A La Carte met Mr. Polska: ‘Ik word een wereldster’ A La Carte met Mr. Polska: ‘Ik word een wereldster’

‘Mensen die me op straat herkennen, denken vaak dat ik ben gestopt met muziek maken. Maar ik ben natuurlijk in 2019 met mijn muziek naar Polen gegaan. Daarvoor zat ik al een tijdje niet zo lekker in mijn vel, best wel heftig, ik had paniekaanvallen, durfde de deur niet meer uit. Ik voelde teveel druk bij mijn Nederlandse carrière om daar echt met plezier en open mind muziek te maken. Je wil toch relevant blijven, “mensen moeten me niet vergeten”, je móét hits scoren.’

En daar had je geen zin meer in?
‘Nee, ik had behoefte aan een nieuwe impuls. Dus ging ik op een vriendentrip naar Polen met Outtatown – nu een mega-producer die met Lil Uzi Vert, Ye en Ken Carson werkt –, en met Abel de Jong, een van mijn andere vrienden. We maakten daar een aantal nummers. Ook met Malik Montana, een straatrapper in Polen die een beetje vergelijkbaar is met Boef of Lijpe in Nederland. Dat was een gekke combinatie, ze waren daar nog niet bekend met rap op housebeats en ik was echt een figuur voor die mensen: ik rap in het Pools maar met een Nederlands accent en ik noem me “Meneer Polen”. Dat was een cocktail voor aandacht. Mensen dachten: “What the fuck is dit?!” Het is echt een megahit geworden, en Abel en ik zijn op dat pad verder gegaan. Eerst hebben we nog geprobeerd twee balletjes omhoog te houden: in Nederland én Polen. Maar dat werkte niet op social media, de Spotify-algoritmes raakten er ook van in de war. Polen ging goed, het is een megagroot land, een nieuwe carrière, dus we hebben daarna nooit meer achterom gekeken. Ik ben Abel dankbaar tot op de dag van vandaag, zonder hem had ik dit echt niet kunnen doen. Hij heeft alles aan de kant gezet om dit samen met mij te bewerkstelligen. Het succes van Mr. Polska in Polen is óók het succes van Abel de Jong, we zijn met z’n tweeën het brein achter wat daar is gebeurd.’

Hoe ziet je carrière er nu uit?
’Er is een nieuwe deur opengegaan, in de technoscene. Ik heb in 2023 een nummer uitgebracht met Natte Visstick en Vieze Asbak, “POLSKA JUMPSTYLE”. Dat is jaren na de release viraal gegaan en een soort cultclassic geworden, en jumpstyle werkt op de een of andere manier supergoed in een techno-set. De grootste boys zijn die track gaan draaien, Fantasm draait hem in elke set en doet er altijd een dansje bij. Zo ontplofte het gewoon.’

‘Twee momenten hebben mij de ogen geopend. Ik was bij Winson, die all day long bij Thuishaven in Amsterdam draaide. Ik was voor het eerst op zo’n techno-event. Wauwwww, die energie, ik voelde me als een vis in het water. Het is een mengelmoes van heel veel verschillende genres, en dat was ook wat wij altijd deden: we gooiden dubstep met trap met drum ’n bass en moombathon. Het voelde alsof ik terug ging in de tijd. Ik kreeg er heel veel inspiratie van.’

‘En het tweede moment was toen ik met Joost Klein in Warschau was. Hij had een uitverkochte show, en rapte gewoon anderhalf uur in het Nederlands. IN POLEN! En die mensen zongen het gewoon woord voor woord mee. Dat inspireerde mij om anders naar mijn eigen carrière te kijken: je hoeft niet in hokjes te denken, ik hoef niet te kiezen tussen Nederland en Polen. Mijn end goal was altijd al om internationale ster te worden, zo gaan we mij nu positioneren. Taal hoeft geen barrière te zijn. Ik word een wereldster en ga over de hele wereld optreden. Dat is de goal voor 2026 en 2027. Ik krijg nu al aanvragen uit Noord- en Zuid-Amerika. Ik denk dat het wel goed gaat komen.’

