The Spy And The Butcher: muzikaal buffet voor fijnproevers The Spy And The Butcher: muzikaal buffet voor fijnproevers

Tweede editie staat bol van ontdekkingen

, Wouter Bessels (met bijdragen van Erwin Pepping) | fotografie: Mariëlle Hensums

The Spy And The Butcher: muzikaal buffet voor fijnproevers

Tweede editie staat bol van ontdekkingen

Wouter Bessels (met bijdragen van Erwin Pepping) | fotografie: Mariëlle Hensums ,

Oriënteert festival The Spy And The Butcher zich tijdens het debuut in mei 2014 nog voornamelijk op regionaal muzikaal talent uit het noorden, dit jaar is de programmering breder. Naast noordelijke acts zijn ook namen uit het zuiden, Amsterdam en Haarlem vertegenwoordigd. Tevens krijgen singer-songwriters meer ruimte en is een nieuwe locatie gevonden in Zaal Melody in Barger-Oosterveld, even buiten Emmen en onder de rook van het FC Emmen-stadion. Genoeg te ontdekken, maar is er dit jaar vanuit muziekliefhebbers uit de zuidoosthoek van Drenthe meer animo voor het festival dan vorig jaar? 3voor12 drenthe doet verslag van een groot deel van het urenlange muzikale festijn.

Redwood Club is een band uit Hoogeveen met frisse, vrolijke nummers met funky baspartijen en strak drumwerk. De songs zijn vooral niet eentonig en stralen elk hun eigen emotie uit. Zo volgen halverwege de set drie wat zwaardere nummers en worden daarna de zangkunsten van het publiek uitgetest met een meezinger. De nummers zijn soms klein en haast breekbaar, dan weer opzwepend en funky.

De band rondom Faeke ten Caat bestaat uit vier mannen en twee dames die de backing vocals voor hun rekening nemen. Tijdens het festival presenteert de band zijn nieuwste EP Evolutionary, waarvan meerdere nummer worden gespeeld. Zoals You, waarvoor de inspiratie voortkomt uit een bericht en een profielfoto op Facebook van Rosalien. Zij is omgekomen bij een auto-ongeluk. Extra speciaal voor de band is het feit dat haar vader en zusje in het publiek aanwezig zijn tijdens het optreden.

In het café staan na het optreden van Redwood Club de heren van The Given Horse uit Groningen klaar voor hun muzikale reis om de wereld. Ondersteund door een akoestische gitaar, een melodica, hun humoristische verhalen en hun tweestemmige zang brengen de frontmannen Marius van der Leij en Johannes Peetsma ons van Japan via Memphis naar Miami, waar ze ons muzikaal kennis laten maken met Bad Cocaine from the Washmachine’. Ze hebben vijf weken in de Verenigde Staten rondgereisd om een poging te wagen te overleven als straatmuzikanten. De inspirerende verhalen zijn meegenomen naar Nederland en vertaald in vier nummers op hun EP. Ze zijn onder andere al voorbijgekomen in De Wereld Draait Door, Zapp Live en met een complete band bij 3FM.

In de zaal is het daarna de beurt aan de dames van Cheap Thrills uit Haarlem. De geschminkte vixens in uitgesproken outfits waren volgens eigen zeggen ‘een stuk liever dan dat ze eruit zagen’. De vierkoppige formatie brengt stevige rock ’n’ roll van de bovenste plank.

Het podium is net groot genoeg voor de bewegelijke leadzangeres Sally. In plaats van te vragen of het publiek wat dichterbij kwam, loopt zij het de zaal in. De band is nu een aantal jaren bezig en raast vol vuur passie en plezier van obscuur rockhol naar nog obscuurder rockhol. In april 2013 brachten de dames hun EP My Beaver Likes Wood uit. In 2014 werd hun eerste album Booze Up The Jacuzzi gereleased. Sta klaar om omver geblazen te worden door deze band. Het zijn zeker geen kittens om zonder handschoen aan te pakken.

Eva Waterbolk uit Groningen is een singer-songwriter met een groot hart en een morbide gevoel voor humor. Haar oorsprong ligt in het theater, maar nu is het tijd voor muziek en het schrijven van krachtige teksten in het Engels en in het Nederlands. Met soms (naar)geestige, soms kwetsbare nummers probeert ze te vertellen wat er diep in haar hoofd omgaat. Zo brengt ze nummers over de Freakshow met The Elephant Man als de grote finaleact en kleine kwetsbare liedjes als Gewassen lakens.

