Nieuwe clubavond in Trouw voor vinyl liefhebber Jean Pierre Enfant Nieuwe clubavond in Trouw voor vinyl liefhebber Jean Pierre Enfant

"Het Amsterdamse nachtleven zit in de lift en we hebben onze piek hier nog lang niet bereikt"

, Jouko Peters

Nieuwe clubavond in Trouw voor vinyl liefhebber Jean Pierre Enfant

"Het Amsterdamse nachtleven zit in de lift en we hebben onze piek hier nog lang niet bereikt"

Jouko Peters ,

Met de Les Enfants Terribles weekender in Trouw op het programma (28 en 29 december) - 'het ergste moet nog komen' - kan Jean Pierre Enfant alvast met een gerust hart zeggen dat hij een goed jaar heeft gehad. De 24-jarige Amsterdammer krijgt tot zijn grote genoegen in 2014 zijn eigen clubavond in het laatste jaar van Trouw en heeft afgelopen jaar flinke stappen voorwaarts gemaakt. We zochten Jan Pieter Kind thuis op om zijn platenkast binnenstebuiten te keren en spraken over zijn nieuwe clubavond 'Psychedelic Romance', Breda, UK-invloeden, Jeff Mills en Mike Banks en zijn aanstaande eigen producties.

Ik zie dat je een fijne platenkast hebt staan. Welke platen heb je als laatste aangeschaft?
Dat zijn er nogal wat, want ik koop meestal zo'n twintig platen per maand. Soms gaat er iets te veel zakgeld aan op, maar dan zie ik daarna wel een maandje af; eet ik droog brood. Je moet er iets voor over hebben. Phobia, de laatste plaat van Robert Hood's Floorplan, vind ik geweldig. Er komt alweer iets nieuws aan van hem, maar ik wil de Ben Sims remix van de track Higher er even uitlichten, omdat ik 'm redelijk vaak draai. Het is wel een bigroom nummer, maar hij werkt altijd als een gek. Het kale geluid raakt me en tegelijkertijd is 'ie opzwepend en industrieel, maar zit 'ie toch enorm in de heupen. Een organische en uiterst dansbare plaat, heel lekker.

Welke plaat heb je nu in je handen?
Dit is de nieuwe van Tessela, uitgebracht op het Belgische label R&S. Ik kreeg de UK-georiënteerde plaat een tijd geleden als promo binnen en heb de digitale versie vaak gedraaid. Inmiddels heb ik ook het vinyl maar aangeschaft. Het nummer Gateway wil ik er even uitpikken, want die is supervet; werkt altijd. Ik vind het goed om te zien dat dit soort tracks - niet echt doorsnee dansvloermuziek - toch gedraaid kunnen worden en krijg ook meer het idee dat mensen er open voor staan; er gewend aan raken. Gateway draai ik bijna in elke set en altijd gaat het los. De UK-invloeden erin zijn lekker en ik krijg het gevoel dat daar ook steeds meer ruimte voor is in clubs. Een dj als Cinnaman heeft daar een belangrijke rol in gespeeld.

Kun je een voorbeeld geven van een UK-artiest die jou op dit moment raakt?
Djrum heeft dit jaar een heel vet album uitgebracht. Vrijwel niemand om me heen lijkt hem te kennen, maar zijn album Seven Lies was voor mij dé ontdekking van het jaar. Het is een soort mix van jazz, house, techno en dubstep. Er is in Engeland zo veel interessants gaande dat we hier missen, omdat we meer gefixeerd zijn op Berlijn. Het mag van mij allemaal nog wel gevarieerder in Amsterdam, maar ik vind het al goed om te zien dat de stad meer en meer een smeltkroes wordt van verschillende stijlen. Ook Amsterdam krijgt op die manier een eigen huisstijl. Het nachtleven zit hier flink in de lift, er kan geëxperimenteerd worden en ik hoop een rol te kunnen spelen in de verdere ontwikkeling van de scene hier. Alles van Djrum is heel zwoel en toen Seven Lies verscheen, heb ik het album meteen gekocht. Het is wel een beetje gelikte muziek, want hij schijnt waanzinnig perfectionistisch te zijn, maar dat ik vind ik ook wel weer z'n charme hebben.

