Dazzled Sticks: “Johan Cruijff is de Je Suis Charlie van deze week” Dazzled Sticks: “Johan Cruijff is de Je Suis Charlie van deze week”

Tjeerd Bomhof en Sticks over rouw vs. zelfprofilering, massahysterie en blijven lopen

, Sjoerd Huismans

Dazzled Sticks: “Johan Cruijff is de Je Suis Charlie van deze week”

Tjeerd Bomhof en Sticks over rouw vs. zelfprofilering, massahysterie en blijven lopen

Sjoerd Huismans ,

Dazzled Sticks, de bijzondere samenwerking tussen Tjeerd Bomhof (Voicst, Dazzled Kid) en Junte Uiterwijk a.k.a. Sticks, verschijnt vandaag gratis online. Tussen o.a. #Opgewolletotnu en de vele projecten van Bomhof als producer, vonden de twee de tijd om aan een gezamenlijke plaat te werken. Op het eerste gehoor een luchtig album, maar dan ga je tussen de regels door luisteren. Sticks: “Qua teksten vind ik Dazzled Sticks de zwaarste shit die ik heb geschreven.” Vanavond komen Sticks en Tjeerd Bomhof langs in 3voor12 Radio om verder te praten.

Om maar bij het begin te beginnen: hoe zijn jullie bij elkaar gekomen of gebracht?
Sticks: “Het lot heeft ons ouderwets bij elkaar gebracht. Wij moesten allebei spelen op de begrafenis van een jongen die is overleden. Zowel zijn liedjes als mijn liedjes stonden hoog in zijn persoonlijke Spotify-lijstjes. Ik werd gevraagd om Spaanse Vlieg te komen spelen en ging op zoek naar een gitarist. Ik wilde niet met harde beats op een begrafenis gaan spelen, dat vond ik ongepast. Dus wilde ik een soort akoestische versie doen, Kees de Koning zei: ik bel Tjeerd wel, want die is daar ook. De ochtend van zijn begrafenis ben ik naar Tjeerd gegaan, heb ik hem voor het eerst de hand geschud en hebben we bij hem thuis dat liedje doorgenomen. We gingen gelijk door naar die begrafenis en hebben het daar gespeeld. Onze eerste ontmoeting was heel vreemd, maar wel gedenkwaardig en ook wel mooi, ergens. We wilden voor de nabestaanden Spaanse Vlieg opnemen in de studio, als steunbetuiging. Maar eenmaal in de studio voelde dat wat geforceerd, we gingen gewoon wat kloten, hij pingelde wat op gitaar. Helemaal Niks, het laatste nummer van de plaat is daaruit gekomen. Dat nummer ademt voor mij een beetje dat gevoel, ook in de tekst. Melancholisch, maar ook: het is goed zo."
Tjeerd Bomhof: "Er zit een soort dankbaarheid in. Het was maandagochtend, we hadden de tijd om samen muziek te maken en allebei het gevoel: we zijn er nog. Zonder er al te zwaar over te doen. We konden wel wat van elkaar leren, al wisten we van tevoren niet precies wat.”

En achteraf?
TB: "We hadden veel melodieuze en catchy ideeën, maar soms was het té. Ik heb daar veel van geleerd. Ik maak nu weer dingen voor mezelf en dan hoor ik soms dat stemmetje van hem: ‘dit is gewoon te af, dit is gewoon te goed’. Dan had hij gelijk. Ik ben best een sucker voor full-on pop, als het goed is kan ik dat heel mooi vinden. Ik ben supertrots op mijn Dazzled Kid-plaat, maar er zit wel degelijkheid in. Degelijk is soms tof, maar niet altijd. Ik heb nu een vrijheid teruggevonden die ik misschien even niet meer had. Met Dazzled Sticks was het een kwestie van de nummers níet helemaal afmaken. Soms dachten we: met een echte drummer zou dit veel beter klinken, maar eigenlijk heeft het zo ook wel wat. Fuck it, we laten het zo. Ook wat teksten betreft heb ik veel geleerd. Niet dat ik ooit in het Nederlands zal gaan schrijven - hoop ik voor de luisteraar. Adje rapt mee op Soefies, dat vond ik nou écht goed (Sticks lacht hard, red.). Hij komt binnen en gaat voor de mic staan, is aan het denken over zijn eerste zin. Als hij die dan heeft, doet ie hem in één keer. Dan wil hij die eerste zin horen met de beat, en gaat hij zijn tweede zin bedenken.”
S: "De Biggie en Jay Z-methode, zeg maar."
TB: “Ik als songschrijver van popliedjes dacht altijd: oké, we moeten een refrein hebben, met een concept, blabla. Adje gaat gewoon van A naar B naar C en komt ergens uit, aan het begin weet hij nog niet waar. Je laat veel meer aan het toeval over, ik vind dat creatief nu veel interessanter."

Tjeerd, het is voor jou even geleden. Ik hoorde dat je niet meer had gedacht ooit nog op een podium te staan.
TB: "Niet ‘ooit’, maar ik wist wel dat ik het alleen nog zou doen als ik het echt wilde. Als ik zou twijfelen, had ik het niet gedaan. Maar het voelde goed.”

