Battle Lines besluit donker waveavondje in stijl Battle Lines besluit donker waveavondje in stijl

Lost/Ctrl geeft professionele show; Nexo Shape verzorgt onbedoeld bevreemdend intermezzo

, Maarten de Waal

Battle Lines besluit donker waveavondje in stijl

Lost/Ctrl geeft professionele show; Nexo Shape verzorgt onbedoeld bevreemdend intermezzo

Maarten de Waal ,

Wanneer de ambiance van een ruimte overeenstemt met de sfeer die een bepaald type muzikale klanken toch al oproept, bewerkt dat een krachtige versterking van de concertervaring. Misschien is dat de reden dat de programmeur van de industrieel aandoende zwarte doos die in de Hall of Fame als concertzaal dient, zo´n voorkeur aan de dag legt voor bands die qua geluid wortelen in de kille waveklanken van de jaren tachtig. Ook deze onbarmhartige winteravond is het weer raak en kunnen donker-romantische zieltjes hun hart ophalen bij de wanhopige uitingen van overwegend in het zwart geklede, aan weltschmerz lijdende muzikanten van zeer uiteenlopende leeftijd.

LOST/CTRL

Het eerste gezelschap is nog piepjong, maar heeft blijkbaar binnen het Rock City Institute (van welks bestaan we nog niet eens op de hoogte waren) al de nodige indruk gemaakt op medestudenten en docenten. En het moet gezegd: Hadden wij les gegeven op deze Eindhovense variant van The School Of Rock, dan waren we ook reuze trots geweest op deze jongens, die zich volledig thuis lijken te voelen op het podium en beschikken over een indrukwekkend arsenaal aan passende moves & poses. Maar dat niet alleen – ook hun liedjes zitten uitstekend in elkaar en zijn bijzonder catchy. Zoals iemand achteraf tegen ons zei: Je ziet ze zo op het podium van een groot festival spelen, een uitspraak die we zonder reserve konden beamen. Goed, het gebodene is niet spetterend origineel (de zang neigt, zoals we wel vaker zien in dit genre, lichtjes naar Placebo, en ook andere grote bands uit de jaren negentig en nul komen als referentie bij de luisteraar op), maar dat wordt duidelijk ook niet nagestreefd. Verrassend.

NEXO SHAPE

Een sterker contrast is nauwelijks denkbaar: Na het optreden van deze goed geoliede machine, nog jeugdig en veelkoppig, betreden twee keurige heren op leeftijd het podium, wat meteen een veel bescheidener en breekbaarder beeld oplevert – zelfs de drummer, de betrouwbare basis waar menige formatie in geval van nood op kan terugvallen, wordt vervangen door een drumcomputer. Als om deze kwetsbaarheid te onderstrepen, valt na een paar even gepassioneerde als trefzekere en directe nummers de apparatuur van de frontman op de grond, waardoor na enig zenuwachtig gepruts het lied opnieuw ingezet moet worden. En het is alsof de duvel ermee speelt: Even later valt spontaan het licht uit. Dit soort dingen zijn natuurlijk een nachtmerrie voor elke band, zeker omdat ze ook effect hebben op de stemming in de zaal; het applaus wordt steeds magerder. In wezen is dat onterecht, want het songmateriaal is prima en het feit dat de twee heren ondanks al deze tegenslag blijven doorspelen, getuigt van karakter. Op ons gemoed werkt dit soort zaken vreemd genoeg verkwikkend, en dat nog niet eens uit leedvermaak – diep in ons hart weten we allemaal dat alle succes slechts illusie en schijn is, het is de realiteit van het falen die ons als mensen ten diepste samenbindt. Een ontroerende show.

BATTLE LINES

Voor het laatste optreden steken we even de Noordzee over naar de UK, de bakermat van alle donkere waveklanken. Het kwartet dat zich Battle Lines noemt is een stuk experimenteler dan de voorgaande acts, maar weet niet in de laatste plaats door de omineuze zanglijnen van de frontvrouw de aandacht van het eerst nog wat schuchtere en verschrikte publiek te kluisteren. De bijval wordt gaandeweg steeds groter, maar tot een toegift laten de Britten zich niet verleiden. Niettemin maakt dit onvervalst indieslotakkoord deze koude donderdagavond voor ons compleet. Een mooi einde van een gave avond.

nu op 3voor12