Aansluitend zijn de verwachtingen in de grote zaal hooggespannen voor Yuko Yuko, de band uit Dokkum met de eigenzinnige Elias Elgersma als frontman. De Friezen zijn op dit festival helemaal op hun plek. Net terug uit Parijs én met het sensationele optreden op Eurosonic nog in het achterhoofd maakt de groep een veelbelovende indruk.

Pakkende songs zijn verpakt in een 80s-sfeertje, afwisselende zang van Elgersma en Marrit Meinema, overladen met een prachtige symbiose van synths, puntige gitaarriffs en elektronische drums. De energie en het charisma van Elgersma werken aanstekelijk en samen met het formidabele zaalgeluid kan dit optreden als één van de hoogtepunten van de dag in de boeken. Yuko Yuko is te weinig in Drenthe te zien; op dat vlak valt nog veel te winnen voor deze uitstekende ‘Friese bries’.

Oud-3FM Serious Talent (2012) Cas Ronckers sluit op een bepaalde manier prima aan op Yuko Yuko. Al tapdansend in de weer met zijn loopstation bezigt hij pakkende, interessante liedjes die zo uit het songbook van Tom McRae of Ed Sheeran afkomstig zijn.
Dat Ronckers zowel op gitaar als zang uitermate overtuigend is, blijkt in zijn eigen nummers, maar ook in Springsteen’s I’m On Fire. Meeslepend en opbeurend tegelijk, waarbij hij de toeschouwers zowaar even meekrijgt in de achtergrondzang. Zijn eigen backings tovert hij tegen het einde van zijn set uit zijn elektronica, tot vierstemmigheid aan toe. Raar ziet het er soms wel uit als hij zich volledig concentreert op de zang en zijn handen op de gitaar legt, terwijl uit het kastje drie geloopde partijen klinken.

Gezien zijn stijl is afsluiter, Ed Sheerans You Need Me, I Don’t Need You, op het eerste gehoor ronduit voorspelbaar, maar de manier waarop Ronckers op hoog tempo dit nummer uitmuntend articulerend zingt, is van grote klasse. Beter kan je een solo-optreden niet afsluiten, in het bijzijn van een ademloos luisterend en toekijkend café.

The Great Communicators uit Amsterdam hebben er zichtbaar zin in, maar wat jammer dat hun gelaagde gitaarpop in het eerste kwartier wordt geplaagd door technische problemen.
Toch is het resterende halfuur voor het zestal genoeg om een solide optreden neer te zetten. De kleurrijke en dansbare liedjes zijn gelardeerd met driestemmige zang en ieder nummer heeft wel een lekkere twist of hook in zich. Denk aan een kruising tussen Yeah Yeah Yeahs, Republica en The Flaming Lips. Als het laatste stuk wordt ingezet, staat de groep pas echt onbevangen te spelen. En vooral: rocken als een malle.
Tussen neus en lippen door meldt zangeres Gaia Slotboom dat de groep in juni haar eerste album in Kytopia gaat opnemen. Zulke voortekenen werken alleen maar in het voordeel van dit talentvolle en vermakelijke collectief.
Hoogtepunt van de dag? Misschien wel.

Wie de uitgelaten sfeer in het café niet zint en maar moeilijk in zijn optreden kan komen is Pieter van Vliet, oftewel Port Of Call. Zijn songs zijn gemaakt om al fluisterend te omarmen en dat is nou net niet het geval. Hij wil absolute stilte en dreigt na een paar liedjes met de consequenties (“Ik heb ook een schreeuwset en een mondharmonicasolo van een kwartier”).
Maar Van Vliet flikt ‘t ‘m en krijgt iedereen zo ver om een half uur muisstil naar zijn veelal uitgesponnen muzikale poëzie te laten luisteren. De intensiteit is niet zoals die bij Port Of Call in deze vorm (Van Vliet speelt onder dezelfde naam ook met een groep) op haar best, maar de volledige aandacht en de toewijding is er in stukken als Judgment en Harbour.
De stilte in zijn songs is erg belangrijk, maar over de gehele linie is Van Vliet's werk nét iets te rustgevend. Dat is lastig na 23.00 uur en organisator Evert Hoven geeft ook na afloop volmondig toe dat Port Of Call beter eerder op het dag op het programma kon staan.