Heb je nog een paar wat stevigere en donkere platen in de aanbieding?
Ik kocht laatst in de Berlijnse Hardwax een plaat van Omar S en de track Churchill is waanzinnig. Een aantal van zijn EP's zijn - naast zijn housewerk - vrij stevig en doordrenkt met ritmische lo-fi techno. Churchill is enorm moeilijk te mixen, omdat die kicks de hele tijd verschuiven, maar ik doe het soms toch; foutjes zijn menselijk. Iets dieper, maar heel mellow vind ik SCFLS-05 van Spherical Coordinates. Die track kwam onlangs uit op Token en dat vind ik een fantastisch label. Displacer van CRTRLS verscheen ook op Token in oktober en die track draai ik helemaal grijs. Het is een van de stevigste nummers die ik heb, een soort uitzondering op mijn regel.

Gaat het je soms te hard op de dansvloer?
Ja, soms wel. Ik ben iets meer van de soulvolle techno. Natuurlijk maak ik af en toe wel eens een uitstapje naar een wat hardere of snellere plaat, maar dat is om even een peak te maken en vervolgens weer af te buigen naar iets warmers; een plaat met meer groove. Soms kom je om twaalf uur een zaal binnen gelopen en wordt er al keihard gebeukt. Dan heb je aan mij echt een verkeerde, want dan draai je de boel kapot en dat is zonde van een feest. Een goede opwarmset is enorm belangrijk; hoewel er natuurlijk altijd mensen zijn die van begin tot eind willen beuken.

Wat was een van de eerste technoplaten die je kocht?
Forget The World van Gecko kocht ik bij platenzaak Magik in Breda, waar het voor mij allemaal begon. Er zit een flink tempo'tje in en het is echt nog oude school techno.

Waar luister je thuis vaak naar?
Fever Ray. Het is een project van de zangeres van The Knife geweest en ik kan het met een gerust hart mijn all-time favoriet noemen. Die zangeres heeft dit in haar postnatale fase opgenomen en inmiddels wordt er niets meer mee gedaan, maar het album blijft steengoed. Het nummer Triangle Walks is ontzettend mysterieus en bijna naïef en kinderlijk soms, maar woorden schieten tekort om dat nummer goed te beschrijven. Het is muziek om thuis op te zetten en volledig bij tot rust te komen, met bijzondere synthesizerpop achtige new wave invloeden. Tijdloos. Van het nummer is ook een remix gemaakt, die ik nog wel eens draai. Miniature van Anton Zap vind ik ook prachtig, net zo sferisch. Het nummer is volkomen ongrijpbaar en ik kan bij het luisteren ernaar mijn gedachten uitschakelen en volledig opgaan in de klanken. Verder luister ik thuis graag naar Burial, Aphex Twin, Steve Reich en Stevie Wonder, waar ik groot mee ben gebracht. Als laatste wil ik ook nog graag In C Mantra van Terry Riley noemen. Die man is geweldig en hij is een van de grondleggers van de klassiek minimalistische stroming.

Hoe ben je ooit begonnen en met wat voor sound startte je?
Van huis uit ben ik altijd gestimuleerd om muziek te gaan maken. Eerst wilde ik drummer worden, maar dat stopte al snel, omdat we in die houten huisjes in Marken woonden. Daar kon ik niet echt herrie maken. Op mijn twaalfde begon ik met draaien en op mijn veertiende kocht ik mijn eerste draaitafels. Ik ging er helemaal in op; oefende net zo lang totdat ik het onder de knie kreeg. Ieder tussenuurtje op de middelbare school gebruikte ik om in de platenzaak te vertoeven en op zoek te gaan naar nieuw materiaal. Omdat Breda een echte trancestad was, begon ook ik met trance. Op het moment dat ik er woonde had je twee platenzaken: Tunesville en Magik, de oude zaak van Tiësto. Mijn hart lag echter al vrij snel bij techno, want toen ik een cd'tje van Jeff Mills kreeg van iemand was ik meteen verkocht. Helaas hadden Tunesville en Magik geen bijster goede selectie van techno in de winkel.

