Honey I’m Home: introverte shoegaze op maximaal volume Honey I’m Home: introverte shoegaze op maximaal volume

‘Ik heb maar heel weinig pedalen.’ Sofie Ooteman (gitaar/zang) bekent het schoorvoetend. Ja, de Big Muff Pi heeft ze altijd aan staan, dat onverwoestbare fuzzpedaaltje dat ook Smashing Pumpkins en Sonic Youth gebruikten, en natuurlijk J Mascis van Dinosaurus Jr. ‘Ik heb ooit besloten dat dat mijn sound is, en ik blijf daarbij.’ Thom Schotanus (gitaar/zang) begint te grinniken. Gaat hij nou echt zijn geheime saus verklappen?

Nou… vooruit dan! Hij begint te oreren over zijn Oceans 11, met een wonderschone achterwaartse galm. ‘Die creëert een dromerige vibe die je niet helemaal kan plaatsen. Classic bands als My Bloody Valentine gebruiken hem ook.’ En nog belangrijker voor de Honey I’m Home-sound: de Behringer Ultra Vibrato. Geen chique onbetaalbaar boetiekpedaaltje, maar een plastic kastje dat voor 24,90 ook van jou kan zijn. Met een dikke grijns: ‘Je zet hem aan, en alles klinkt gewoon vet.’

Want ja, het cliché wil dat shoegazers graag naar de neuzen van hun afgetrapte sneakers kijken. Niet alleen omdat ze zo verlegen zijn dat ze liever geen oogcontact maken. Ook omdat ze hun klankwereld zorgvuldig opbouwen met een arsenaal aan gitaar-effectpedalen, die ze op de juiste momenten aan en uit moeten trappen. Honey I’m Home is in Nederland dé band waar het om draait, zagen we al op Noorderslag begin dit jaar, met liedjes die melodisch sterk zijn, maar bewust vervagen in lagen van ruis, galm en feedback. We riepen het Amsterdamse vijftal uit tot onze nummer 1 van het festival. Schotanus (die een vrolijk Gandalf-shirt draagt): ‘Ik keek in het publiek en was echt impressed: wow, iedereen is zo jong, ze zien er veel cooler uit dan wijzelf!’

Want Honey I’m Home past in een trend: het shoegaze-genre, dat zijn roots heeft in de jaren tachtig en negentig, is toe aan een revival onder de Gen-Z hipsters. Grondleggers als My Bloody Valentine, Deftones en Slowdive gingen onverwachts viraal op TikTok naast piepjonge acts als Wisp en julie. Schotanus: ‘Zoomergaze heet dat, acts die opeens synthesizers gebruiken en daar een bitcrusher op zetten zodat alles helemaal fucked up klinkt. Dan hoor je opeens breakbeats en autotune.’ Vol enthousiasme beginnen Ooteman en Schotanus te keuvelen over bands als They’re Gutting a Body of Water, Full Body 2 en Bleary Eyed, acts die het genre vooruit stuwen, de toekomst in.

Waar zou die populariteit vandaan komen? ‘Het is muziek waar introverte mensen zich helemaal in kunnen verliezen’, denkt Schotanus. ‘Ik ben ook geen coole rockzanger die helemaal zo van “YEAH YEAH YEAH” doet, we verstoppen ons achter het geluid. Het is muziek waar je letterlijk de zang soms niet kunt verstaan, waar de boodschap meer verborgen zit. Dat resoneert kennelijk bij jonge mensen, misschien ook door de eenzaamheid die ze voelden tijdens en na corona.’

