Oxymore Quintet overtuigt op alle fronten Oxymore Quintet overtuigt op alle fronten

Techniek en toegankelijkheid gaan hand in hand in Paradox

, Chris Stadhouders

Oxymore Quintet overtuigt op alle fronten

Techniek en toegankelijkheid gaan hand in hand in Paradox

Chris Stadhouders ,

Een blik op de line-up van dit vijftal en de liefhebber wist genoeg. Hier staat een band die bol staat van de individuele klasse. Naast de duidelijke jazz, fusion en funk basis was er ook meer dan genoeg ruimte voor exotische klanken van Zuid-Amerikaans en Indiase origine. Deze mix stond garant voor een muzikale topavond in Paradox.

Techniek en toegankelijkheid gaan hand in hand in Paradox

Een blik op de line-up van dit vijftal en de liefhebber wist genoeg. Hier staat een band die bol staat van de individuele klasse. Violist Oene van Geel en bassist Mark Haanstra hebben hun sporen al ruimschoots verdiend, al bijna tien jaar zijn ze samen actief in talloze bands en ensembles. Oxymore Quintet is echter pas de eerste band die ze samen hebben opgericht. Om het vijftal nadrukkelijk in een jazz/fusion hoek te zetten, is de band eigenlijk schromelijk tekort doen. Naast de duidelijke jazz, fusion en funk basis was er ook meer dan genoeg ruimte voor exotische klanken van Zuid-Amerikaans en Indiase origine.

De eerste plaat, Oxymore, wordt momenteel geprezen in de internationale pers en bracht de band onder andere naar het fameuze North Sea Jazz Festival. De band speelt vanavond in Paradox bijna het hele debuut. Dat wil zeggen: de composities zijn meer het uitgangspunt van een reeks onnavolgbare improvisaties, dan dat de nummers precies gebracht worden zoals ze op de plaat terug te horen zijn. Hoogtepunten aanwijzen is een moeilijke opgave, we hebben hier te maken met een groep van uitsluitend virtuozen. Dit wil echter niet zeggen dat we hier een band zien die zichzelf verliest in muzikale krachtpatserij. Een duidelijke groove en pakkende melodieën zorgen ervoor dat het nergens te moeilijk wordt. Het is niet alleen onvoorstelbaar knap wat deze groep laat zien, het is ook nog eens gewoon erg lekker. Vooral het laatste stuk van de eerste set Mike’s Dance (waarin drummer Chander Sardjoe de boel helemaal los laat en laat zien wat hij waard is) is een mooi voorbeeld van het feit dat intelligente, doordachte muziek vol met vreemde maatsoorten en improvisaties ook heel fris en pakkend kan zijn.

De band sluit zijn tweede set af zoals het de eerste begonnen is, een prachtige saxofoon improvisatie van Guillaume Orti leidt de zoveelste lange muzikale trip in. Tot slot zou het een schande zijn wanneer het talent van pianist Harmen Fraanje onbesproken zou blijven. In een groep als deze is een enkele muzikant eruit belichten niets minder dan een belediging voor de anderen. De manier waarop Fraanje met een schitterend pianostuk het nummer Silhouette opent verdient zeker een speciale vermelding. Kortom: een mooie, avontuurlijke en muzikale topavond, waarop de thuisblijvers het ongelijk aan hun kant hadden. Laat dit niet aan je voorbij gaan als ze bij je in de buurt komen spelen!

nu op 3voor12