Flat Earth Society maakt 13 tot een geluksgetal Flat Earth Society maakt 13 tot een geluksgetal

Jubileumfeestje in Paradox bewijst dat complexe muziek ook gewoon leuk kan zijn

, Maarten de Waal

Flat Earth Society maakt 13 tot een geluksgetal

Jubileumfeestje in Paradox bewijst dat complexe muziek ook gewoon leuk kan zijn

Maarten de Waal ,

Google je op ‘Flat Earth Society’, dan kom je in eerste instantie uit bij een genootschap dat tegen alle zogenaamd ‘wetenschappelijke’ bewijzen in staande houdt dat de aarde zo plat is als een pannenkoek. Duidelijk een hoax, deze mooi verzorgde pagina, en met muziek heeft het ook niet zo veel te maken, maar het gevoel voor humor dat uit dit initiatief spreekt heeft wel enige verwantschap met muziek en teksten van de muzikale zuiderburen met dezelfde naam. De laatsten bestaan dit jaar 13 jaar, hebben net hun dertiende album af en geven ter gelegenheid van dit heugelijke feit dertien concerten, in welk kader ze deze gure zaterdagavond dus ook het Tilburgse Paradox aan doen. En er is nog meer goed nieuws, zo horen we aan het begin van het optreden: de gitarist van het gezelschap blijkt maar liefst dertien kilo te zijn afgevallen. Goed, dit laatste kan ook het gevolg zijn van magere inkomsten en geldgebrek, maar hoe dan ook, alles bij elkaar opgeteld is er reden genoeg voor een feestje – en een feestje werd het deze avond.

In het kader van de ‘conceptual continuity’ was het misschien goed geweest wanneer de band ook dertien leden had geteld, maar bij opkomst blijkt men maar liefst vijftien muzikanten in de gelederen te hebben: voor het merendeel toeteraars, maar ook een drummer, vibrafonist, enkele toetsenisten, een accordeonist en de reeds eerder genoemde gitarist zijn aanwezig. De set is strak opgebouwd en bestaat uit twee blokken van drie kwartier, die men voor het merendeel met het nagelnieuwe werk invult.

Ergens in de set geeft een van de bezoekers tijdens een korte pauze luidruchtig te kennen dat een en ander hem behoorlijk aan Frank Zappa doet denken, en daarmee bevestigt hij een indruk die uw scribent reeds bij het begin van het concert overviel (denk dan met name aan een plaat als ‘The Grand Wazoo’, waar Frank zijn liefde voor blazers boven strijkers bekent en de eersten een glorieuze overwinning laat behalen op het kitscherige geschmier van de laatsten). Bandleider Vermeersch lijkt met deze vergelijking niet erg in zijn nopjes; waarschijnlijk vinden muziekmakers het vaak niet leuk vergeleken te worden met hun voorgangers, maar in dit geval zou het toch een compliment moeten zijn, zeker omdat het materiaal van onze Broeders van de Platte Aarde niet voor dat van de grootmeester onder doet. En laten we eerlijk zijn, met titels als ‘Sneak Attack Of The Sponges’, ‘Rich Man’s Blues’ en ‘Experiments In The Revival Of Organisms’ vraag je er ook wel een beetje om. Bij het laatste nummer hoort trouwens ook een film (het woord ‘filmisch’ komt als omschrijving van de klanken van FES sowieso regelmatig voorbij), die we gelukkig niet te zien krijgen, want het onderwerp is weinig vrolijk: het is een Sovjet-propagandafilm uit de jaren vijftig, waarin getoond wordt hoe men een onthoofde hond kunstmatig in leven houdt met kunsthart, kunstnieren en dergelijke, om daarna zijn kop er weer aan te naaien; waarmee de Sovjets waarschijnlijk wilden illustreren, dat men er zich de afgelopen decennia weliswaar met name op had toegelegd massaal de eigen burgers over de kling te jagen, maar dat dit puur een kwestie van vrije keuze was – als men had gewild, had men gerust met dezelfde inzet schijnbaar levenloze lijken weer tot leven kunnen wekken.

Denk nu niet, dat deze Belgen een voorkeur hebben voor zware onderwerpen: de composities zitten ingenieus in elkaar en de arrangementen zijn zeer verzorgd, maar het is duidelijk dat het plezier voorop staat, en de algehele indruk is, een enkel rustiger nummer of introspectieve passage daargelaten, uitgelaten en humoristisch. Dat maakt de klanken ook voor het publiek makkelijk te verhapstukken, en wanneer blikvanger Wim Willaert zich in het midden van het optreden aan enige komieke danspasjes waagt, heeft hij zo de lachers op zijn hand. De tijd vliegt om, en voor men er erg in heeft is de band al bij de toegift aanbeland – met ‘Fast Forward’ sluiten ze dan het geheel op passend energieke wijze af. Bent u eens in de stemming voor vrolijke feestmuziek die niettemin ook de geest weet te prikkelen, dan kunnen we u het Belgische Flat Earth Society van harte aanbevelen. Laagdrempelige intelligente pret voor jong en oud.

nu op 3voor12