SXSW13 highlights: o.a. Captain Murphy, Macklemore, Icona Pop SXSW13 highlights: o.a. Captain Murphy, Macklemore, Icona Pop

Flying Lotus als rapper, garage rock 'n roll op zijn best

, Atze de Vrieze en Wilbert Mutsaers

SXSW13 highlights: o.a. Captain Murphy, Macklemore, Icona Pop

Flying Lotus als rapper, garage rock 'n roll op zijn best

Atze de Vrieze en Wilbert Mutsaers ,

Wie vallen er op tijdens SXSW13? 3voor12 doorkruist een week lang een stad vol muziek en pikt de krenten uit de pap. Met onder andere het rap alter ego van Flying Lotus, hitrapper Macklemore en de Zweedse generatieconflict superpop van Icona Pop.

Captain Murphy & Earl Sweatshirt

Er staat een rij op Red River Street. Hij leidt niet naar Nick Cave, maar naar een tot club omgebouwde garage genaamd Empire Automotive. Op het programma staat een Brainfeeder avond, met als headliner niemand minder dan Captain Murphy. Het enigma, de onbekende soldaat. Kun je rappen? Ondergetekende vroeg het Flying Lotus in oktober nog. Niet echt, antwoordde de producer, bekend om zijn innovatieve mix van hiphop, elektronica en jazz. Toen, in oktober, verscheen zijn derde album Until The Quiet Comes, een diepe plaat vol complex langs elkaar heen schuivende ritmes. Maar er verschenen ook een paar producties van zijn hand online met een mysterieuze rapper, vernoemd naar een stripheld. Lotus, erkend cartoonliefhebber, werd zelf genoemd als de man achter het alias, Odd Future leden Tyler, The Creator en Earl Sweatshirt waren ook opties, en er werd zelfs gedacht aan een combinatie van die drie. Maar met een door veel hype omgeven optreden in 'zijn' Low End Theory in LA gooide Flying Lotus de cape van mysterie af. Vanavond, na een speelse, psychedelische set van Gaslamp Killer, is het een bivakmuts die hij aftrekt. De volgepropte Empire Automotive ziet een duistere, grimmige Lotus, die op cartooneske wijze uithaalt naar manipulerende krachten en valse profeten. Zijn stem is zwaar bewerkt met effecten waardoor hij een soort duistere figuur is, klaar om de wereld in te palmen. Zijn beats zijn zwaar en dreigend, geen moment gewoon. In zijn 'eigen' producties verweeft Flylo de vocalen doorgaans vernuftig in het geheel, hier gaat hij een ritmisch gevecht aan. Een briljante rapper is hij overigens niet, zo blijkt als hij afgetroefd wordt door een ijzersterke feature van Earl Sweatshirt (die ook nog een eigen track doet), maar een happening voor Flying Lotus fans is dit zonder twijfel. (Atze de Vrieze)

Disclosure

Wat een grote hit scoort producer Duke Dumont momenteel met Need U (100%), een ouderwetse housetrack die nooit 25 jaar geleden gemaakt had kunnen zijn. Maak je maar klaar voor de radiohit van Disclosure in zijn slipstream: White Noise, met feature van AlunaGeorge. Het Britse duo buzzt al een tijdje op de dansvloer, maar heeft net als Duke Dumont cross-over potentieel. In Amerika is dat al een feit. Het publiek in het Hype Hotel reageert euforisch op de track, en op setafsluiter Latch (die momenteel in Nederland bubbelt). Disclosure is een duo uit Engeland dat hun elektronische muziek graag zo ambachtelijk mogelijk presenteert. Het podium staat vol met synths, samplers en vooral percussie. Ze grijpen terug op oude house sounds, maar proberen tegelijk altijd naar een liedje toe te werken. Aan het begin van de set zingen de mannen zelf, maar gaandeweg neemt hun voorkeur voor het vrouwelijk geslacht de overhand en moeten we het doen met eerder vastgelegde stemmen. Dat is ergens wel jammer, want Disclosure was net zo goed op weg naar een ultieme live-ervaring. Tussen de twee hitsingles spelen ze ook nog een uitstekende remix van Jessie Ware's Running, op het snijvlak van house en disco. Heel sterk. (Atze de Vrieze)

