Broeierige temperaturen op DGTL, maar dat mag de pret niet drukken. De reguliere sauna-gangers staan gewoon 2,5 uur lang in de broeikas van Carista, iedereen die dacht bij Amelie Lens te kunnen schuilen voor de hitte kwam bedrogen uit, en een uitzinnige fan van The Black Madonna mag zomaar een souvenirtje mee naar huis nemen.

In het kort

Het festival
DGTL is inmiddels een vaste waarde geworden als opener van het zomerseizoen op dance gebied. Twee volle dagen op het NDSM terrein, en voor wie wil ook nog drie lange nachten. Het festival zoekt het punt waar interessante namen uit de underground een groot publiek vinden, en heeft elk jaar weer een keur aan grote namen.

Het hoogtepunt
Wanneer, tijdens de laatste uurtjes van het festival, dancetitanen zoals Laurent Garnier bigroom techno- en house anthems door de overdekte zalen laten schallen, draait The Black Madonna in de Frequency. Terwijl je in dat glazen huisje zó de sterrenhemel kunt bewonderen, weet de Amerikaanse dj de gezelligste set van het hele festival neer te zetten.

De ontdekking
DGTL is misschien niet bepaald een ontdekkingsfeestje. Hier draaien steevast de heetste a-namen naast de dj's rondom wie een flinke buzz gaande is. Maar goed, na deze zondag kun je wel stellen dat Carista's vingervlugge set waarschijnlijk een hoop DGTL-gangers over de streep zal trekken om een kaartje te kopen voor een Carista headline-show.

De teleurstelling
Laurent Garnier sluit de avond af in de Modular, maar tegelijkertijd draait hij toch wel een beetje een routineuze set met een tracklist die we gewend zijn van de dj.

Eigenlijk zou je de Frequency op een dag als vandaag liever vermijden. Zo midden op de dag brandt de zon fel op de glazen bak, die daardoor al snel tot broeikastemperaturen stijgt. Er wordt flink wat af gewapperd met waaiers die nog net een lauw briesje in je gezicht weten te slaan. Echt beter wordt het er niet van, maar goed, als Carista er draait is je bezwete T-shirtje wel het laatste waar je aan wilt denken. DGTL weet steevast een selectie van zowel hete a-namen als opkomende dj's te programmeren, en Carista is één van de meest veelbelovende namen van de laatste categorie. Vandaag is geen uitzondering op die reputatie: op verpletterende wijze laat ze zien hoe je hetzelfde drumpatroon op honderdduizenden manieren anders kan laten klinken. Echt ontzettend knap hoe deze muzikale omnivoor een warme houseplaat bij een bonzende technobanger weet in te mixen, er vervolgens een jazzy plaat vol trompetgeschal op gooit om daarna plotsklaps een techno classic met acid arpeggio’s in te zetten. En dan steeds maar weer diezelfde beat die weer omhoog borrelt. Niet alleen vanwege die vingervlugheid is Carista ontzettend leuk om te zien draaien. Haar brede glimlach – die breder wordt naarmate de bubbels vloeien – is ondertussen berucht, en zelf danst ze zo energiek mee dat je helemaal begrijpt waarom Seth Troxler haar een party rocker noemt. Bovendien is het een zoete inval achter de booth: niet alleen DJ Boring, maar ook tal van andere DJ’s komen even langs om haar een dikke knuffel te geven. Als ze haar laatste plaatje – ‘Inspiration’ van Kerri Chandler – erop gooit, wordt ze beloond met een uitbundig applaus, waarop Carista zich glunderend een kleine ‘wow’ laat ontglippen.

Geen zin om die hete temperaturen te trotseren? Dan kan je er ook voor kiezen om even beschutting te zoeken bij één van de andere, overdekte stages, zoals bijvoorbeeld de Generator stage in de Scheepsbouwloods. Maar wie de koelte daar denkt op te zoeken komt bedrogen uit, want het Belgische techno kanon Amelie Lens laat daar de vlam flink de pan in slaan voor degenen die vanavond gewoon komen om keihard te knallen. De tengere Lens slaat nogal een contrast met haar no-nonsense techno beukers. Een echte business techno-dj van de categorie knaldrang is ze, en haar venijnige tracks worden met net zoveel vuisten in de lucht ontvangen door het DGTL-publiek.

