Don Melody Club verwerkt zijn gebroken hart met een mysterieuze ontmoeting

Verhip, wie is dat? Die mysterieuze Engelstalige rapper die steeds weer opduikt op Klassiek Gedonder, het tweede album van Donald Madjid (ex-Mauskovic Dance Band) alias Don Melody Club, is dat nou… een alias van de nedersoulzanger zelf? ‘Dat is een grappig verhaal,’ grinnikt Madjid. ‘Ik zat in Zandvoort, had het appartement van mijn broer in een studio omgebouwd om daar in mijn eentje aan het album te werken. Af en toe haalde ik een frisse neus, en tijdens zo’n strandwandeling kwam ik iemand tegen: Bon Doogie. Hij zei dat hij muziek maakte, dat hij allemaal oude tapes had liggen waar hij nooit iets mee had gedaan. Nou, kom maar langs, dan gaan we jammen.’ Madjid speelde zelf al een tijdje met het idee om iets te doen met zijn liefde voor oldschool, jazzy hiphop, 1+1=2. ‘Ik had alleen niet verwacht dat die invloed zó prominent zou worden.’

Het belangrijkste ingrediënt: de TR-808, de klassieke hiphopdrumcomputer drukt een flinke stempel op zijn Nedersoulliedjes. ‘Niet de echte, die is onbetaalbaar. Op het debuutalbum limiteerde ik me tot de Maestro Rhythm King, de klassieke groovebox van Sly & The Family Stone. Nu ben ik een era opgeschoven, naar de jaren tachtig en negentig. Tof om zo’n iconische sound te gebruiken: de eerste plaat was heel zacht en rond, de TR-808 klinkt juist veel snappier.’

Verder klinkt Klassiek Gedonder bovendien veel dansbaarder, richting de sound van de Mauskovic Dance Band, maar verder is Klassiek Gedonder ook echt een vervolg op het debuut. ‘Dat was een coming-of-age-plaat: ontplooien, afstuderen, de wijde wereld ingaan. Deze plaat is de crash die erop volgt: eenmaal in die wereld kom je jezelf tegen, en de realiteit. De rode draad is een break-up, een complexe realiteit die uit elkaar valt.’

En tussendoor hoor je weer wat politieke liedjes: ‘Kosmopolied’, over migratieproblematiek, en ‘Voor Wat Het Waard Is’, een cover van Barbara Springfield over polarisatie. De opmerkelijkste: ‘Connecties (Miami Virgin Cruise)’, een politiek getint liedje over een nogal bizarre persoonlijke ervaring. Grinnik: ‘Met Mauskovic Dance Band zijn we eens geboekt op het cruiseschip van Richard Branson, de eigenaar van het Virgin-imperium, die nu onder vuur ligt met de Epstein Files. Summit At Sea, heette het, een soort bijeenkomst voor tech-entrepreneurs. Overdag waren er workshops, en ’s avonds werd het één groot ordinair drugsfeest. Ik heb daar hele rare dingen gezien, de 0,1-procenters die helemaal van god losgaan onder het mom van “de wereld verbeteren”, in het liedje hoor je wel het een en ander. Een losstaand verhaal, maar ik vond het erbij passen, en het is zo absurd dat het zichzelf schreef.’