Marike neemt Maastricht mee in haar meeslepende nacht Marike neemt Maastricht mee in haar meeslepende nacht

Een muzikale beleving aan het Vrijthof

, Michelle van Lanschot

Marike neemt Maastricht mee in haar meeslepende nacht

Een muzikale beleving aan het Vrijthof

Michelle van Lanschot ,

Marike Jager neemt Maastricht mee op een meeslepende muzikale en theatrale zeereis vanuit een nachtelijke haven vol geluiden, liedjes en verhalen.

De avond in Maastricht verandert in nacht als je de bovenzaal van het Theater aan het Vrijthof binnenkomt. Een donkere, koele, schijnbaar vredige haven bij nacht. Een volle haven bovendien; het podium staat vol met een zinken wastobbe, houten kratten, een lantaarnpaal, jerrycans en blikken. Daartussen zijn ook contouren van instrumenten te onderscheiden. We horen het rollen van de golven, het tikken van het koord van de vlaggenmast en het kraken van een schip. En het gekeuvel over de dag en het theaterprogramma 2012 van het grotendeels 30 plus plus publiek. Marike Jager neemt ons in Maastricht vanavond mee haar donkere maar zeker niet stille zeenacht in. In een bijna twee uur durende show worden we nachtbrakers en vertelt Marike verhalen over haar nacht. Een nacht waarin dingen mooier klinken in het donker. En die het allermooiste klinkt als het sneeuwt.

Bijna onopgemerkt nemen toetsenist Henk Jan Heuvelink en drummer Nicky Hustinx hun plek in. Om de aandacht op te eisen met een aanzwellend geluid dat in eerste instantie zoekend meespeelt met de achtergrondklanken en daarna ermee samensmelt en de leiding overneemt. Vanachter worden ze beslopen door een tenger figuurtje in een zwart jurkje. "Here comes the night" klinkt het eerst onverstaanbaar en daarna blikkerig en krakend door een megafoon.

Haar nacht bestaat niet alleen uit liedjes, maar ook uit de verhalen die daarbij horen of zijn gaan horen. Ze vertelt ze met een ondeugende twinkeling in haar ogen en vloeiende, verbeeldende armbewegingen. Over de mannetjes fuut en zijn vrouwtje die haar vinyl-versie van ‘Listen to your baby’ opzetten als ze samen hun paringsdansje over het water maken. Over de audiomachinist Geert Jonkers, de schepper van de installaties die de zeegeluiden maken. En over haar reis naar Australië en het leren van akkoordjes in het washok van het hostel. Als het publiek hierom moet grinniken, benadrukt ze dat het echt waar is. En het blijft in het midden of het verhaal grappig bedoeld was, of wordt door de guitige manier van vertellen.

Echt duidelijke taal wordt er pas gesproken als Marike haar gitaar omhangt of de microfoon pakt en met haar fantastische stem die varieert van hoog en kwetsbaar naar laag en zwoel met een rauw randje, haar nummers zingt. Sommige nummers zoals "Covered" worden met zoveel kracht gebracht dat het theaterzaaltje bijna te klein is. Het drummen op het decor geeft meestal een spannend effect. De lantaarnpaal, een zaag en een drumkit gemaakt van jerrycans en een wasbord vullen de liedjes aan met verrassende geluiden of zorgen voor mooie overgangen tussen de nummers. Maar bij "Don’t Erase me", waar de oorspronkelijke kracht zit in de bijna desperate zang, lijkt het meer een jamsessie te worden die het nummer geen recht doet. Dit wordt dan weer snel vergeten als Marike haar hitgevoelige "Traveller" tot de essentie afbreekt en met alleen haar prachtige stem en toetsen laat horen dat ze nu begrijpt hoe haar moeder zich voelde toen ze op haar negentiende naar Australië vertrok. 

Aan het einde van Marike’s nacht wordt er waardig en bijna bombastisch afscheid genomen met "Here comes the night" waarbij alle registers van de haven inclusief de scheepstoeters open worden opengetrokken. Nog een slaapliedje, en dan is het toch tijd om de ogen weer open te doen en aan de eigen nacht te beginnen. Met als herinnering een meeslepende, bijzondere muzikale ervaring die perfect in het theater past. 

Tags

nu op 3voor12