#MM13 Daughter: "We zijn hele pessimistische mensen" #MM13 Daughter: "We zijn hele pessimistische mensen"

Gebroken-harten-post-rock zou zomaar hoogtepunt van Motel Mozaique kunnen worden

, Timo Pisart

#MM13 Daughter: "We zijn hele pessimistische mensen"

Gebroken-harten-post-rock zou zomaar hoogtepunt van Motel Mozaique kunnen worden

Timo Pisart ,

Met treurige liefdesliederen en stemmige onderbuikpost-rock vol extremen zou Daughter zomaar de revelatie van het jaar kunnen worden: debuutalbum If You Leave wordt uitstekend ontvangen, op ITGWO en Crossing Border gaven ze al kippenvelshows en volgend weekend op Motel Mozaïque staat ongetwijfeld hetzelfde te gebeuren. En toch, echt zonnig ziet Elena Tonra het niet in. "Het is me nog nooit gelukt om een vrolijk liedje te schrijven."

Haar songs zijn pikzwart - soms op het pathetische af - en verhalen over misgelopen liefdes en de donkere kanten van het leven, maar wie Elena Tonra voor het eerst spreekt zal zich even verbazen. Een droevige indruk maakt ze vandaag in Amsterdam namelijk bepaald niet. Wat ingetogen wellicht, maar Tonra is vooral ook een opgewekt en jong (23) meisje dat af en toe peinzend aan een piepkleine neuspiercing frunnikt en giechelt bij de helft van de vragen. Althans, in eerste instantie. Naarmate het gesprek vordert, blijkt er toch wat meer achter dat enthousiaste gezichtje te schuilen.

Ik ben een big sucker voor liefdesverhalen, en hoorde dat Daughter toch enigszins een romantisch verleden heeft.
Ze giechelt.

Hoe kennen jij en Igor [Haefeli, haar vriend en gitarist van Daughter] elkaar?
"Het is eigenlijk een heel saai verhaal: we kennen elkaar van een cursus. Nee, het was geen liefde op het eerste gezicht, ik hoorde geen harpen en violen. Maar hij leende me zijn gitaarklem, dat kan ik me nog herinneren. Daarvoor trad ik altijd in mijn eentje op, als een meisje met een akoestische gitaar. Ik voelde me er niet bepaald comfortabel bij, maar juist heel eenzaam en muzikaal beperkt. Eerst bloeide de liefde op tussen Igor en mij, vervolgens vroeg ik hem een paar shows mee te spelen. Dat is voor mij en Igor de geboorte geweest van Daughter... Eh, dat klinkt cheesy, hè?"

Heeft hij je muzikaal veranderd?
"Jazeker, hij bekijkt de muziek vanuit een heel ander perspectief. Hij heeft een hele elektronische en experimentele achtergrond. Mijn vader luisterde juist naar Neil Young? Igor gebruikt ontzettend veel effecten en brengt atmosfeer en weidse lagen naar Daughter."

..waar jij de liedjes inbrengt?
"Ja, de teksten, de 'lines in between the blanks'. En Remi [Aguilella, de drummer] beroert overduidelijk de tribal drums op de achtergrond."

Hoe voelt Igor zich bij je teksten? Het zijn net break-up-liedjes.
"Veel liedjes lijken daar wellicht over te gaan, maar ze gaan eerder over de donkere gedachtes en periodes in een relatie."

Nou ja, je zingt dingen als 'Don't bring tomorrow, cause I'll lose you' en 'Now we are strangers', het album heet niet voor niets "If You Leave". Ik kan me niet voorstellen dat dat hem niets doet.
Ze giechelt weer. "Eh, dat zul je aan hem moeten vragen." Vervolgens, serieuzer: "Ik geef mijn geheimen bloot in onze muziek, maar we stellen elkaar niet teveel vragen. Hij zal me nooit vragen: 'Waar gaat dit over?' of 'Waar heb je het in godsnaam over, jij crazy woman!'. Gelukkig maar, want anders zou hij mijn creativiteit kunnen smoren."

Iets anders. In Youth zing je: 'We are the wild youth, chasing visions of our futures.' Wie wilde je als jongere later worden?
"Ik had geen enkele richting in mijn leven. Ik wilde niet gaan studeren, en had gitaar leren spelen. Het werd muziek óf niets, dat was een hele rare worsteling. Ik had geen idee hoe ik dat moest aanpakken, dus ging ik maar een songwriting-cursus doen. Ik denk niet dat ik er wat heb geleerd, maar ik heb in ieder geval Igor leren kennen."

Heb je een wilde jeugd gehad?
"Nee, helemaal niet. Ik had een hele fijne jeugd met een grote familie. Als tiener denk je dat je onoverwinnelijk bent, onverwoestbaar. Daar word je roekeloos van. Het moment waarop je beseft dat je níet voor altijd gaat leven, daar gaat Youth over."

Ik kan me zo voorstellen dat je je als tourende muzikant af en toe ook baldadig of onverwoestbaar voelt, bijvoorbeeld als je voor een paar duizend man staat te spelen.
"Oh nee, integendeel. We zijn hele pessimistische mensen en kijken op de donkere kant van het leven. Als ik een show doe, van welke grootte dan ook, voel ik vooral angst. Ik ben geen natuurlijke performer en vind het nog steeds ontmoedigend om op een podium te staan, te worden geconfronteerd met het publiek. Anderzijds, als ik zie hoe het publiek zich verbindt met de liedjes, dat is het beste gevoel ter wereld: ze begrijpen me, en voelen misschien wel hetzelfde als ik voel."

Je nummers zijn zonder uitzondering pikzwart, maar terwijl ik met je praat lijk je me een veel vrolijker mens. Hoe komt dat?
Ze begint in de derde persoon over zichzelf te praten: "Weet je, soms laten mensen zich heel anders zien wanneer ze in gezelschap zijn, dan wanneer ze alleen zijn. Iedereen heeft toch een donkere kant, die constant op een dieptepunt verkeert? Ik vertrouw al te vrolijke mensen niet, ik geloof dat zij juist het treurigst zijn."

Als je dat omkeert zou je kunnen zeggen: mensen die voornamelijk droevige liedjes zingen zijn juist het gelukkigst.
"Nee. Die proberen slechts het zieleleed te kanaliseren."

Waar komt al die treurnis vandaan? Heb je dat altijd al gehad?
"Volgens mij niet.. Er zijn een paar gebeurtenissen die de aanzet waren, maar daar ga ik jou niets van aan je neus hangen."

Heb je ooit een vrolijk liedje geschreven?
"Nee, dat is me nog nooit gelukt. Ik weet niet of ik het ooit zal doen, maar de tijd zal het leren. Wellicht schrijf ik een uptempo, deprimerend liedje, als compromis."

Daughter speelt op vrijdag 5 april op Motel Mozaique in Corso, If You Leave is verschenen bij Beggars en eerder deze maand gekroond tot 3voor12 Album van de Week.

Nu op 3voor12