Romy Liz Rose opent de ramen van juni

De langste dag van het jaar, 21 juni, markeert elk jaar hetzelfde moment: de lente maakt plaats voor de zomer. Voor singer-songwriter Romy Liz Rose staat de maand juni symbool voor verandering. ‘Van de lente naar de zomer gaan, zo voelde de afgelopen periode voor mij. Alsof je dan echt uit je schulpje komt en kan bloeien.’ En dat deed de singer-songwriter. De afgelopen twee jaar stond haar leven op z’n kop: haar relatie, met nota bene haar drummer (altijd een slecht idee), liep na tien jaar stuk, en ondertussen tikte ze ook de dertig aan. Met haar debuutplaat I Am June treedt ze uit haar schaduw en komt ze volledig tot bloei.

Op I Am June staan folky ballads waarin de pedalsteel een hoofdrol speelt. ‘Dat instrument ontroert me altijd meteen’, zegt ze. ‘Het is natuurlijk een classic country- en americana-instrument, maar tegenwoordig hoor je het overal terug. The Japanese House gebruikt het bijvoorbeeld ook.’ Ook de invloed van folkgrootheden als Adrienne Lenker, Phoebe Bridgers en Bob Dylan klinkt door. ‘Ik vind de manier van verhalen vertellen in folkmuziek heel mooi. Dat kan in de onderwerpen zitten, die vaak politiek zijn, maar ook in de songstructuur. Die is vaak wat losser, niet zo gestructureerd als classic popmuziek waar elk liedje bestaat als coupletje, refreintje, coupletje, twee keer refreintje.’ 

Dertig worden bracht ondertussen de nodige existentiële vragen met zich mee. ‘Had ik nu al een huis moeten hebben? Kinderen misschien? Wil ik dat eigenlijk wel? Mijn relatie is net voorbij en ineens ben ik single. Ik heb ook niet veel geld, want ik maak muziek. Moet ik dan werk gaan doen dat meer verdient, maar wat niet mijn droom is?’ Tegelijkertijd ziet ze ook het positieve van deze fase. ‘De vrienden die ik nu heb, die blijven voor altijd. Dat voel je gewoon. En je kunt ook gewoon voor jezelf zorgen en je leven op je eigen manier vormgeven. Maar het is wel een rollercoaster. Dat hoor je ook op de plaat.’

In ‘The Void (The Room)’ is die wilde achtbaan te horen. ‘Ik herkende mezelf op een gegeven moment niet meer. “Een kat in het nauw maakt rare sprongen”, zo voelde het af en toe. Ik deed dingen waar ik niet heel trots op ben. ‘The Void’ is eigenlijk gewoon een schreeuw om hulp. Het gaat over in het duister tasten en hopen dat iemand je eruit komt trekken.’