In deze rubriek laat een bonte stoet columnisten hun eigen licht schijnen op de Haagse muziekscene. Elk vanuit hun eigen vakgebied delen ze persoonlijke verhalen, onverwachte invalshoeken en scherpe inzichten over wat de muziek – en alles wat daarmee samenhangt – in onze stad zo bijzonder maakt. Elke editie een andere columnist, deze keer: Frank de Jong.

©

Neem popmuziek eens serieus

Frank, jij bent van de ‘moeilijke’ muziek, hoor ik vaak. Onnavolgbare hiphop, ingewikkelde metalriffs en sonologische experimenten. Vaak word ik getypeerd als een zogenaamde kenner. Een muzieksnob zelfs. En als ik er dan voor uitkom dat ik goed ga op Angèle of Taylor Swift, is het al snel: “Je luistert soms wel echt kutmuziek”. 

Met die opmerking zit ik vaak in het hoofd, omdat het vervolgens klinkt: “maar je hebt er wel een neusje voor”. Is een kutmuzieksmaak en een compliment in één zin niet wat paradoxaal? Zoals vaker zegt dit iets over de spreker. Voordat we gaan verwijten, wil ik serieus wat aankaarten. Volgens mij komt deze uitspraak voort uit het feit dat we popmuziek nog steeds niet serieus nemen. Mijn voorliefde voor de schurende metalband Converge stuit nooit op een negatieve opmerking over mijn smaak. Terwijl er genoeg redenen te verzinnen zijn.


Zelfs toen ‘Mijn Stad’ van Goldband de Haagse song van het jaar won, klonk het veelvuldig: 'Wat is dit nou weer?’ Ook mijn directe omgeving snapte er al helemaal niets van. Om later terug te krabbelen toen de mannen zo’n beetje op elk festival stonden. Als het om grootmacht Son Mieux gaat, zijn we vaak net zo kritisch. Als een song heerlijk beklijft en veel herkenning met zich meebrengt, is dat toch juist een verademing? Vooral in de zee van nieuwe muziekreleases? En daar zit nou juist de crux. Als muziek simpel klinkt, betekent dat nog niet dat het niet krachtig is. 

Zelfs Nico Dijkshoorn vond het blijkbaar nodig om te benoemen dat Taylor Swift niet goed zou vallen bij zijn muziekvrienden. Er heerst een stigma dat populaire muziek niet voor de echte muziekliefhebbers is. Stel jezelf de vraag: wat is onze meerwaarde als Haags muziekplatform zonder DI-RECT, Shocking Blue en de Q65? En recenter: MAXINE, Flaire, Driewieler en Chicco? Om maar een paar willekeurige namen te noemen uit een breed spectrum aan Haagse popmuziek. Als ik dan mijn bril als muziekkenner opzet: de serieuze aandacht die Charli XCX en Rosalía inmiddels krijgen, zullen we dat met Haagse artiesten ook eens doen?

                                                                                              Frank