genoeg. Wanneer de elektrische gitaren worden omgehangen en werk van de latere platen wordt ingezet, sukkelt Pinkpop langzaam in slaap. Songs als ‘Slip Away’ en ‘Rose of Sharon’ slepen maar voort, ‘The Wolf’ zwelt steeds heftiger aan zonder voldoening te geven en ‘Picture You’ voelt zelfs behoorlijk misplaatst, met opeens een vingerknip-popbeat, elektronische kicks en synthesizers. Die krijgt dan wel weer een spannend outro mee.

En gelukkig zijn er nog aardig wat betoverende momenten: de vele schitterende telefoonlichtjes in het veld bij ‘Believe’, Marcus Mumford sprintend door het publiek bij ‘Ditmas’ en het confettimoment in de grootste rocker ‘Delta’. Maar genoeg om een veld in te pakken als headliner van Pinkpop? Nee, dat zeker niet.

 

Mumford & Sons

2009: Sigh No More
2012: Babel
2015: Wilder Mind
2018: Delta

HET MOMENT
Oké, op eennalaatste nummer ‘I Will Wait’ na wellicht. Nog één keer die banjo erbij, nog een keer authentiek meebrullen, nog een keer het glas heffen op Marcus Mumford.

Voor meer Pinkpop 2019 check je ons uitgebreide dossier

Setlist

1. Guiding Light
2. Little Lion Man
3. Cave
4. Beloved
5. Lover of the Light
6. Tompkins Square Park
7. Believe
8. Ditmas
9. Slip Away
10. Wake
11. Picture You / Darkness Visible
12. The Wolf
———
13. 42
14. Babel
15. Rose of Sharon
16. I Will Wait
17. Delta

#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12