Vlissings’ best bewaarde geheim Vlissings’ best bewaarde geheim

Op bezoek bij drummer Damian de Muijnck

, Loek van der Linde

De 18-jarige Damian de Muijnck is muzikant in hart en nieren. Elk vrij moment stapt hij op zijn fiets naar de oefenruimte om achter zijn drumstel te kruipen en te oefenen. Soms is dat een kwartier en vaker is dat van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. De drummer van metalgroep Xeno – 3voor12 Zeeland verkoos hun Atlas Construct tot beste Zeeuwse album van 2016 – brengt binnenkort een eigen plaat 'Subdivisions' uit, in samenwerking met een indrukwekkende lijst internationale artiesten. Wij gingen langs in zijn oefenruimte om te praten over die plaat, zijn inspiraties en de toekomst.

Bij binnenkomst is gelijk duidelijk dat de Muijnck iemand is die van zijn drumstel houdt en daar alles uit wil halen. Naast zijn drums staat een metronoom te tikken en achter zijn drums hangt een whiteboard met drie bizarre ritmes uitgeschreven, waar al bijna de hele dag bijna obsessief op geoefend wordt. Snel stapt hij achter zijn drumstel vandaan, zet een bakje koffie en begint honderduit te vertellen over hoe hij is begonnen en waar hij naartoe wilt.

In de peuterfase was al wel duidelijk dat de Muijnck zou gaan drummen: de tafel, bestek en borden waren elke maaltijd de klos. Vanaf het moment dat zijn ouders een drumstel kochten, was hij nergens anders meer te vinden. Niet veel later is hij op de muziekschool gestart en werd hij lid van Juliana Drum & Bugel Corps in Middelburg. Op zijn achtste kwam de Muijnck terecht in een jazzband, waar hij door andere bandleden kennis maakte met progressive metal. Vanaf dat moment werd duidelijk dat dit de muziek was die hij wilde maken en het liefst zijn geld mee zou verdienen: “Ik ben iemand die graag aan mensen laat zien wat ik allemaal kan, en dat kan in geen enkel genre beter dan in progressive. Altijd vooruitstrevend, met gekke maatsoorten en ritmes die door elkaar heen lopen.”

Binnenkort gaat de Muijnck auditie doen op het Codarts conservatorium. “Ik had altijd in mijn hoofd om naar de Rockacademie in Tilburg te gaan. Toen een vriend mij vertelde ook eens te kijken naar andere conservatoria zoals het Codarts, heb ik daar toch eens een open dag bezocht. Ik zag dat ik daar les zou krijgen van drummers als Hans Eijkenaar, die zo’n beetje elke bekende Nederlandse plaat in de afgelopen 25 jaar heeft ingespeeld. Toen was de keus snel gemaakt, ik wil naar Codarts!”

Grote inspiratiebronnen zijn Animals as Leaders en Periphery. De Muijnck is zelfs student bij drummer Matt Halpern van Periphery, en volgt workshops van menig andere grote drummer. Deels ter voorbereiding voor het conservatorium, maar des te meer om steeds weer beter te worden.

Afgelopen jaar begon het idee van een eigen album te kriebelen. Samen met Ben van Geest (o.a. Benocular) is hij gaan arrangeren en in een brutale bui is de Muijnck zijn grote lijst contacten, vergaard door alle workshops, gaan mailen of zij misschien mee wilden spelen op een van de nummers op Subdivisions. