SXSW13 highlights: o.a. Divine Fits, George Clinton en Guantanamo Baywatch SXSW13 highlights: o.a. Divine Fits, George Clinton en Guantanamo Baywatch

Flaming Lips geeft groot concert aan de oever van de rivier

, Willem van Zeeland, Atze de Vrieze en Christiaan Walraven

SXSW13 highlights: o.a. Divine Fits, George Clinton en Guantanamo Baywatch

Flaming Lips geeft groot concert aan de oever van de rivier

Willem van Zeeland, Atze de Vrieze en Christiaan Walraven ,

Wie vielen er op tijdens SXSW13? 3voor12 zag veel bands en pikt de krenten uit de pap. Met onder meer Divine Fits, het zijproject van Spoon en Wolf Parade, oude funkheld George Clinton en de band met de beste naam van het festival, Guantanamo Baywatch.

Divine Fits

Supergroepen bestaan er in twee categorieën: de ambitieuze monsterverbonden en de luchtige hobbyprojecten. De eerste ontaarden niet zelden tot afgrijselijke gedrochten, de tweede zijn het resultaat van bekende muzikanten die simpelweg graag eens samen willen spelen. Would that not be nice, moeten Britt Daniel van Spoon en Dan Boeckner van Wolf Parade tegen elkaar gezegd hebben. Most certainly, luidt het antwoord. Met name Boeckner is het natuurlijk gewend om in meerdere bands te spelen. De release van hun album ging ondanks een sterke single redelijk geruisloos voorbij, maar hier op SXSW is de band overal, wat ongetwijfeld te maken heeft met het feit dat Britt Daniel hier vandaan komt. Opvallend hoe goed de stemmen van de twee bij elkaar passen, ook al heeft Daniel een steviger knauw in zijn geluid. De songs zijn redelijk straight forward en hebben een lekkere drive, en de combinatie van lol en jaren ervaring houden het boeiend. Kennelijk bevalt het, want er staat vandaag een nieuw liedje op de setlist. (Atze de Vrieze)

Flume

Een van de heetste producers van het festival is Harley Streten, alias Flume uit Australie. In Australie had hij vier geweldige nummers in de eindejaars top 100 van alternatief radiostation Triple J staan en vanmiddag mag hij laten zien dat hij het live ook waar kan maken. In Australie is hij dus al een grote man, maar de rest van de wereld moet nog volgen. Hij draait een set die leunt op zijn eigen singles, maar waarin ook spannende tracks van onder andere Rustie voorbij komen. Zijn producties bestrijken ongeveer het volledige spectrum aan elektronische muziek, maar ten alle tijden met een sterk gevoel voor popmuziek. Niet alleen singles Holdin' On en Sleepless doen het erg goed, ook donkerdere tracks als More Than You Thought komen hard aan. Met name in zijn uitstraling heeft hij nog een lange weg te gaan, maar Flume heeft alle ingrediënten in huis om een hele grote te worden. (Christiaan Walraven)

Pokey Lafarge

Bij The Broken Spoke hangt een groot uithangbord: Voted the best honkie tonk in Texas. Dat is niets te veel gezegd. Foto's van Willie Nelson en Dolly Parton aan de muur en een verzoek: "No standing on the floor." Het is dansen of zitten aan de zijkant. Een perfecter entourage voor Pokey Lafarge is nauwelijks denkbaar. Zijn genre is onvervalste Americana, een mix van country, blues en bluegrass, gespeeld met trompet, klarinet, mondharmonica, gitaar en contrabas. Pokey zelf zou een neef van Hank Williams kunnen zijn. Met zijn brede lach pakt hij je al helemaal in en hij zal niet rusten tot iedereen staat te feesten. Pokey Lafarge was al verschillende keren in Nederland te zien, op de Americana festivals en hij waagt deze zomer de crossover naar een groter publiek. Pokey Lafarge heeft de magic touch: Hij hoeft maar drie keer met zijn voet te stampen om een feestje te ontketenen waar zelfs voor de grootste zuurpuimen geen ontkomen aan is. (Willem van Zeeland)

