Ana Popovic weergaloos in VanSlag, Borger Ana Popovic weergaloos in VanSlag, Borger

VanSlag van slag..

, Jon Nyckl | Foto's: Trees Nanninga

Ana Popovic weergaloos in VanSlag, Borger

VanSlag van slag..

Jon Nyckl | Foto's: Trees Nanninga ,

Novemberse maandagavond in Borger. Het is zacht weer buiten. Maar binnen in muziektempel VanSlag lijkt het te stormen. Een vulkaan aan stuwende bluesrock stort zich uit over zo’n 200 hoofden van liefhebbers van Ana Popovic.

Verdere introductie doet deze bluesbabe of rockbitch tekort. Dat weten we nu wel. Zij is al jaren een fenomeen in the scene en dat laat ze weten in Borger, waar ze vooral stukken speelt van haar nieuwe studio-album Trilogy. De titel verraadt al dat het gaat om 3 schijfjes. De eerste vooral gevuld met soulmusic, de tweede met het betere bluesrockwerk en op de derde leeft de geschoolde Ana zich uit in de jazz. Het is haar allemaal toevertrouwd, hoewel een wereldhit als Every kind of people volstrekt niet uit de verf komt in deze live-setting.

Op de bühne excelleert een slanke, mooie, blonde vrouw, die naar mijn idee niet de erkenning krijgt die ze verdient. Komt dat wellicht door haar sexy verschijning, die eerder in haar nadeel werkt wanneer je aan blues denkt dan in haar voordeel? Komt het, omdat haar vocale kwaliteiten beperkt zijn en ze ook niet echt een eigen stemgeluid heeft? Of gewoon omdat ze vrouw is in het door mannelijke muzikanten gedomineerde bluesrockwereldje? Zeg het maar.

Feit is, dat ze de sterren van de rockhemel speelt, in gevoeliger ballades (het prachtige Johnnie Ray) en in scheurende rockframes. Ze varieert in haar soli zodanig dat het nooit verveelt, speelt ogenschijnlijk moeiteloos en raakt alle noten goed. Ze inspireert haar bandleden en weet de (bijna) volle zaal aan haar voeten te krijgen. Tussen de nummers door vertelt Ana over haar leven, haar ervaringen, haar samenspelen met o.a. Joe Bonamassa, over haar gitaarhelden en hoe het allemaal zo gekomen is. Het publiek is onder de indruk, het krijgt waar men voor komt: een geweldig concert van een op gitaar weergaloze Ana Popovic en een mooi mens.

Ana weet zich omringd door speciaal voor de Europese tour ingehuurde topmuzikanten met op toetsen Michele Papadia, op drums Stéphane Avellaneda en, jawel, het Groningen bassfenomeen Roni Jonker. Dat Roni een virtuoos bassist is laat hij zien en vooral horen in een indrukwekkende solo. Maar voor Ana is hij meer. Hij kondigt haar aan, lacht haar bemoedigend toe, neemt de band op sleeptouw met zijn dynamische spel en zweept voortdurend het publiek op. 

Na al deze lofuitingen een laatste kritiekpunt. Ik ken VanSlag als een geweldig muziekpaleis waar het gaat om de akoestiek, zowel voor kleinere unplugged concerten als voor het hardere en ruigere werk. Het is dan ook onbegrijpelijk dat de technici niet in staat blijken een goed gemixt bandgeluid neer te zetten, gedomineerd door een te harde snaredum (met een iele en droge aanslag), waardoor Ana moeite had haar hoogstaand gitaarspel boven de begeleiding uit te tillen. 

Nu op 3voor12