Neil Hollyn opent samen met Koen Alvarez de avond. Hun set beweegt soepel tussen softrock en indiepop, met sprankelende gitaren, open tunings en refreinen die je na één keer al meeneuriet.
Liedjes voor mensen die het leven nog niet helemaal doorhebben, maar wel weten hoe ze daarover moeten zingen.
Neil staat ontspannen op het podium, praat zoals hij speelt: open en ongekunsteld. Hij nodigt uit tot dansen en meezingen, en de zaal gaat daar zonder aarzelen in mee. Invloeden van Sam Fender, Holly Humberstone en een vleugje Goo Goo Dolls zijn hoorbaar, maar het verhaal blijft duidelijk van hemzelf.