Album van de Week (7): slowthai
hiphop | woedend én emo | james blake, denzel curry, skepta en a$ap rocky
Zo tussen features van Skepta en A$AP Rocky valt het echt op: rappen die twee grote hiphop-sterren met een wiskundige precisie, afgemeten, strak op de beat… slowthai zelf is echt all over the place op zijn tweede album TYRON. Soms zwalkt–ie als een bezopen schoffie achter de tel aan, dan weer rent hij opgefokt vooruit. Slordig is het niet zozeer, maar de flow past perfect bij zijn boodschap: hij is ook maar een mens, een jongen die zijn slechte dagen heeft en plotsklaps kan ontploffen, om een dag later met een knallende kater wakker te worden, te balen van alle domme dingen die hij onder invloed heeft gedaan.
Zo kenden we hem al op debuutalbum Nothing Great About Britain (waar hij grime vermengde met punkrock, en de baby’s over het plafond liet kruipen), maar hier graaft hij drie lagen dieper. De eerste helft van de plaat slaat hij wild om zich heen op trap- en grime-bangers met loeizware bassen. Neem het geirriteerde ‘VEX’ of ’CANCELLED’ met Skepta, waarbij hij nog eens terugkomt op zijn asociale dronken gedrag op de NME Awards, en de social media-shitstorm die erop volgde. Hij noemt zichzelf ‘obnoxious’, vergelijkt zichzelf al grinnikend met kanker. Skepta: ‘How you gonna cancel me? 20 awards on the mantle piece!’ Een pijnlijke boodschap die de plank nogal misslaat, zou je zeggen.
Maar zo moest de plaat dus klinken: eerst alle frustraties en boosheid eruit gooien zonder filter, en daarna is het tijd voor de diepere zielenroerselen. Dan verandert de toon van de producties, maken de diepe subs plaats voor melancholische piano en gitaargetokkel en krijgt hij hulp van artiesten als James Blake, Mount Kimbie en folkzangeres Deb Never. En dan probeert hij de drank en drugs te laten staan, dan toont hij toch berouw op de jankende rammelsoul van ‘i tried’. Die slowthai klinkt absoluut niet als een lul, hij lijkt een lieve, getroebleerde jongen die steeds beter begrijpt waar zijn tekortkomingen zitten. ‘I project, deflect and they call it self-defense’, ziet hij nu. Om uiteindelijk een goede vriend op te bellen: ‘I just wanted to say, bruv: I love you, man, I hope you’re doing well, I miss you every day.’ Dat is de slowthai die zichzelf niet meer hoeft te haten, dat is de slowthai die klaar is om een beter mens te worden.
Lees ook het interview met slowthai over het album TYRON en toxic masculinity. ‘Ik zou liever sterven dan me zo te blijven gedragen.’