Aan Paceshifters, afkomstig uit de IJsseldelta van Wijhe, de uitdaging om de plek als headliner waar te maken. Al snel blijkt dat dat voor Jesper Albers (drums/zang), Paul Dokman (bas/zang) en Seb Dokman (gitaar/zang) een snel gewonnen wedstrijd is. Wat is deze groep hard op weg om naam te maken, inmiddels tot Los Angeles aan toe (optreden in House Of Blues), en wat vliegt hun compromisloze punky grunge toch lekker de bocht uit.
Al is de leadzang van Seb Dokman over het geheel genomen niet altijd om over naar huis te schrijven -het blijft gillen met af en toe een fraaie hoge uithaal-, vooral de stonerrock en noise-achtige stukken staan als een huis en maken deze groep zo bevlogen.
Gelijk aan het start wordt het publiek uitgenodigd om naar voren te komen -dat is bijna nog geen één band gelukt vandaag- en dat heeft een energieke uitwerking. Paceshifters is zo’n bandje dat toeschouwers nodig heeft. Samen uit je dak en helemaal naar de klote gaan, net zoals bij John Coffey. Het handjevol fans vooraan beleeft een topuurtje en de vonk springt ook op de andere tientallen headbangende lieden over. Zo doe je dat. Punt.
Binnenkort is Duitsland aan de beurt; het zou daarna maar eens heel hard kunnen gaan met dit zeer goed op elkaar ingespeelde trio. ‘Zolang jullie blijven dansen, blijven wij spelen’. We zijn benieuwd hoe dat op z’n Duits klinkt.

De laatste energie kan tot slot worden verbruikt in het café bij Xander Driessen, oftewel Mr. Skolnick. Zich bedienend van een Philips orgeltje en een ritmebox vormt hij met z’n melige, maar ook superserieuze liedjes de perfecte afterparty. Prima zet om Driessen de punt achter deze tweede The Spy And The Butcher te zetten, want zijn aantrekkingskracht is groot genoeg om nog tientallen mensen in het café te houden voor een laatste dansje. Om Donna Summer te citeren.

Ondertussen vertelt organisator Evert Hoven in de catacomben van Melody dat hij zeer tevreden is over het verloop van deze tweede ‘Spy Butcher’, maar dat er ook nog een lange weg is te gaan.

“We hadden toch iets meer publiek verwacht dan de 130 betaalde bezoekers", constateert Hoven. "Zeker in vergelijking met vorig jaar, toen het aantal ongeveer gelijk was en we iets verder buiten Emmen zaten (Oosterhesselerbrug, bij Wachtum, red.). Ik ben ervan overtuigd dat er wel publiek is voor een festival als dit, want als ik buiten de zuidoosthoek soortgelijke concerten bezoek, dan kom ik wel mensen uit deze contreien tegen. Waarom ze hier niet zijn, ik heb werkelijk geen idee. In ieder geval zullen we nooit een concessie doen en een grotere of bekendere act als publiekstrekker neerzetten. Dat past niet in ons format en daar hebben we ook het geld niet voor. Met de maandelijkse avonden als The Bake Shop blijven we regionaal talent programmeren. The Spy And the Butcher heeft volgens mij zeker toekomst, maar ik merk wel dat een lange adem nodig is.”

Wat is Hovens hoogtepunt van de dag? “Paceshifters, zonder twijfel. Wat een energie, die jongens hebben alles gegeven en volledig aan mijn verwachtingen voldaan. Yuko Yuko en The Great Communicators gaan het, denk ik, ver schoppen; die hebben een prachtige eigen sound. Of we al begonnen zijn met na te denken over de derde editie? Jazeker, de eerste band is al geboekt. Volgend jaar, wederom eind mei en in zaal Melody, want het is hier prima bevallen. De tentamens zijn voorbij en het festivalseizoen is begonnen. Mooier kan toch niet?”

Bekijk hieronder de aftermovie van RTV Emmen over de tweede editie van The Spy And The Butcher:

Nu op 3voor12