Westerslag: een avondje inteelt met Narrominded Westerslag: een avondje inteelt met Narrominded

Het Noord-Hollandse antwoord op Groningen

, Joost de Jong,

Westerslag: een avondje inteelt met Narrominded

Het Noord-Hollandse antwoord op Groningen

Joost de Jong, ,

Voor diegenen die ‘bang’ waren om naar Groningen te gaan bood het Haarlemse platenlabel Narrominded een mooi alternatief: Westerslag. Een eigen Noord-Hollands minifestival in de kleine zaal van het nieuwe Patronaat. Drie bands en drie elektronische acts stonden op het programma: Makazoruki, Quarles van Ufford, Gone Bald, Living Ornaments, Garçon Taupe en Hydrus. Spannende namen. Spannende avond?

Het Noord-Hollandse antwoord op Groningen

Het was al laat toen we eindelijk de kleine zaal van het Haarlemse Patronaat betraden. Het was zaterdag 14 januari, tien voor half elf en erg koud buiten. De avond zou in het teken staan van het uitbrengen van de nieuwe albums van Makazoruki en Living Ornaments, en zou bovendien het laatste optreden van Quarles van Ufford zijn. Het voordeel van het lange wachten (de flyer meldde dat het festijn van tien tot vier zou duren) was dat we eenmaal binnen vrijwel meteen konden gaan luisteren naar de openende act. Die openende act was Gone Bald. Frontman Razorblade Jr. maakte bij opkomst een goede indruk met zijn mooie jasje en dito gitaar, en stal de harten van de luisteraars met opwekkende uitspraken en grapjes met een Kroatisch accent. Maar dat was nog maar het begin: Gone Bald start met het nummer I see hippies turn to zombies meteen loeihard, en hoorden we daar een 7/8 maat? De band wisselde het artistiek verantwoorde gitaargeweld af met sfeervolle intermezzo’s en emotioneel geladen gestotter en gekweel, en wist zo de noiserock precies goed te doseren. Ook de synthesizer in het tweede nummer was een mooie toevoeging. Gone Bald presteerde het te blijven verrassen met plotselinge tempo- en sfeerwisselingen, en het was knap hoe de drummer vrijwel de hele tijd precies in de maat bleef. Het was jammer dat elk nummer eindigde met een oorverdovende feedback, maar wel erg rock-‘n-roll. Ook was de zang soms net niet heleaal zuiver, maar wel lekker rauw, en kwam daardoor eerlijk en echt over. Als dit slechts de openende act was, beloofde dat veel voor de rest van de avond. In de volste overtuiging dat de dj de tijd tussen de acts (op hoog volume) aan het voldraaien was, oriënteerde ik me in de kleine zaal. Ik was dan ook verbaasd toen iemand in mijn oor schreeuwde dat dit al de volgende act was – Hydrus. Die twee jongens achter laptops? Waren ze aangekondigd dan? Toegegeven – er was snel gewisseld. Hydrus schildert elektronische landschappen. Mooie, serene landschappen op enorm volume. Plotseling was de kleine zaal benauwd, en verlangde ik naar grote witte ruimtes met grote witte banken – deze act was niet geschikt voor deze ruimte. Bovendien leken de twee leden van het elektronische ensemble vooral geïnteresseerd in zichzelf en hun computers: contact met het publiek was er nauwelijks. Best mooi, Hydrus, maar niet op dit podium, en zeker niet op dit volume. Hé, was dat niet Razorblade Jr.? Inderdaad, de frontman van Gone Bald speelde deze avond gitaar in Makazoruki - volgens de site van Narrominded de beste band van Nederland. Afgelopen zaterdag even niet. De band had een paar weken niet geoefend en dat was te merken. Zanger Skušo deed duidelijk zijn best en zou een uitstekend frontman zijn als zijn stem er niet regelmatig naast zou zitten, en ook de drummer nam teveel hooi op zijn vork en leek het gekozen tempo niet goed bij te kunnen houden. Een schande was dat niet, want dat tempo lag hoog, en de ritmes waren ingewikkeld en afwisselend. De bassist hield het tempo wel goed bij en voorkwam dat de nummers uit elkaar vielen. Ook invaller Razorblade Jr. leverde goed gitaarwerk. Af en toe leek er iets briljants door te schijnen en waren er veelbelovende klanken te horen, maar het niveau viel steeds weer terug. De noiseband was enthousiast en met name de zanger deed erg zijn best een boodschap