Guantanamo Baywatch

Sowieso is Guantanamo Baywatch natuurlijk de beste bandnaam van het festival. Misschien zelfs wel de beste bandnaam ooit. Maar ook live weet de band te overtuigen met energieke garagesurf, een genre waarin niet heel veel artiesten opereren. Ze spelen strak en vallen op de geweldige patio van Hotel Vegas helemaal op hun plek tussen de andere bands van Burger Records. Er moet gezegd dat zang verre van zuiver is, maar gelukkig is het grootste deel van de show instrumentaal. Guantanamo Baywatch is geen band die snel de oversteek naar Nederland zal kunnen maken, vanwege de niche waarin ze opereert, maar wel een artiest om te koesteren als een van de artiesten die surfmuziek nieuw leven in blaast in de eenentwintigste eeuw. (Christiaan Walraven)

George Clinton & Parliament Funkadelic

Donderdagochtend vertelt de buitengewoon vermakelijke p-funk legende Bootsy Collins tijdens een publiek gesprek met Chuck D over de dag dat hij George Clinton ontmoette. De sterbassist meldde zich bij het afgesproken huis, opende een krakende deur en stapte een compleet donkere ruimte binnen. "Pikdonker was het, en daar zat George. Met een wit laken over zich heen en een blacklight op zich gericht zat hij kippenpootjes te eten. Ik wist meteen: hier hoor ik thuis." Het aantal bizarre anekdotes uit de p-funk geschiedenis is ontelbaar, en ongetwijfeld een belangrijke peiler onder de documentaire Finding The Funk, die hier op het festival vertoond wordt. Clinton zelf is er ook, met zijn Parliament Funkadelic gang. Op exact hetzelfde moment dat Prince met een fonkelnieuwe band zijn totale controle staat te etaleren in La Zona Rosa, predikt Clinton het evangelie dat hij al veertig jaar aanhangt. Vieze, rauwe, genadeloze funkjams. Weinig muzikanten spelen zichzelf zo compromisloos de vernieling in als Clinton. Hij is inmiddels over de zeventig, heeft geen stem meer, oogt kwetsbaar, en toch is hij nog altijd een ongelofelijke bad-ass. Hij is niet de enige. De gitaristen zijn alleen al een belevenis voor de show begonnen is. Ze bewegen zich traag, zetten hun tas naast de versterker, pluggen in, rommelen wat, en dan opeens zijn ze er klaar voor. In anderhalf uur heeft Clinton alleen tijd voor een handvol klassiekers - Flashlight, Knee Deep, One Nation Under A Groove met de zoon van de onlangs overleden zanger/gitarist Garry Shider (de man met de luier). Slechts een handvol, want p-funk jams worden beter naarmate ze langer worden. De keihard gierende gitaarsolo's, de zware plukbas, de vele zangers en zangeressen, ze laten nog heel goed horen wat p-funk zo'n magische cocktail maakt. Bootsy Collins speelt al jaren niet meer met Clinton. Een andere sleutelfiguur uit de glorietijd, toetsenist Bernie Worrell - ook in Austin aanwezig - heeft de band ook weer verlaten. Heel, heel langzaam zal het kaarsje uit gaan, en om dat te bezweren zal Clinton zijn troepen nog harder aansporen. Hij zal met de jonge meisjes sjansen op het podium, en ze zullen het leuk vinden. Hij zal op zijn handen fluiten, zijn handen bij zijn oren houden om het publiek op te zwepen, hij zal zijn handpalm met doffe klappen tegen de microfoon slaan. Met de moed der wanhoop en een oprechte glimlach. Ain't no party like a p-funk party, cause a p-funk party don't stop! (Atze de Vrieze)