‘Toch wel de tijden van Nouveau Riche. Als ik daaraan terugdenk, begin ik meteen te lachen, het zijn de mooiste momenten van mijn leven. Hoe we dat met z’n allen deden, de broederschap samen, met elkaar optrekken en alle dingen die we meemaakten… Ik had heel lang moeite om die periode los te laten. We gingen steeds met z’n allen naar het huis van Boaz [van de Beatz] in Gorinchem om muziek te maken. Die woonde daar in zijn eentje, zijn ouders waren naar Israël verhuisd en hij wilde niet mee. Er was nooit genoeg slaapplek, hij had maar drie matrassen liggen, dus als we met de trein kwamen, begonnen we allemaal te sprinten zodra we in de buurt waren. Degene die het laatst was, moest op de grond slapen. Al het geld bij elkaar leggen zodat we pasta konden maken. Soms letterlijk tussen de bank kijken of je nog een euro kon vinden. En dan de hele dag muziek maken. Het was vaak net een droom.’

‘Het is bizar waar we nu allemaal zijn, wat voor carrières er uit dat huis zijn voortgevloeid. Boaz zit in Los Angeles, hij is nu echt de rechterhand van Diplo en is de executive producer van Major Lazer, hij stelt het allemaal echt samen en het laatste dat ik begreep is dat ze echt in die k-pop gaan. Het nummer dat ze voor BLACKPINK maakten werd het meestbeluisterde nummer ter wereld, het stond echt global op nummer 1. Insane. En JeBroer heeft megahits gescoord in Nederland en Duitsland. En Ronnie [Flex] is natuurlijk ook keihard gegaan.

‘Ik heb er veel over nagedacht: wat is daar toch gebeurd? Boaz zei altijd: iedereen heeft een soort satelliet. Die maakt connectie met ideeën en inspiratie, wanneer je met z’n allen in de studio bent en samen connect op de juiste manier, dan gaan al die satellieten harder met elkaar áán, je krijgt nog betere ideeën.’

‘Ik denk dat mensen heel weinig weten van Polen en er een vertekend beeld van hebben. Polen is veel groter dan Nederland, er is armoede maar ook heel veel rijke mensen. Als je naar een stad als Warschau kijkt: dat is echt een wereldstad, heel modern en welvarend, het New York of Londen van Oost-Europa.’

‘Toen ik ernaartoe ging, zat de muziekindustrie in een periode zoals Nederland met New Wave meemaakte. Straatrappers werden opeens supersterren, scoorden platina-platen. Ik kwam in die vloed terecht op het perfecte moment. En hiphop is nog steeds teringgroot in Polen, sommige artiesten weten een stadion van 100.000 tickets uit te verkopen. Tegelijkertijd is de hiphop in Polen nog minder gepolijst, rauwe shit kan er op nummer 1 binnenkomen.’

Wat voor shows doe je dan?
‘Je hebt er veel open air events van studentenorganisaties, dan speel je niet in stinkende studentenkroegen maar op festivals voor twintig- tot dertigduizend mensen. Je kan in mei een tour langs al die festivals doen voor een fucking grote crowd, daarna begint het festivalseizoen. Zo ziet de zomer er daar uit. Ik ga er binnenkort weer heen.’

Dan kom je vast ook op rare plekken terecht.
‘Ja! Ik heb een lijpe anekdote, wel een beetje een lang verhaal. In Polen heb je de zapiekanka, een soort pizzabroodje, dé snack van Polen. Als je Nederlands bent, klinkt dat woord gewoon grappig, dus ik begon mijn dj Abel DJ Zapiekanka te noemen. Dat werd een soort meme. Op een gegeven moment moesten we dus optreden in een club, een van mijn eerste shows in Polen. Helemaal uitverkocht en vol zwetende mensen. Dus ik roep na de show: iedereen maak noise voor DJ Zapiekanka! Daarna ga ik backstage. Worden de beveiligers aan de kant geduwd, komt er een teringgrote guy met een gebroken arm bij me staan. Die pakt me bij mijn nek: “We moeten even praten.” Hij duwt me een kamertje in en de security doet niks. Ik ben helemaal bezweet, adrenaline na de show en zit in een nekklem van deze opgefokte, doorgesnoven gast. Hij gaat helemaal tekeer tegen me: “Je moet geen grappen met me maken! Je zet me voor schut!” Die beveiligers komen binnen en hij stuurt ze gewoon weg. Dus ik denk: “What the fuck gaat er gebeuren?!” Wat bleek: die gozer had een zapiekanka-tent in de stad, de concurrentie had zijn zapiekanka-tent in de fik gestoken om hem weg te blazen en om de een of andere reden dacht hij dat ik hem voor schut had gezet, dat ik hem uitlachte voor de hele zaal en er iets mee te maken had. Toen ik hem dat eindelijk had uitgelegd, was hij meteen chill. “Als je ooit problemen hebt, moet je gewoon mij bellen, dan kom ik met mijn boys en komen we het fixen. Abel en ik keken elkaar aan: “Waar de fuck zijn we beland?!”’