Sticks, heb jij op hem moeten inpraten?

S: "Wel over het uitbrengen. Ik vond het op een gegeven moment zonde om niets met al die sessies te doen. Ik zei tegen 'm: we moeten dit uitbrengen, het is echt tof. Echt overtuigen hoefde niet maar ik was wel eerder op het punt van: laten we het doen. Met optreden ook. Ik zei: het ergste wat er kan gebeuren, is dat we het niet leuk vinden om hiermee op te treden. Dan doen we het niet, dat is verder geen big deal. Je moet er niet te gewichtig over doen."

Op Into The Great Wide Open schreven we in een recensie dat het voelde als een luchtig experiment, of een ideaal tussendoortje. Doen we jullie daarmee tekort?
S: "Qua teksten vind ik Dazzled Sticks eigenlijk de zwaarste shit die ik heb geschreven, die toch luchtig overkomt. Inhoud-technisch vind ik het echt sterk, maar tegelijk klinkt het alsof het liedjes zijn over lichamelijke hygiëne en zo. Ik ben niet die guy die hele conceptuele nummers schrijft over de staat van de wereld. Ik schrijf gewoon, maar daarin ga je heus wel horen hoe ik over dingen denk. In het algemeen moet het gewoon tof zijn om naar te luisteren, je moet het gevoel krijgen dat je dag wat beter wordt als je die cd aanzet."
TB: "Hoe we begonnen zijn is ook niet ‘luchtig’, het beginpunt was: het kan zomaar ineens zo zijn dat je er niet meer bent. Dus zijn we op het goede pad? Niet dat we dat tegen elkaar zeiden, maar bij mijzelf heeft dat in die periode best wel gespeeld. ‘Daar gaat er weer een op jonge leeftijd, ben ik zelf wel aan het doen wat ik moet doen?’ Dat moet je je niet de hele tijd afvragen, maar dat gebeurde toen wel. We spraken vaak op maandagochtend af: een nieuwe week, we praatten een beetje over de toestand van alles."
S: “In Blijven Lopen rap ik: ‘Ze krijgen nog geen cent mee van een euro aan storyraps’, weet je. Er zitten allemaal verhalen in, maar veel mensen denken: grappig, lekker rijmen op de achternaam van Prem. En dat is cool, als dat is wat jij eruit haalt. Blijven Lopen vind ik een heel belangrijk nummer op de plaat, het gevoel dat daaruit spreekt - goed, fout, slecht, kwaad, voorspoed, tegenslag – tussen dat alles is 'blijven lopen' de instelling waarmee ik leef. In die raps hoor je die hele instelling. Gewoon een geheugensteuntje aan mezelf." 

Nog eentje uit Tunnel: ‘Iedereen roept je suis Charlie / Maar liever niet bij mijn releaseparty’. Is dat zo’n maandagochtend waarop je het nieuws van de dag doorneemt?
S: "Het is de reactie op het nieuws die mij altijd fascineert. Hoe mensen ermee omgaan, hoe mensen het zo twisten... Dat zoiets als in Parijs gebeurt is natuurlijk fucking erg. Maar wat me verwondert is hoe het dan zo gedraaid wordt dat mensen het als een geuzending gebruiken om zichzelf te profileren. Aan de ene kant stoort het me heel erg, maar ik vind het ook verwonderlijk dat mensen laten zien met hashtags en ‘avatar-changes’ op Twitter: ‘kijk eens hoe rechtschapen ik daar insta’. Natuurlijk kun je oprecht mededogen hebben, maar op het moment dat je iets twittert over iemand die overleden is of zo'n ramp, is het misschien al wel een vorm van zelfprofilering. Een uiting van: kijk eens, ik ben ermee begaan en ik maak het onderscheid tussen goed en fout. Nogmaals: het is fucking erg wat er gebeurt, maar als je het zo buitenproportioneel neerzet als dat Je Suis Charlie is het op het randje van huichelachtig. Vergelijk het met iemand die overleden is, negen van de tien mensen gaan over hun eigen ervaringen praten met die persoon. Heel veel van die shit gaat niet over rouw, maar over profilering. ‘Kijk eens wie ik ken, met wie ik hang, hoe goed of hoe links ik ben’ - of juist rechts, dat is tegenwoordig ook in zwang. Maar then again, wie ben ik om te bepalen hoe iemand mag rouwen? Ik doe vrolijk mee, alleen al door dit allemaal te rappen en te zeggen."
TB: "Ik probeer de laatste tijd wat minder online te leven, minder nieuws te kijken – het kost eigenlijk zoveel tijd. Ik geef al een hoop mensen niet de aandacht die ik zou willen geven, sommige familie en vrienden zie en spreek ik echt te weinig. De hysterie van zo'n Je Suis Charlie-periode laat volgens mij zien dat veel mensen in die trip zitten."
S: "Weet je wat het lijpe is? Een week later hoor je er helemaal niemand meer over. We zijn allemaal bezig met Johan Cruijf, die heeft longkanker. Dat is de Je Suis Charlie van deze week."

Luister vanavond vanaf 21 uur naar 3FM voor meer Dazzled Sticks in 3voor12 Radio! 

nu op 3voor12