Green Hornet: honger naar meer Green Hornet: honger naar meer

Vaandeldragers van de sleaze leveren een nieuwe plaat af

, Tekst: Ernst Jeuring Foto's: Jan Westerhof

Green Hornet: honger naar meer

Vaandeldragers van de sleaze leveren een nieuwe plaat af

Tekst: Ernst Jeuring Foto's: Jan Westerhof ,

Een bestaan in de luwte is ook maar zozo. Dadendrang en avontuur bleven knagen, zodat een nieuwe plaat van Green Hornet niet kon uitblijven. Vanaf 22 oktober ligt-ie in de schappen.

Luwte

Aan tafel zitten Olaf Veenstra, André Dodde en Koos Borg. Ze kennen elkaar vanaf hun pubertijd, speelden in diverse bands en gezamenlijk vormen zij het ronkende monster dat Green Hornet heet. Na ruim tien jaar toeren en platen maken trok de band zich in 2008 terug in de luwte. Veenstra en Borg stichtten elk een gezin, Dodde maakte omzwervingen naar Arnhem en Amsterdam. De radiostilte heeft de honger naar een nieuwe plaat en optreden niet gestild. Never Enough verschijnt op Excelsior Recordings en wordt op 22 oktober gepresenteerd. De heren lichten het toe.

"Sommige mensen dachten dat de band gestopt was, maar dat is niet zo," begint drummer Borg. "Door de omstandigheden waarin ieder van ons zat ging de repetitie-frequentie naar beneden. Eén keer per week werd één keer per twee weken en dat werd … nou ja, vul maar in." De terugkeer van toetsenist/gitarist Dodde naar Groningen en de fase na de luiers bij de kinderen van zijn bandmaten maakten de stap naar de oefenruimte makkelijk. Heeft de opgeleefde publieke aandacht voor garagebands en de stroom aan nieuwe garagerockers daaraan bijgedragen? "Het is niet zo dat een plaat van, nou noem 's een band van tegenwoordig, ons overhaalt om opnieuw de studio in te duiken." De urgentie zit in de band zelf, maar zo geeft gitarist Veenstra aan: "De nieuwe bands dagen wel uit."

Rock-icoon

Omgekeerd zijn veel hedendaagse garagebands schatplichtig aan Green Hornet. De intense optredens en de opmerkelijke bandbezetting hebben daar aan bijgedragen. Werd de band aanvankelijk als exotisch weggezet door de instrumentkeuze, al snel werd in het clubcircuit helder dat een eenvoudig Philicorda-orgeltje - in menig gezindte een icoon van parochiale muzikaliteit - een rauwere kant kent, alsof het op de hielen wordt gezeten door de duivel. Nadien dook eenzelfde instrument vaak op bij andere bands. Dat is Dodde, niet geheel zonder trots, ook opgevallen. De prestaties van Green Hornet leverde zelfs een endorsement op van spijkerbroekenboer Lee en het magazine Vice. Commercieel succes bij underground Green Hornet? "Niets werelds is ons vreemd", stelt Veenstra, om daaraan toe te voegen dat zij beide deals vakkundig om zeep hebben geholpen door op het podium hun suikerooms hartelijk te bedanken met "Bedankt, LeeVice!".

Dadendrang

Ondanks de reputatie en de vele optredens in binnen- en buitenland is de band bescheiden. "We zullen ons weer moeten bewijzen. We zijn lang weggeweest en moeten als het ware opnieuw beginnen." Op de plaat wordt letterlijk naar het begin teruggekeerd. Minder overdubs dan op So Much To Give, de door critici goed ontvangen plaat uit 2007, maar teruggrijpend op Soulscum uit 2004: rauw en ontkleed van poespas. Wat muzikale invloeden betreft put Green Hornet onveranderlijk uit rock-‘n-roll, soul, blues en fuzz. Nieuwe ontdekkingen die tot inspiratie dienen weten de heren niet te noemen. “We luisteren veel naar muziek. Dat komt terug in de nummers”, zegt Dodde, die The Gories, The Oblivians en The Nomads als jeugdhelden noemt.  

Stevig en zwetend, bezwerend en dansbaar. Aan intensiteit heeft Green Hornet niet ingeboet. “Om de onstuimigheid op plaat te vangen, hebben we ‘m live ingespeeld”, zegt Dodde. Back To The Top en Kill Me verraden de dadendrang. A Lot To Loose vat het geheel mooi samen: De titel, een groovende drum, het opgejaagde orgel, de asfalt-blues mondharmonica en de zang van Dodde en Veenstra: de één duister en gruizig, de ander helder en bij tijd en wijle krijsend. Borg: "Ieder heeft zijn eigen rol binnen de band. We beginnen met een jam. Wanneer twee van ons er een nummer in zien, werken we het uit. Sommige nummers op de plaat bestaan uit de overblijfselen van een jam van een paar jaar geleden.” Zoals altijd brengt Green Hornet de plaat niet alleen op cd maar ook op vinyl uit. Wederom Borg: “Een LP ziet er gewoon mooier uit dan een cd. We brachten ze al uit vóór die hele vinylrevival van tegenwoordig. Hoe hip wil je ’t hebben?”
 

Strooptocht

Never Enough wordt op 22 oktober ten doop gehouden in Vera. Op de hoes prijken drie hongerige hyena’s op strooptocht. Een fraai staaltje stilistische symboliek. Een uitgebreide promotietoer blijft desondanks uit. In plaats daarvan stapt Green Hornet op de Sleaze-Express die in november en december door Nederland dendert en daarbij twaalf steden aandoet. Eveneens aan boord zijn zZz en The Deaf. "Een schitterende manier om in twaalf mooie zalen te spelen met twee goede bands. We spelen nieuw materiaal, maar ook oude nummers." De hang naar avontuur, de wil om te spelen en de eeuwige honger naar rock-'n-roll maakt een terugkeer naar het circuit onvermijdelijk. "En dus doe je dat", besluit Borg.

Never Enough (Excelsior Recordings) wordt op 22 oktober gepresenteerd in Vera, aanvang 21 uur. In november en december speelt Green Hornet met zZz en The Deaf tijdens Sleaze-Express, die op 2 december Groningen (Vera) aandoet.   

Tags

nu op 3voor12