Jacco Gardner

Als er een Nederlandse act is die erin slaagt zich succesvol te mengen in het internationale circus hier, dan is het Jacco Gardner. Hij begint zijn omvangrijke tour door Austin in een cactusplantage, zo'n twintig minuten uit het centrum. Wat een locatie, tussen de hoge bomen en exotisch groen staan de Gardners op een klein podiumpje tussen een bescheiden maar aandachtig publiek. Bassist Jasper Verhulst knipoogt tijdens zijn soundcheck nog even naar George Baker's Little Green Bag, terwijl drummer Jos van Tol nog even ziek als een hond naast zijn drumstel ligt. Het lijkt even later zijn spel niet al te veel te hinderen. De band lijkt stilaan de vruchten te plukken van het vele spelen - de afgelopen maanden kreeg zo'n beetje iedere platenzaak en undergroundpodiumpjes bezoek van de band. De verzorgde barokpop van het kwartet is nog altijd een beetje clean, maar langzaam maar zeker komt er meer lef in de set. De instrumentale opener Cabinet Of Curiosities bijvoorbeeld begint een natuurlijke schwung te krijgen die er eerst nog niet in zat. Single Clear The Air klinkt wat rommelig, maar dat is op zo'n geïmproviseerd event als dit eerder een pre dan een nadeel. Zoals altijd sluit Gardner zijn set af met Where Will You Go, het meest psychedelische liedje van de plaat. (Atze de Vrieze)

Macklemore & Ryan Lewis

Met de gecertificeerde wereldhit 'Thriftshop' op zak - al meer dan 150 miljoen views op YouTube - , beklimt Ben Haggerty aka Macklemore het gammele podium van The Main. Vermoedelijk staan op deze plek normaal wat Texaanse BBQ's roest te happen. Het publiek maalt er niet om, buiten staan nog honderden mensen teleurgesteld voor gesloten deuren te wachten. Macklemore heeft naast producer Ryan Lewis  - achter de draaitafels en harddisk - en op trompet Owuor Arunga, al zijn featuring zangers en zangeressen meegenomen. Hij laat zien hoe je in een half uur een indrukwekkend optreden kunt geven, zoals alleen Amerikanen dat kunnen. Zes tracks, allemaal to the point, Wanz zingt in 'Thriftshop' nog eens dat hij 20 twintig dollar op zak heeft, terwijl Macklemore letterlijk over het publiek klimt en aan de balken van het afdak naar het podium terug slingert. May Lambert mag meezingen op 'Same Love'. Macklemore rapt zoals Eminem in zijn beste dagen, pakt het publiek in, deelt wat complimenten uit links en rechts en vertelt trots dat hij zojuist in Austin een cadillac uit 99 heeft gekocht en dat we na afloop allemaal uitgenodigd zijn om in die cadillac een feestje te komen vieren. Zangeres Hollis pakt meteen door met 'White Walls', de song die over cadillacs gaat, toeval? Nee hoor, want alles is doordacht aan deze showcase. Storend is dat niet, integendeel. Macklemore sluit af met een andere potentiele hit 'Can't Hold Us' met Ray Dalton op vocalen. Ryan Lewis kan het nu ook niet meer houden en stuitert over het podium met zijn mic. En weg zijn ze. Cadillac niet gevonden. Macklemore & Ryan Lewis zijn later deze zomer in Nederland op het Best Kept Secret Festival te zien. (Wilbert Mutsaers)