Weet je het eerste echte feest nog dat je meemaakte?
Ik weet nog goed dat ik op mijn vijftiende naar een ontzettend fout trance- en technofeest ging in Het Land van Ooit. Daar wist ik echt niet wat me overkwam. Het was mijn eerste grote feest en ik zag allemaal mensen met grote ogen die helemaal leip gingen op de muziek. Ik vond het onbeschrijfelijk mooi. Later in Amsterdam werd ik meegenomen naar de oude GZG-feesten en ook die maakten indruk. Wat ik me ook nog als de dag van gisteren herinner, was mijn middelbare school eindexamenreisje naar Ibiza. Omdat ik al redelijk verdiende als jonge dj destijds, ging ik samen met een vriend - tijdens de eerste week van het seizoen - naar de openingsparty in de Space. Ik was nog nooit in een fatsoenlijke club geweest. Althanks, zeker niet van dat formaat. Als jochie vond ik met name de sfeer geweldig; zo veel mensen bij elkaar en alles liep gemoedelijk. Deep Dish draaide en later op de avond zagen we Carl Cox nog aan het werk. Ik was niets gewend, dus het was vrij overweldigend.

Hoe zit het met draaien in het buitenland?
Ik heb inmiddels een paar keer in het buitenland gestaan en er komen dingen aan, waar ik nu nog niet te veel over mag vertellen. Eind februari sta ik in ieder geval in de Berlijnse Tresor, omdat we daar met Les Enfant Terribles een showcase geven. We zijn met LET sowieso bezig om internationaal wat meer te doen; hebben het gevoel steeds meer gevestigd te zijn geraakt in Amsterdam en willen ontzettend graag blijven groeien. Berlijn ligt mij goed en ik kom er graag, heb ook al een aantal keer in de Kater Holzig gedraaid. Ik wil graag vaker naar het buitenland, maar daar zal ik zelf voor moeten zorgen; met eigen producties bijvoorbeeld.

En hoe gaat het met produceren?
Ontzettend goed. Ik ben veel bezig in de studio momenteel en heb inmiddels een aantal tracks af, waar ik zelf ook echt tevreden over ben. Op dit moment ben ik voorzichtig in gesprek met een aantal labels en het is nu aftasten wat voor mij juist voelt om te doen.

Waarop baseer jij jouw keuze voor een bepaald label?
Ik wil een persoonlijke band met de mensen bij het label waarop mijn muziek verschijnt en het gevoel moet simpelweg kloppen. Mijn muziek moet in goede handen zijn en ik ben best voorzichtig op een bepaalde manier. Misschien is dat niet heel handig in het begin en had ik beter meer dingen aan kunnen pakken, maar omdat mijn muziek ontzettend persoonlijk is, hecht ik er veel waarde aan dat het bij iemand terechtkomt die er ook zorgvuldig mee omspringt. Verder wil ik dat mijn muziek op vinyl verschijnt; enkel een digitale release werk ik niet aan mee. Daarvoor ben ik te veel vinylliefhebber.