‘Mijn vader is afgelopen najaar overleden aan kanker. Hij was niet mijn biologische vader, maar wás wel mijn vader. Hij stond voor iedereen klaar, je kon hem midden in de nacht bellen. En hij stond zo optimistisch in het leven, zadelde anderen nooit op met zijn problemen en als ik hem vroeg hoe het ging, kon hij zeggen: “Je weet hoe het is, hè? We maken er het beste van. Ik heb de hele dag pijn, maar ik ben nu een leuke serie aan het kijken.” Hij heeft nog een aantal hartaanvallen gehad, is een keer van de trap gevallen, heeft zijn ribben gebroken en kreeg uitzaaiingen, en elke keer zei hij weer: “Dat andere heb ik ook overleefd, dit zal ook wel goedkomen.” Dat heb ik van hem overgenomen: als ik er even doorheen zit en het gaat kut, dan denk ik aan hem en hoe hij zijn hoofd omhoog kon houden. Ik moet mijn tranen inhouden, ik mis hem nog elke dag.’

Dat ziektebed moet voor jou ook heel zwaar zijn geweest. Je ziet beetje bij beetje hoe iemand langzaam verdwijnt.
‘Ja, die laatste twee maanden zag ik dat hij gebroken was, dat het niet meer lukte. Hij was bitter geworden, boos, begon veel te schreeuwen tegen mensen. Ik was altijd zijn oogappel geweest, maar tegen die tijd wás hij pijn. Een hele moeilijke tijd. Dan was ik in Polen voor een optreden en kreeg ik een belletje: “Je vader ligt nu in het ziekenhuis en waarschijnlijk gaat hij vandaag overlijden.” Dan moest ik daarna optreden, midden in de nacht het vliegtuig pakken, niet slapen, was ik 24 uur wakker, kwam ik in de ochtend aan in het ziekenhuis en zag ik hem gewoon in bed koffie te drinken. “Mag ik naar buiten? Ik wil een peukie doen.” Ik zeg: “Ouwe, ik ben hier net naartoe gevlogen omdat ik dacht dat je dood ging!” “Nee joh, ik ga toch niet dood!” En dan moest ik gelijk weer terug naar Schiphol omdat ik nog een andere show in Polen had. Zo is het een paar keer gegaan, dat was zo zwaar.’

‘Ik heb het gevoel dat ik mentaal de prijs betaal voor het succes dat ik heb behaald in mijn leven. Dat komt omdat ik absurd veel van mezelf verwacht. En door ADHD: het is een beetje alsof je in een spel een special power hebt die je een paar seconden kunt gebruiken, en daarna moet wachten tot hij weer is opgeladen. Maar in sommige periodes is er gewoon geen tijd om die superpower weer op te laden. Dan ga je die laatste procent gewoon forceren. En dan betaal je daar echt de prijs voor.’

‘Nu begin ik weer een nieuwe carrière. Dat heb ik eerst in Nederland gedaan, daarna in Polen, en nu internationaal. Elke keer verleng ik mijn carrière weer met tien jaar. Maar dat kost echt fucking veel energie. En in het leven is het dan ook moeilijk om echt te genieten van alles, of om altijd gelukkig te zijn, omdat bijna al mijn energie naar mijn werk gaat.

‘Ik zag laatst een interview waarin 50 Cent iets zei over Eminem. Dat hij in die hoogtijdagen echt bij Eminem zat te smeken om samen een wereldtour te doen, toen Get Rich or Die Tryin’ uitkwam en The Eminem Show in diezelfde tijd. Dat zou echt lijp zijn geweest. Maar hij heeft het toen niet gedaan, omdat hij zijn dochter wilde zien opgroeien. Ik heb zelf ook een dochter. Ik ben actief aanwezig in haar leven, we hebben dagelijks contact, maar ik heb haar niet zien opgroeien zoals ik had gewild. Als je dan zo’n interview terugziet, dan denk je wel: ik heb voor mijn werk gekozen, dat had ook anders gekund.

