Van China naar Friesland Van China naar Friesland

Waarom de Limburgse muzikant niet doorbreekt in de rest van Nederland

, Floor van der Vliet

Van China naar Friesland

Waarom de Limburgse muzikant niet doorbreekt in de rest van Nederland

Floor van der Vliet ,

Het Limburgse landschap kan menig muzikant veel inspiratie bieden tot het maken van mooie muziek. Als een van de weinige provincies van Nederland beschikt Limburg over heuvels en in sommige delen over mediterraans ogende dorpen. Net als elke andere provincie van Nederland ontbreekt het in Limburg niet aan muzikaal talent. Drummers, pianisten, gitaristen en stembanden zijn in het zuiden net zo veel aanwezig. Maar op de een of andere manier lijkt het alsof Limburgse bands niet echt doorbreken in de rest van Nederland. Is daar een reden voor?

Neem als voorbeeld Noord-Brabant. Een provincie die boven de rivieren vaak geassocieerd wordt met dezelfde gemoedstoestand als de Limburgers. De artiesten uit Noord-Brabant krijgen echter wel veel radiotijd in de schoenen geworpen. Denk aan Gers Pardoel, Fresku en Guus Meeuwis. Deze drie artiesten zijn omarmd in de rest van Nederland door middel van een zekere gunfactor. Gers Pardoel die liefkozend met een zachte G rapt over zijn liefde achterop zijn fiets. Guus Meeuwis die een verbintenis creëert tussen de Nederlanders op een haast onschuldige manier. En dan Fresku die met zijn creatieve taalvondsten de medemens een kop kleiner maakt. 'Je bent een lintworm.' Een kinderlijke keuze die zijn vijanden in een beeldende omschrijving een kop kleiner maakt. 

Er is niet een  duidelijke aanwijzing waarom Limburg in muzikaal Nederland haast geboycot wordt. Bands als DeWolff en Lesoir hebben inmiddels een fanbasis opgebouwd die in het geval van Lesoir zelfs tot aan China reikt. Dus aan een luistergraag publiek ligt het probleem in principe niet. 

Het heeft te maken met de gunfactor en de invalshoek die er in de meeste gevallen niet is. DeWolff brak deels door om de uitstraling van de band. Jonge jochies met een orgel en veel enthousiasme. Dat werkt aanstekelijk bij een publiek. Maar met een gunfactor ben je er nog niet.  Bij Gers Pardoel is er een duidelijke invalshoek. Hij hanteert een bijna De La Soul positieve insteek over de observaties van zijn omgeving. Een verfrissende blik doet wonderen. Elke muzikant heeft een insteek waarmee er muziek gemaakt wordt. En dat is bij Limburgse muzikanten zeker ook het geval. Alleen komt het niet heel sterk over. Want kan jij vertellen wat precies de invalshoek van Stevie Ann is? Een dijk van een stem en vingers die de snaren met gemak bespelen maar niet echt een duidelijke lijn in haar muziek.

Misschien kunnen we er ook van uit gaan dat Limburgse bands zakelijk niet hard genoeg zijn. Want om een basis te creëren in Nederland heb je lef nodig. Onderhandelen met poppodia over optredens is een segment dat om de hoek komt kijken en waar niet elke muzikant per se over na wil denken. Nu kunnen we niet oordelen over hoe het er bij de Limburgse muzikanten aan toe gaat, maar het is een onderwerp om over na te denken. 

Het is dus niet zo dat er geen muzikaal talent in Limburg rondloopt. En al helemaal dat er geen goede muziek gecreëerd wordt. Maar de gunfactor blijft uit in de andere provincies van Nederland. De Limburgers hebben een Simon Cowell nodig die in Nederland predikt en lofzang kan verkondigen. De rest van Nederland moet de vooroordelen van carnavalsmuziek en vlaai opzij zetten en Limburg in een ander licht gaan zien. Alleen zo hoeft niet alleen China de thuisbasis te worden maar kunnen de Limburgers in de toekomst hopelijk ook in Friesland terecht met hun muzikale traktaties.

nu op 3voor12