De Nachtwacht – De Nachtwacht

Wie herkent Jiri11 nog? Na een decennium bij de rapcrew ANBU Gang ruilde hij zijn North Face‑jas in voor een cowboyvest en yacht-rock, alleen zijn tattoos zijn nog hetzelfde. Hij is een man van uitersten: als tienjarig jochie zat hij al met zijn flamencogitaar op het conservatorium in een speciale klas voor jong talent, in 2015 brak hij door met ANBU en tien jaar later won hij samen met zijn vader een Gouden Kalf voor de filmmuziek in Hardcore Never Dies, geregisseerd door zijn broer. Maar wat hij nu met De Nachtwacht doet is een samensmelting van alles: warme, gelaagde softrock waarin hij zijn levenservaringen, vertelkunst en dat herkenbare zuidelijke accent laat doorklinken. Neem bijvoorbeeld ‘Midnight Cruiser’, dat je soepel en swingend meeneemt in het verhaal van Frenkie, die van een goeie komaf is maar stap voor stap wordt opgeslokt door het straatleven en het snelle geld: ‘Hij is altijd on his way, brengt het van A naar B, 't Is z'n enige keuze, enveloppen en sleutels.’ De liefde komt ook voorbij, zoals op ‘Calipso’, een liedje met Caribische ritmes en gelaagde zang die speels meedeint met de melodie. Vooral opvallend is ‘Vader Please’, uitbundige gospel met gitaren en toetsen, waarin Jiri er alles uit zingt: ‘Vader pleeease!’, waarna een indrukwekkende gitaarsolo volgt uit een opgenomen liveshow, inclusief de zaal die losgaat.