Burger City Rock 'n Roll

In de hoek van de tuin van Hotel Vegas zit een jong stelletje te friemelen. Mijn God, wat zijn ze jong en knap. Twee jongens met vlassige snorretjes lopen langs. Een van hen stond net op het podium in een band wiens naam nu al niet meer van belang is. De andere misschien zometeen wel. Dat klinkt misschien denigrerend, maar zo is het niet bedoeld. Iedereen hier kan in een band zitten. In Hotel Vegas - een grote tuin met twee kleine kroegjes - is vanavond een geweldig minifestival gaande. Het wordt gehost door Burger Records, het labeltje uit Californië dat onlangs Traumahelikopter uitbracht. Het labeltje is gespecialiseerd in super onbekende garagerock en rammelpop, met name uit Amerika. Geen van de meer dan twintig bands die hier vandaag spelen is vermoedelijk in staat om op eigen kracht naar Europa te komen, maar hier en nu zijn ze allemaal geweldig, hetgeen vast ook te maken heeft met het moordende tempo waarmee de acts elkaar opvolgen. Neem nou Memories, een groep uit Portland die met slackervibe liedjes over beffen zingt. Of White Mystery uit Chicago, geleid door een chica in onderbroek die niet bang is met de kut naar voren te soleren. En dan hebben we zelfs nog de band met de beste bandnaam van het festival gemist: Guantamo Baywatch. Burger is luchtig en droogkomisch, zonder dat het melig wordt. Laagdrempelig en recht in het hart van de niche.

Icona Pop (& Charli XCX)

Je auto van de brug rijden en toekijken hoe ie weg fikt. Je ziet ze staan lachen, die twee, de een ginger, de ander Aziatisch met een stoere korte haircut. I Love It van het Zweedse duo Icona Pop is een schreeuwigere generatieconflict hit: "You're from the 70's, but I'm a 90's b*tch!" Zie die vaders vol afgrijzen kijken hoe hun dochters niet meer de meisjes zijn die ze ooit waren. De slimme synthetische pop meets electrohouse waarin de twee hun pamflet steken past goed bij de viering van de oppervlakkigheid. Een citaatje: "I like to keep it simple, just give me what I want. I like it when you kiss me downtown". Opvallend is het dat de twee dames vrijwel voortdurend dezelfde zanglijnen zingen, wat het niet subtieler maakt, wel krachtiger. Een flinke stapel electronische apparaten op een tafeltje suggereert dat Icona Pop hun muziek live reproduceert, maar dat zal een illusie zijn. Hun sound doet het wel heel goed bij de jonge generatie hier in Belmont, zo'n typische Austin club waar het dak bij voorbaat al vanaf is. Zie het afgrijzen van de vaders alleen maar toenemen als de jongens hier hun dochters waanzinnig aantrekkelijk vinden. Ze knipogen als volgroeide vamps. Eerder opende Charli XCX de avond. De Britse is co-writer van die hit van Icona Pop en ze zal straks ook meedoen met de hit (voor het eerst, claimen ze), maar opvallend genoeg is haar eigen set kort en vlak, doordat de balans doorslaat naar posermaniertjes en overproductie. De live fast die young rebellie van Icona Pop komt hier veel beter uit de verf, en het duo laat horen nog minstens twee grote hits op de plank te hebben liggen. Plus - speciaal voor alle vaders - een knipoog naar Lesley Gore's tienerverdrietklassieker It's My Party. (Atze de Vrieze)

Mmoss

De afgelopen twee weken heeft Mmoss (met dubbel-m ja) uitgebreid kennis gemaakt met onze eigen Jacco Gardner. De psychband uit New Hampton bracht onlangs zijn tweede album uit bij Trouble In Mind, hetzelfde label als Gardner, en ze tourden samen door de VS. Maar waar die zich richt op transparante liedjes met een licht psychedelisch randje, verliest Mmoss zich graag in uitbundige jams, afgewisseld met meer to the point liedjes. Gitaar en orgel kronkelen om elkaar heen, bewerkt met fuzz en reverb. Het zijn geen solo's om te imponeren, het zijn solo's om je mee te trekken. Drums en bas (met zo'n fraai kronkelend snoer naar de versterker) gaan intussen op slot. War Sux heet het magnum opus, een tien minuten durende trip. Een uur later staat hier de Chileense krautrock/psychband Holydrug Couple, die min of meer hetzelfde doet, maar dan veel introverter, meer druggy. Mmoss is energiek en stuwend. Sterke band, die het hier moest doen met veel te weinig publiek. (Atze de Vrieze)

nu op 3voor12