‘Het heeft ook invloed op mijn relatie. Ik ben getrouwd, en mijn vrouw ervaart wel dezelfde stress en chaos die ik in mijn leven heb. Als je samen bent, sleur je elkaar daar soms in mee. De mensen om mij heen moeten me echt afremmen, want anders zou ik 24/7 aanstaan. Maar ik kan er nu beter mee leven. Ik weet dat die pijn, dat verdriet, die depressieve gevoelens - of vooral die vermoeidheid - tijdelijk zijn. Als je je echt heel kut voelt, kun je daar helemaal in meegaan: “Het leven is kut.” Maar je kunt ook denken: het is gewoon een kutdag.

‘Bij mijn laatste Poolse album was ik niet tevreden over hoe sommige dingen waren gegaan. Dat zat me echt dwars. Op de releaseparty zat ik met tranen in mijn ogen. Ik was gewoon niet blij, terwijl ik eigenlijk blij moest zijn. Iedereen verwacht dan dat je vrolijk bent. Dat je viert dat het af is. Maar ik zat er doorheen. Ik had te hard gewerkt en kon niet genieten van de ontlading. Dat maakte me zo verdrietig dat ik tegen mijn manager zei: “Als ik mijn werk zo uitvoer dat ik er niet eens meer blij van word, dan moet ik misschien stoppen met muziek.”’

‘Mijn muziek leeft weer hier. Ik merkte het aan alles: streams, reacties op straat, social media. Mensen die in podcasts over je praten en je flowers geven. Honderden comments van mensen die zeggen: “soundtrack van mijn jeugd”, “zomer 2015/2016”. Dan denk ik: we hebben met z’n allen iets bijzonders gedaan. We leven nu in een tijd waarin nostalgie overheerst. Het was eigenlijk een antwoord daarop. En eerlijk: ik zou het zelf ook leuk vinden om even terug te gaan naar die tijd.

‘En ja, nostalgie is nu ineens overal. Met New Wave, met mij, met andere acts. Ik ben superblij voor al die gasten, vooral voor Ronnie. Dat is echt mijn brother. Maar zakelijk gezien voelde het alsof ík opeens tot de oude generatie behoorde. Ik ben nooit die zure guy geweest. Ik geloof in samen dingen bouwen. Maar als er een boek of docu over Nederlandse hiphopgeschiedenis uitkomt, worden wij vaak overgeslagen. Daar lig ik niet wakker van, maar het valt wel op. Gelukkig krijgen we die waardering wel van het publiek. Dat ik nu een tour kan doen in Nederland is daar het bewijs van.’

‘Zeker omdat ik nu op de vooravond sta van een nieuwe fase in mijn carrière. Ik weet niet wanneer er later nog tijd voor zou zijn. Nu staan alle sterren goed: mensen willen dit, mijn agenda zit nog niet vol met wereldboekingen. Ik tekende bij Mojo, en mijn boeker zei: laten we beginnen met een tour. Mr. Polska is geen discotheekact meer. Het moet een smaakvolle, legendarische show zijn. Classics aan het begin, nieuwe dingen aan het eind. Ik denk echt dat het een topshow wordt voor Nederlandse festivals deze zomer.’

‘Dat is mijn vrouw. We zijn nu twee jaar getrouwd, zeven jaar samen. Zij trekt me door moeilijke momenten heen. Soms met woorden, soms met kleine dingen. Dan kookt ze ineens iets wat ik lekker vind, Pools eten meestal. Of ze vraagt of ze met me mee zal rijden, helemaal naar Groningen, zodat ik niet alleen ben. Normaal vlakken relaties af, maar dat heb ik hier totaal niet. Ik wilde eigenlijk nooit trouwen, maar zij heeft alles opgegeven om met mij mee te gaan. Haar eigen leven lijdt daar soms onder. Dat verdient het om officieel gemaakt te worden.’

‘En nu, met mijn vader, heeft zij hem behandeld alsof het haar eigen vader is. Ze heeft voor hem gezorgd, gekookt, dingen gedaan zonder dat ik haar daarom vroeg. Dat is denk ik het liefste wat iemand voor me heeft gedaan: hoe mijn vrouw mijn vader heeft verzorgd. Uit liefde voor hem, en voor mij.’

Mr. Polska speelt 12 februari in Doornroosje Nijmegen, 19 februari in Hall of Fame Tilburg, 26 februari in Skatecafé, Amsterdam en 6 maart in Simplon Groningen. Ook staat hij op festivals Paaspop Schijndel en Het Moment in Tilburg.