Marillion krijgt Heerlen stil Marillion krijgt Heerlen stil

een avond vol magie, stilte en bewondering

, J├Ârg de Groot, foto's Pascal Lemlijn

Het is een tijd geleden dat Marillion in Heerlen was. Op kermismaandag in Heerlen is het tijd voor een avond vol nieuw maar vooral ook oud werk. Voor degene die wil genieten van een avondvullend programma vol luisterliedjes is het een feest. Een uitverkochte zaal in het Parkstad Limburg Theater is het bewijs dat Marillion nog steeds relevant is voor een groot aantal muziekliefhebbers. En dat zonder radio airplay. Heerlen wordt vandaag getrakteerd.

Menigeen kent de hit ‘Kayleigh’ en die is toch al een flink aantal decennia oud. Dat was in de tijd dat Fish voorman was van het Britse ensemble. Steve Hogarth vulde later diens plaats in en sindsdien zijn er meer platen gemaakt in deze bezetting dan de oude. Platen die vooral goed worden ontvangen door de grote schare fans en media in de prog hoek. Dat er meer is dan alleen prog rock is duidelijk. En dat er geen Fish era nummers gespeeld worden vanavond is denk ik meer een kwestie van speeltijd dan van een gebrek aan klassiekers.

Nadat Fish afscheid nam van Marillion, of omgedraaid, zijn er vooral nummers geschreven die een minder prog rock karakter hebben. De veelal poëtisch getinte teksten van Hogarth spreken tot de verbeelding, de ingetogen muzikale omlijsting inclusief de opbouw tot vaak een bombastische climax geven de karakteristieke vorm van Marillion weer. Marillion is daarom vooral in staat om een verhaal tot leven te wekken. Daar heb je geen immense theatrale shows voor nodig. Een podium, wat mooie visuals en de muziek. Tel daarbij een muisstil publiek bij op en je hebt een avondprogramma wat je volledig kan absorberen in alle intensiteit. Kippenvelmomenten genoeg.

Het meest recente album Fuck Everyone And Run (F.E.A.R). wordt vanavond integraal gespeeld. Hogarth is vanavond zeer goed bij stem en vrolijk. Drummer Ian Mosley is een beetje weggestopt achter in de linkerhoek met niet al te veel licht, gitarist Steve Rothery comfortabel in zijn eigen hoekje, ook aan de linkerkant. Bassist Pete Trewavas stevig swingend aan de rechterkant met achter hem Mark Kelly, de meester van de piano en synthesizers. Een geoliede machine zonder over te komen als een herhaling van zetten.

Het achttiende album is net een jaar oud en zorgt er vooral voor dat menig bezoeker er goed voor gaat zitten en luistert. Voor sommigen zal het best wennen zijn om dit werk te horen, vooral als je voor de hits komt. Wat opvalt is dat bij welke Marillion show je ook komt, er altijd een intense stilte heerst bij de nummers waar de vaart terug kabbelt naar een zeer intiem niveau. Praten wordt niet gewaardeerd en daar zorgen fans onderling voor dat het ook niet gebeurt, op een nette manier natuurlijk. Dat blijft bijzonder, bijna magisch, en daar valt verder niks anders van te zeggen dat het de muziek ten goede komt. En als er gezongen kan worden, dan zingt vrijwel iedereen uit volle borst mee.

Na een kleine pauze is het tijd voor een dwarsdoorsnede van het enorme oeuvre. Waar vooral de eerste helft iedereen gebiologeerd de show tot zich neemt en Hogarth uitblinkt in zijn zang, is de tweede helft meer interactief. Met een klein alternatief intro wordt de show hervat met ‘The Space’. De zaal is nu ook echt los en eigenlijk is zo’n theaterstoel best lastig om helemaal uit je dak te gaan. Stilzitten is er nu amper nog bij.

Onder begeleiding van een klassiek strijk- en blaasensemble worden bestaande klassiekers verrijkt. Een verrassing die bijval krijgt door het enthousiaste applaus van het publiek wanneer de dames en heren ten tonele verschijnen. het fragiele maar bombastische ‘Afraid Of Sunlight’, ‘The Great Escape’, het onmisbare ‘Easter’, het epische ‘Man Of A Thousand Faces’ staan als een huis. Pas na het voorstellen van iedere gastmuzikant(e), Hogarth toont zich een prima volksmenner, mag er geapplaudisseerd worden. De tweede set wordt afgesloten met ‘Go!’. Het publiek vindt het echter nog geen tijd om naar huis te gaan. Zo volgen er nog twee toegiften met ‘Waiting To Happen’, ‘Neverland’ en als afsluiter nogmaals ‘The Leavers: V. One Tonight’.

Dat Hogarth niet meer de vocale bereiken van weleer heeft valt te begrijpen maar valt in het niet bij de meer dan uitmuntende show waarbij het klassieke strijk- en blaasensemble een hoofdrol opeist. Met een lange staande ovatie neemt Heerlen afscheid van Marillion. Wat een prachtige avond.

Tags

nu op 3voor12