Denk nou niet dat er geen boodschap zit in de muziek. Integendeel: Ooteman en Schotanus zingen volop over maatschappelijke problemen, bijvoorbeeld over looksmaxxing op de aanstaande single ‘Pretty’ en genderongelijkheid op ‘Insecure’. Ooteman: ‘Ik voel heel veel frustratie over het feit dat mannen overal mee wegkomen. Kijk nu naar de Epstein-files. Het ligt op tafel, en er zijn geen consequenties. Toen we “Insecure” schreven, had ik een rechtszaak lopen tegen een buurman. Die had mij naakt gefilmd terwijl ik uit de douche kwam. Uiteindelijk bleek dat hij al tien jaar lang alle vrouwen aan de overkant te filmen. Mensen zeggen altijd: “Ja, maar vrouwen moeten ook gewoon aangifte doen.” Dus ik dacht: “Fuck it, ik ga dit doen.” Maar het is echt fucked up, als je aangifte doet, krijgt zo’n man jouw voornaam, achternaam, geboortedatum en adres. Die informatie had hij daarvoor nog niet, dat voelt heel onveilig. Zo’n rechtszaak is emotioneel zó draining, maar uiteindelijk kreeg ik slechts een slachtoffervergoeding van 1500 euro, en kreeg die man twee maanden voorwaardelijk. Het is echt waar: mannen ervaren geen consequenties voor hun daden.’

Om dezelfde reden stopten ze een sample van de beroemde TED-talk ‘We Should All Be Feminists’ in het nummer. Dat zit zo: Honey I’m Home speelde op een avond waar ook een man optrad waarover hele akelige verhalen rondgingen. ‘Hij heeft hele fucked up dingen gedaan.’ Sterker nog: ze moesten een kleedkamer met deze creep delen. Ooteman: ‘Zoals in alle poppodia hingen er overal briefjes: “Safety first.” “Als je je onveilig voelt, laat het dan weten.” Maar als je dan vertelt dat je je onveilig voelt, wordt er níks mee gedaan. Ze wilden ons eerst niet eens een andere kleedkamer geven.’ Schotanus: ‘Eigenlijk vonden we dat het niet kon, dat die gast hier speelde. Maar we zijn niet de band die op de barricade gaat staan om iets te zeggen op het podium, we zijn toch te introvert en awkward. Dus hebben we ervoor gekozen om die sample in het nummer te stoppen, van iemand die het veel beter kan verwoorden.’

Eigenlijk ontstond Honey I’m Home per ongeluk. Ooteman en Schotanus kennen elkaar namelijk niet uit de ons-kent-ons-scene van Amsterdam, maar…. via Tinder! Schotanus: ‘We bleken vlakbij elkaar te wonen. Ik had Sofie al vaak op Facebook voorbij zien komen als voorgestelde vriend, we hadden wel 300 gemeenschappelijke vrienden, en toch hadden we elkaar nog nooit gesproken. En toen vertelde ze: “Ja, ik speel nu in Personal Trainer, en in The Klittens.” Die bands kende ik allemaal!’ Lachend: ‘Romantisch werd het niet, maar we werden wel al meteen vrienden en klikten over muziek.’ Van het een kwam het ander, dan viel Thom in als bassist bij een random optreden, kwam Sofie een backing local inzingen. Schotanus: ‘En al snel dacht ik: “Wow, je schrijft op precies dezelfde manier liedjes als ik.”’

Dat groeide langzaam uit tot Honey I’m Home, een band zonder masterplan, die wel degelijk om steeds meer commitment vraagt. Al vroeg gingen ze op eigen houtje naar Engeland, speelden ze shows in Londen en Brighton, ze tourden met de Amerikaanse band Hotline TNT door Europa. Schotanus: ‘We gaan nu voor de vijfde keer naar Berlijn, moet je nagaan! En we zijn verliefd geworden op Scandinavië.’ Ja, en Amerika lonkt: ze vertrekken over twee weken naar Austin voor showcase-walhalla SXSW. Best lastig, want Schotanus heeft ook gewoon een day job bij AT5 en Ooteman speelt ook in Marathon. Ooteman begint te lachen: ‘Als onze manager appt dat iets is bevestigd, is onze eerste reactie vaak: oh kut, dan moeten we weer werk afzeggen.’ Maar het is ook de droom. Schotanus: ‘Daar spelen ALLE bands die we inspirerend vinden. Als je in een niche zit, moet je toch buiten de deur kijken. We willen het avontuur opzoeken!’

Honey I’m Home speelt woensdag in 3voor12 Radio op 3FM en zaterdag in Paradiso Amsterdam.