Incubate 2015: East India Youth etaleert pure klasse ondanks tegenslagen Incubate 2015: East India Youth etaleert pure klasse ondanks tegenslagen

Londenaar laat zich niet kisten door materiële pech

, Freek Verhulst

Incubate 2015: East India Youth etaleert pure klasse ondanks tegenslagen

Londenaar laat zich niet kisten door materiële pech

Freek Verhulst ,

Twee jaar geleden stond East India Youth ook op Incubate, toen nog met enkel zijn door The Quietus uitgebrachte debuut-EP op zak. Inmiddels is zijn oeuvre in korte tijd uitgebreid met een debuutalbum dat voor een Mercury Prize genomineerd werd, en sinds dit voorjaar een goed ontvangen opvolger. Niet verwonderlijk dus dat de Engelse elektromuzikant het nu op het podium van het MIDI-theater mag proberen.

HET CONCERT

East India Youth, MIDI, 18 september 2015.

DE ACT

Londenaar William Doyle, alias East India Youth, maakt elektronische pop, industrial, ambient en kraut. Hij swingt zo tussen Pet Shop Boys, Factory Floor, Fuck Buttons en hier en daar een vleugje soundtracks á la John Carpenter. Een opvallend breed oeuvre dus, dat de Brit op zijn 24e al een Mercury Prize-nominatie opleverde voor zijn debuut 'Total Strife Forever'. De opvolger van die plaat, 'CULTURE OF VOLUME', kwam afgelopen voorjaar uit. Ook live doet de Brit het overigens helemaal alleen, met basgitaar, synthesizer, drumpads, een launchpad en een laptop. Dat betekent logischerwijs dat hij continu druk is en zichzelf al stuiterend over het podium helemaal in het zweet werkt. En dat allemaal terwijl hij eruit ziet als Sherlock Holmes, met zijn onberispelijke tweed jasje, stropdas, en zijn haar netjes in een scheiding gekamd.

HET PUBLIEK

Drie minuten voor aanvang staat er nog nauwelijks publiek in de zaal, maar als East India Youth eenmaal een paar nummers bezig is, is MIDI toch zeker half gevuld. Maar het publiek oogt een beetje onwennig. Misschien is het ook omdat Doyle nauwelijks stiltes laat vallen, dat het eerste, bovendien wat ongemakkelijke, applaus pas na twintig minuten klinkt. Want de aandacht lijkt wel degelijk bij de muziek te zijn.

HET MOMENT

Driftig kijkt Doyle vragend opzij, richting zijn tourmanager. Die laat zijn telefoonscherm zien waarop de cijfers '24' zijn te lezen; het aantal minuten dat nog gespeeld moet worden. Doyle zucht en zet een van de spaarzame nummers van 'Total Strife Forever' in, symbolisch genoeg getiteld: 'Heaven, How Long?'. Achter de schermen is zijn tourmanager op zoek naar iets. Niet veel later betreedt hij het podium met tape en tracht het launchpad vast te plakken aan de standaard, maar tevergeefs. Op de achtergrond valt de basgitaar van de standaard. Na 'Heaven, How Long?' weer die blik. '15', leest het schermpje nu. Weer die zucht. De tweede en derde tape-poging. Inmiddels heeft Doyle bovendien de drumstokjes voor zijn pad achterover gesmeten, na een korte check van het kabeltje. East India Youth heeft vandaag duidelijk niet zijn dag.

HET NUMMER

East India Youth speelt een halfuur lang vooral de echte popliedjes die hij maakte, en dat materiaal mag er zijn. Met 'BEAMING WHITE' beschikt Doyle bovendien over veruit het beste Pet Shop Boys-liedje sinds 'It's A Sin', maar toch is deze synthpopstamper niet het hoogtepunt van de set. Het publiek lijkt namelijk vooral te wachten op het minder toegankelijke materiaal, en daar geeft Doyle pas in het laatste kwartier ruimte aan. Het meer industrial-georiënteerde 'HEARTS THAT NEVER' vormt het keerpunt van de set, en wordt soepel aan het instrumentale 'ENTIRETY', dat zo van het morgen spelende Factory Floor had kunnen zijn, gelijmd. Misschien wel een noodgedwongen keuze om deze twee platen zo lang te rekken, gezien de technische mankementen, maar het pakt verdomd goed uit. Tijdens de overgang kijkt Doyle het publiek in, doet een vinger achter zijn oor en krijgt waar hij om vraagt: een langgerekt gejoel. Voorzichtig ontstaan de eerste dansbewegingen in de zaal. Samen zijn deze twee nummers dé climax van de set.

OOK OPMERKELIJK

Tijdens de eerste tonen van opener 'THE JUDDERING', een melodic noisetrack die tevens de ouverture van 'CULTURE OF VOLUME' vormt, trilt de vloer in MIDI alsof er iemand met een drilboor bezig is. Dat geeft meestal aan dat het geluid veel te bass-heavy is, maar dat is kraakhelder. De vibraties werken zich door de schoenzolen, via de ruggengraat tot in de kruin; een 4D-ervaring die alleen maar bijdraagt aan het atmosferische karakter van het nummer.

HET OORDEEL

Een set die begint met ambient melodic noise, vervolgt met een halfuur aan synthpopstampers om te eindigen met beukende industrial, maar overal voelt als een logisch en compleet geheel. East India Youth overwint de ruzie met zijn materiaal met verve, werkt zich helemaal uit de naad en blijft beleefd en charmant tegen zijn niet al te makkelijke publiek. We vergeven hem, gezien de omstandigheden, een enkel schoonheidsfoutje als een kickdrumloop die eventjes uit de maat loopt. East India Youth etaleert een combinatie van talent, vakmanschap en inzet. Petje af.

DE FOTO

nu op 3voor12