Die! Die! Die! maakt heftige naam waar met korte explosieve show Die! Die! Die! maakt heftige naam waar met korte explosieve show

Tweede Stadswacht feest voor liefhebbers van betere gitaarherrie

, Maarten de Waal

Die! Die! Die! maakt heftige naam waar met korte explosieve show

Tweede Stadswacht feest voor liefhebbers van betere gitaarherrie

Maarten de Waal ,

Incubate ligt eigenlijk nog maar een ruime maand achter ons, maar eenieder die nu reeds de sfeer mist en enkele van de meest vertrouwde koppen van het festival wil weerzien, kan deze woensdagavond terecht bij de tweede editie van Stadswacht in Extase. Houd je daarbij ook nog eens van woeste noiserock en ben je niet bang voor een beetje gehoorschade, dan zit je helemaal geramd.

FAKE BILLY & THE FALSE PROPHETS

Opener van de avond is een Tilburgse band die ons, oh schande, helemaal niets zegt, hoewel een vluchtige blik op hun facebooksite leert dat we ze een klein jaar geleden nog in Paradox hadden kunnen zien. Aan de uiterste linkerzijde van het podium herkennen we echter meteen de bescheiden uit zijn bril turende Tilburgse knuffeltroubadour Mathijs Leeuwis, die vanavond opvallend genoeg bepaald niet de hoofdrol opeist. Die is weggelegd voor de voorman (Fake Billy?), die de nummers lardeert met staaltjes typisch Brabantse humor, dat wil zeggen een soort bestudeerde lulligheid die het spannende grensgebied tussen zelfrelativering en regelrechte zelfverachting aftast. Zoiets moet je liggen en een zekere flauwigheid kan deze valse variant van Billy niet helemaal ontzegd worden, maar anderzijds heeft het zeker stijl om een nummer aan te kondigen als "ideaal om ergens in een hoekje bij te praten." Dat nummer handelt overigens over een dansende Jezus, een mooi thema met een hoofdpersoon die in recente tijden onterecht wat in de vergetelheid dreigt weg te zinken. Oh, u wilt weten wat voor muziek men maakt? Eerlijke (ja, eerlijke) all-American rootsrock met een vleugje surf, die zeker bij de iets oudere Stadswachtbezoeker goed in de smaak lijkt te vallen. Een helemaal niet onaardig, wat rustig begin van de avond.

WOLVON

Dit Gronings trio hebben we dan wel al eens eerder getroffen, als we ons niet vergissen in Cul de Sac, wellicht bij een van de Incubated-stedenavonden. Daarvan stond ons eigenlijk niets meer bij behalve dat we het erg gaaf vonden, en dat oordeel kunnen we ook deze avond bekrachtigen. Goed, de soms al te schelle feedback en niet geheel toonvaste zang van de gitarist kunnen aanvankelijk een zeker obstakel vormen voor de waardering, maar als de heren eenmaal goed op dreef zijn moet men wel van steen zijn om althans niet een beetje met het hoofd mee te knikken, en dat laatste laat de aanwezige schare met een hoog hipstergehalte dan ook niet na. De songs zijn fel, krachtig, steken intelligent in elkaar en worden met overtuiging gebracht. Een aanrader voor elke liefhebber van volumerijke, hier en daar wat dromerige noiserock & verlegen en sympathieke bandleden ("jullie mogen best een beetje meebewegen – maar het hoeft niet hoor").

DIE! DIE! DIE!

Wat Groningen op indiegebied voor Nederland betekent, dat schijnt Dunedin voor Nieuw-Zeeland te zijn. Hoe dat ook zij, zeker is dat de muziek van de drie uit deze studentenstad afkomstige kiwi's met de weinig aan de verbeelding overlatende bandnaam goed aansluit bij die van Wolvon. Anders dan zijn meer schuchtere voorganger kiest schreeuwlelijk en gitarist Andrew Wilson voor een frontale aanval op het niet onwelwillende maar wat passieve publiek, en een groot deel van de set verwijlt hij op de planken voor het podium tussen de nog steeds eerder voorzichtige toeschouwers. Zelf laat hij zijn gitaar uit zijn poten kletteren alsof het niks is en gaat ook in andere opzichten weinig zachtzinnig met zichzelf en zijn spullen om. Een dergelijke energieke podiumact houdt men niet lang vol, en hoewel ons gevoel voor het tijdsverloop op dit uur wat verzwakt is, constateren we toch dat het optreden zeker niet te lang is geweest (misschien ook geholpen door de erg ijverige en plichtsgetrouwe dj, die zodra de laatste noot verklonken is meteen een plaatje opzet). Bij dit soort zweetdruppelopwekkende concerten is dat echter wel toepasselijk, en we verlaten het pand dan ook met een zeer tevreden gevoel. Wat jammer dat Stadswacht slechts driemaandelijks is...

nu op 3voor12