Een ontzettend toffe boeking op een zondagavond in een besneeuwd Deventer. Shoegazers Bdrmm zijn op iets wat nauwelijks een tour te noemen is (twee data in Nederland en een festival in Zwitserland) en staan na een daverende avond Paradiso in het Burgerweeshuis met nieuwe album ‘Microtonic’, maar eigenlijk vooral met nieuw materiaal.

De Amsterdammers van KRAM, winnaars van de Amsterdamse Popprijs 2025 hebben de eer om te openen en hebben niet de makkelijkste avond te pakken. Terwijl de band, met Ierse frontman Tristan Gilligan, er alles aan doet om iets van leven in de brouwerij te krijgen trekken ze alle registers open: een sitdown, het publiek in duiken, op je gitaren beuken om er maar zoveel mogelijk herrie uit te krijgen, zeggen dat je tijdens ‘In Vredes Naam’ terugkomt; het wil allemaal niet baten. KRAM is een stevige postpunkband met echt goede ruige nummers, maar vanavond is niet hun avond. De zanger staat soms gewoon te laag in de mix om echt ziedend over te komen, het publiek is door de kou niet warm te krijgen. Hopelijk krijgen ze bij ‘In Vredes Naam’ het publiek dat ze wél kan bekoren, ze verdienen het.

 

Met hun derde album onder de arm is Bdrmm terecht één van de spannendste shoegaze bands van dit decennium te noemen. Waar ze in 2020 debuteerden met het geweldige ‘Bedroom’, een album van begin tot eind een muur van melancholische gitaren op de luisteraar wist af te vuren kon in 2023 zichzelf verder ontwikkelen met het spannende ‘I Don’t Know’, maar vorig jaar gooiden ze het over een totaal andere, elektronische boeg met ‘Microtonic’. Het is dan ook spannend om te zien wat voor Bdrmm we vanavond voor onze neus hebben.

De verassing is dan ook groot als de band begint met een nieuw nummer ‘Uncle Comfortable’, welke het beste alle drie albums van de discografie combineert: knallende electronica, gierende gitaren, pompende drums, afgetopt met een verblindende lichtshow waar een epilepsie-waarschuwing op zich niet had misstaan. Meteen daarna worden we getrakteerd op ‘Push/Pull’ van het debuut, welke naadloos aansluit om het nieuwe materiaal. Hoewel een nummer ‘Push/Pull’ en andere nummers van het debuut niet per se als harde rock of shoegaze kan worden omschreven, speelt Bdrmm het kneiterhard. Er worden maar weinig woorden vuil gemaakt aan praatjes, Jordan Smith blijft liever schuchter in de rook knallen. 

 

Nog vier nieuwe nummers worden er voorgeschoteld, waarvan elk een nieuw hoogtepunt in de set lijkt. Afgewisseld met oudere nummers (de laatste plaat komt amper voor in de set) is Bdrmm in bloedvorm telkens hun eigen piek aan het verleggen totdat uiteindelijk in de laatste minuten de explosie komt met ‘It’s Just a Bit of Blood’, ‘Happy’ en ‘(Un)happy’. Wie vanavond in de zaal was zag de band in de vorm van hun leven die creatief gezien misschien wel aan hun beste album lijken te werken. Die nieuwe plaat lijkt al zo goed als af te zijn, en met de toevoeging van hun nieuwe drummer hebben ze er ook nog eens iemand bijgehaald´die de band live net die extra beetjes kracht geeft om ze oorverdovend hard te laten klinken. Dit kan zo vroeg in het jaar al wel eens het hoogtepunt van het jaar zijn geweest.