Schrijver Joost Vandecasteele is het voorprogramma van Spoon Schrijver Joost Vandecasteele is het voorprogramma van Spoon

Vlaming houdt zich knap staande

, door Maarten Westerveen

Schrijver Joost Vandecasteele is het voorprogramma van Spoon

Vlaming houdt zich knap staande

door Maarten Westerveen ,

De zaal staat te wachten op de band Spoon, een collectief waar uw recensent zich alleen vagelijk van bewust is. In bands die zichzelf naar bestek vernoemen heb ik geen zin, Forks of the Intifada daargelaten. Nee ik ben voor de nauwelijks in het programmaboekje waar te nemen Joost Vandecasteele gekomen die de zaal voor Spoon (serieus, Spoon?) mag opwarmen.

Vlaming houdt zich knap staande

De zaal staat te wachten op de band Spoon, een collectief waar uw recensent zich alleen vagelijk van bewust is. In bands die zichzelf naar bestek vernoemen heb ik geen zin, Forks of the Intifada daargelaten. Nee ik ben voor de nauwelijks in het programmaboekje waar te nemen Joost Vandecasteele gekomen die de zaal voor Spoon mag opwarmen.

De presentator probeert er een beetje schwung aan te geven maar het publiek  werkt nog niet mee. “Wie?” en “wat?” zijn de belangrijkste woorden die kort voor aanvang nog vallen. Een beleefd applausje en dar komt Vandecasteele aan. Type beer. Een beetje buik, een beetje baard, een beetje frons en een gezellige trui om de mensen nog een beetje gerust te stellen.

Een paar minuten voor het optreden zie ik hem in de coulissen. Of het optreden hier zal zijn.  “Dat zou mooi zijn.” (Vandecasteele heeft een moddervet accent en ik had dat hier kunnen laten merken door aan het begin van die zin “alleeh” toe te voegen. Maar hij zei het niet dus laten we het maar weg.) Geef hem maar de kleine zaaltjes. Vandaag helaas geen klein zaaltje. Hij moet voor Spoon op en Spoon trekt grote zalen. Werkelijk.

Joost Vandecasteele is in Belgie een gevestigde coming man. Theatermaker, schrijver en komiek en nog jong. En nu mag hij aan een groot van hem niet op de hoogte zijnd publiek  gaan vertellen wat het is dat hij doet. Eerst maar eens de zaal aan z'n kant krijgen.

Een halfhartig handje zwaait de presentator weg. ‘Ja bedankt jij'. De zaal lacht, niet omdat dit zo grappig is maar omdat deze Belg z’n mannetje staat. Dat je hem niet kent is jouw probleem.
Hij begint voor te lezen uit zijn laatste werk “opnieuw en opnieuw en opnieuw”. Een verhaal over een grootstedelijke dystopie, krakkemikkige drugs en teleurstellende seks. Een potentiële publiekslieveling.
Maar de beer in zijn gezellige trui dwingt respect af. Begint steeds ritmischer voor te dragen, zwaait zijn handen steeds gedrevener in het rond. Vertelt over vuile vloeren en vieze mannen, over ondergrondse gevechten en brekende botten. Plaatst bij de mensen, vlak voordat ze naar de zoete klanken van Spoon gaan luisteren, beelden van bezwete vuisten en verpulverde neuzen in hun hoofd.
Het is klaar, het boekje gaat dicht. Joost Vandecasteele begeeft zich weer van het podium. Terwijl we wachten op het verlossend geluid van Spoon denken sommigen nog eventjes aan Joost Vandecasteele. Hopelijk gaat er iemand zijn boek kopen.

Nu op 3voor12