over te brengen, maar het lukte ze net niet. Het leek wel alsof door het teleurstellende optreden van Makazoruki de zaal was leeggelopen, maar eigenlijk was iedereen vertrokken om de laatste trein naar Amsterdam te halen toen de volgende act begon. Het overgrote deel van het overgebleven publiek was gaan zitten op de trap, en dat was misschien wel de beste manier om dit optreden van Living Ornaments bij te wonen. De elektronische act van de twee oprichters van Narrominded maakten namelijk veel gebruik van tempowisselingen: soms was een tempo zelfs niet te bepalen. Geen dansmuziek dus; wel mooie luistermuziek. Mede door dat gebrek aan dansbaarheid was er weinig interactie met het publiek, en het is ook de vraag of Living Ornaments op deze locatie wel goed tot zijn recht kwam, of beter door een koptelefoon beluisterd kon worden. Het nadeel daarvan zou zijn dat je niet had kunnen zien dat de twee mannen veel plezier hadden in het maken van hun muziek. Gebruik makende van veel verschillende samples, een synthesizer en hun eigen stem vertelden de twee heren een muzikaal verhaal. Er werd een sfeer gecreëerd, er vond magie plaats en er was progressie te horen binnen de muziek. Een leuk optreden, al werd het nu wel erg laat, en was het volume constant vervelend hoog. Na een aantal Narrominded MP3J-nummers op even hoog volume kwamen de heren van Quarles van Ufford (met leden van voorheen Morbide Eenheid) op voor hun laatste optreden. Ooit. In de zaal waren nog ongeveer veertig toeschouwers overgebleven, artiesten incluis. De band bestond uit drie totaal van elkaar verschillende muzikanten, regelmatig bijgestaan door een gastmuzikant (de broer van de drummer, en zat die drummer ook niet in Gone Bald?) op saxofoon en, jawel, een theremin. Als je een theremin op het podium hebt staan, kan er weinig meer fout gaan, en eigenlijk ging er helemaal niets fout bij Quarles van Ufford. Het optreden begon swingend en knallend… en bleef swingend en knallend. Ook na een korte familiaire onderbreking met champagne ging de band nog lang swingend en knallend door. Het optreden mondde uit in een eindeloze jamsessie, alsof de band totaal geen zin had die allerlaatste noot te spelen. Vreemd genoeg was het een opluchting toen de band eindelijk het laatste briljante akkoord aansloeg: na een lange avond was een uur lang interessante instrumentele muziek wel erg vermoeiend. Daar kwam nog bij dat het geluid toen al vijf uur lang op straaljagerniveau stond, iets dat niet bepaald rustgevend werkte. Toch was het een goed optreden, van Quarles van Ufford, met – net als de meeste acts deze avond – veel verrassende tempowisselingen en creatief instrumentgebruik. Telrock – zoals de flyer de band beschreef - was een goed gekozen benaming. Wat was de licht verteerbare dansmuziek van Garçon Taupe een verademing! Het was duidelijk te zien dat de bassist van Gone Bald veel plezier had in het optreden van zijn soloproject. Al gauw waren alle dertig toeschouwers, jong en oud, dansend aan te treffen op de dansvloer, ontwaakt uit een surrealistische droom. Hoewel de avond niet optimaal in elkaar was gedraaid, was dit de perfecte afsluiter van het festival. Hulde aan Garçon Taupe, onze verlosser! Het was jammer dat het oor de hele avond geen rust werd gegund, en dat het volume van alle acts en de muziek tussen de acts door erg hoog lag, zodat de keuze was tussen gehoorbeschadiging en oordopjes. En dat is jammer, want oordopjes – hoe duur ook – doen altijd afbraak aan de geluidskwaliteit. Ook duurden de acts iets te lang om alles interessant te laten blijven – tijdens de laatste acts was er duidelijk minder energie in de zaal dan eerder op de avond. Zo werd de avond minder toeschouwervriendelijk, en werd het een familiefeestje. Een echt goed alternatief voor Noorderslag is de avond dan ook niet geweest. Niettemin was het een goede poging, er was gekozen voor een goede afwisseling tussen bands en elektronische acts, en was er veel muziek te horen van hoogstaande kwaliteit. Het was zeker geen verspilde avond.

Nu op 3voor12