Ja, op de zondag van DGTL is er genoeg te vinden voor liefhebbers van zulke straightforward techno, maar naast al die continentale invloeden valt het ook op dat sommige dj’s hun inspiraties ook van wat verder halen. Zo staat eerder op de dag Philou Louzolo, die de industriëlere geluiden mixt met een Pan-Afrikaanse insteek. Vooral in het laatste halfuur van zijn set geeft Louzolo ons met een mix van house en techno, klaterende percussie en galmende vocalen een voorproefje van hoe zijn afrofuturistische label Wokoundou gaat klinken. Iets later op de dag draait bij de live-stage – die dit jaar een nieuwe toevoeging is aan het festivalterrein - ook Satori, waar vooraan bij de dranghekken een Nederlandse man met een bedoeïentulband sensueel en een beetje dringend met zijn compagnon aan het dansen is. Een vleesgeworden Satori live-set, dus. De Nederlandse dj maakt melodieuze techno met Oriëntaalse invloeden vol percussie, Arabische kamancheh-geluiden en meanderende, oosterse vocalen. En ja, daar kleeft inderdaad een sensuele spanning aan. Geinig ook, die glitchy visuals van buikdanseressen en woestijnkrijgers op de achtergrond, maar misschien ook iets te veel van goede? Overigens lijkt niemand zich daar echt aan te storen, en zo weet Satori als enige de live-stage op de zondag toch vol te laten lopen.

Want echt goed doet de de stage het niet vandaag. Ook bij de knuffeltechno van Max Cooper, bij wie de Bravo op Lowlands vorig jaar toch echt best wel vol stond, is er flink wat ruimte aan de randen. Nee, wil je het over écht vol hebben, dan kun je het in de avond het best houden bij de Modular, waar een gezellige vent met een blije toeter zich door enkele tientallen mensen – waaronder ondergetekende – mag laten vereeuwigen als de man die een hele doos raketjes kocht bij de ijskraam om ze vervolgens uit te delen aan wildvreemden. In deze gigantische zaal worden de titanen van de house- en technowereld ingezet om hun koude kunstje te vertonen. Innervisions’ Dixon bijvoorbeeld, die met de mannen van Âme op rotatie staat bij dit Amsterdamse festival, en even later Laurent Garnier, die de daad bij het woord voegt door dezelfde trucjes uit te halen als twee jaar geleden, toen hij ook nog op DGTL draaide. Ja, inderdaad: die stevige drumkick, die hij onder de synth-lijn van Donna Summer’s disco-hit ‘I Feel Love’ schuift, ja, dat trucje is onderhand deel geworden van zijn standaard repertoire. Een beetje formulematig is het wel, maar goed, uiteindelijk draait Garnier ook gewoon de bigroom house- en technoset waar zo’n monster van een zaal om vraagt.

Gelukkig staat er ook nog een wat warmer geluid op DGTL. Zo draait Motor City Drum Ensemble een selectie van voornamelijk zwarte muziek waar we niet op hoeven te knallen en eindelijk even een adempauze kunnen nemen, gooit Honey Dijon flink wat bekende disco- en househits in de mix en sluit The Black Madonna de Frequency af met wat we de gezelligste set van de hele dag kunnen noemen. Eigenlijk begint ze iets steviger, terwijl ze op in vliegensvlug tempo meerdere platen over elkaar heen schuift – ja, dat zijn inderdaad de vocalen van ‘I Wanna Go Bang’ die je nu hoort, maar waar ze die technoplaat met lichte acid-invloeden vandaan heeft gehaald…? En dat terwijl ze haar blik vooral gericht houdt op haar mixer, een focus die ze alleen maar af en toe onderbreekt om haar geprinte vlinderbril wat steviger op haar neus te schuiven. Even later is de sfeer een stuk minder serieus, al helemaal wanneer ze ergens aan het einde van haar set tijdens een nogal gekke, space-disco-achtige plaat met een pingpongende synthlijn haar handdoek als een lasso rondslingert om hem vervolgens pardoes het publiek in te gooien. Zelden zag je een jongen zo blij weglopen met een bezwete handdoek.