Devendra Banhart

Devendra Banhart maakte met Mala een prachtig nieuw album dat het onlangs al heel goed deed op de Luisterpaal. Op SXSW brengt hij zijn liedjes solo en toont hij zich een groot performer, een charmeur die met gemak de laatste rij haalt. De liedjes zijn voor de verandering eens ultrakort, gemiddeld twee minuten en vaak met een abrupt einde. Het is muziek die door een groot publiek gewaardeerd zou kunnen worden. Zet Devendra Banhart bij De Wereld Draait Door of bij Paul de Leeuw neer en hij kan in Nederland doorstoten naar het volgende level. (Willem van Zeeland)

Charles Bradley

Van Charles Bradley kan ook verwacht worden dat hij snel doorstoot naar het volgende level. Een persdag in Nederland naar aanleiding van zijn binnenkort te verschijnen tweede album leverde al opvallend veel aanvragen op, van Volkskrant en NRC tot Omroep Max. Op SXSW doet hij weer waar hij goed in is: smachtende soulsongs zingen die uit zijn tenen komen, lekker zweten en op zijn knieën vallen. Het levert geen spectaculaire nieuwe inzichten op, maar hij breekt wel weer alle harten alsof het niets kost. Concerten voor Nederland zijn nog niet aangekondigd, maar als de kaartverkoop begint mag je er snel bij zijn. Charles Bradley zou de Paradiso wel eens uit kunnen verkopen deze keer. (Willem van Zeeland)

FIDLAR

De beste plek om FIDLAR te zien: door het raam. De rij voor de populaire garagerockband staat tot helemaal achter in de tuin van Hotel Vegas, dus binnenkomen is geen optie. Het is daar goed toeven, want op het binnenplaatsje staat een dubbel podium waar je bands kunt wegtikken als een kettingrokende havenarbeider. Veertig bands staan er vandaag maar liefst, waarvan FIDLAR de bekendste is. De FIDLARs geven een shout-out aan de geweldige band Pangea die even eerder een deur verderop speelden, en jakkeren de ene na de andere song er doorheen. Een stuk minder subtiel dan op hun plaat, maar wel met veel energie, die door het lage plafond geen kant op kan. Hun odes aan goedkoop bier en andere belangrijke zaken des levens doen het kennelijk goed bij de zwetende meisjes op de eerste rij, die je door het raam heel goed kan zien. Ze worden van achteren bijna het podium op geduwd en vinden dat heerlijk. Het zweet druppelt van de opzette snoek boven de bar. Als het zo'n pratend ding was geweest, had ie gezegd dat het goed was. (Atze de Vrieze)
 

The Flaming Lips

The Flaming Lips spelen op het grote buitenpodium Auditorium Shores. Op een prachtige locatie aan de Colorado river, met de skyline van Austin op de achtergrond, wordt ieder jaar een groot concert georganiseerd waar ook de lokale bevolking gratis naartoe kan. Er is plaats voor zeker 20.000 bezoekers. De afgelopen jaren zagen we hier Spoon, The Strokes en The Shins. Nu is de beurt aan Flaming Lips en dan mag je natuurlijk iets speciaals verwachten, een stunt, dat zijn ze aan hun stand verplicht. We kennen al de confettikanonnen, de toeterende auto's en de plastic hamsterbal als special effect. Wat zullen we nu krijgen? Het wordt deze keer geen spektakelstuk en ze openen ook niet met het euforische The Race Is The Prize. In plaats daarvan krijgen we het hele nieuwe album integraal op ons bord. Behangen met lichtgevende slangen en met een babypop op zijn arm gaat zanger Wayne Coyne voor in het zware gedragen materiaal van het nieuwe album dat pas volgende maand verschijnt. Naast me zegt een Texaanse vrouw bezorgd: "They play only weird songs!" Als ze klaar zijn met het nieuwe album  kondigt Wayne doodleuk aan dat ze nu de Flaming Lips-classic  "Yashimi Battles The Pink Robots" integraal zullen spelen. Een geweldige crowdpleaser voor de fans natuurlijk, maar al met al niet heel erg spannend. (Willem van Zeeland)

Nu op 3voor12