Trouw gaat sluiten over een jaar. Ben jij als resident bang voor wat er komen gaat?
Ik vind het enorm jammer, omdat Trouw de club is waardoor ik op heb kunnen starten in Amsterdam. Ik voel de volledige support van iedereen die bij Trouw hoort en dat is altijd zo geweest. Aan de andere kant heb ik zoiets: het is ook mooi zoals het nu is. Er komt vast wel weer iets nieuws aan, misschien nog wel iets mooiers. Het is nu haast nog niet voor te stellen, maar ik geloof echt dat het gat dat Trouw achterlaat opgevuld gaat worden. Het nachtleven zit in de lift en er zijn ontzettend veel initiatieven overal. Dat geeft me een geruststellend gevoel. Ik sprak laatst met Berlijnse kopstukken uit het nachtleven daar over hoe alles zich hier ontwikkelt. Berlijn is over het toppunt heen inmiddels - beamen zij ook - maar wij moeten die piek hier nog bereiken met z'n allen. Er is nog zo veel meer. En Trouw is een hele mooie periode en blijft een van de belangrijkste plekken van mijn leven. Of het voelt alsof ik op zoek moet naar een nieuwe huiskamer? Een beetje misschien, maar ik vertrouw erop dat alles natuurlijk verloopt. En anders ga ik zelf iets creëren. Ik ben niet bang aangelegd.

Met wie zou je graag nog een keer samen willen werken?
Mike Banks en Jeff Mills. Ik vind hen muzikaal en filosofisch gezien de meest interessante personen in de muziekindustrie. Althans, van de personen die ik heb mogen ontmoeten. Mike Banks is altijd gegaan voor de muziek en ik vond het op Dekmantel Festival afgelopen zomer heel bijzonder om te zien hoe hij de jonkies die hij bij zich had allemaal gefocust hield. Hij liet ze echt zien: 'Ik ben de meester uit Detroit en ik neem jullie mee; wees bevoorrecht om met mij mee te mogen.' De funk, het hele idee van anoniem blijven met Underground Resistance, de boodschap in de muziek.. Het spreekt mij allemaal enorm aan; ook al ben ik wit en waren zij gelieerd aan de Black Power beweging. De politieke boodschap in hun muziek is belangrijk en Mike Banks en Jeff Mills zijn voor mij zonder enige twijfel de grondleggers van techno; zij hebben meer betekend voor de scene dan Juan Atkins, Kevin Saunderson en Derrick May.

Heb je een hoogtepunt voor me uit 2013?
Ik heb een hele bijzondere vrouw ontmoet. Dat is voor mij muzikaal gezien belangrijk geweest en het brengt me veel rust en vertrouwen. Zij heeft ervoor gezorgd dat ik na een iets mindere periode weer terug bij mezelf kwam en weer kon gaan doen wat ik echt wilde; in plaats van mijn focus te hebben op allerlei andere dingen. Verder is inmiddels rond dat ik komend jaar een nieuwe clubavond mag gaan organiseren.

Wat, in Trouw? En dat zeg je nu pas?! Vertel.
Yes, in Trouw. Ik ben op Olaf (Boswijk, red.) afgestapt en heb aangegeven dat ik mezelf graag meer wil profileren als dj, los van Les Enfant Terribles. Daarnaast voelde ik me niet altijd thuis in de housenachten van LET. Soms stond ik tussen dj's waar ik bijzonder weinig mee kon en ik ben inmiddels geen huis-tuin-en-keuken dj meer; zo wil ik me gewoonweg niet langer profileren. In 2014 mag ik in ieder geval vier avonden vullen en ik hoop natuurlijk stiekem dat het er meer worden. 'Psychedelic Romance' is de naam van mijn avond en om het even kort te houden: alles draait om sexy, warme en zwoele techno. Ik wil ook graag iets meer de UK-kant op. De eerste editie is op 8 februari 2014 en dan komt A Made Up Sound (Dave Huisman, red.) langs. Mijn eigen avond komt voort uit het feit dat ik vind dat de sexy en zwoele kant van techno onderbelicht raakt door de harde sound van de laatste tijd. Dat vind ik zonde.

Nou, stel dan tot slot je eigen clubavond maar samen. Welke vijf artiesten zou je uitnodigen als jouw portemonnee net zo dik was als die van een oliesjeik uit het Midden-Oosten?
Jeff Mills, Don Williams, Four Tet, Aphex Twin en Hessle Audio. Je komt wel toch dan?! Ja, dat dacht ik al. De kaartjes worden inderdaad wel redelijk prijzig, haha.

nu op 3voor12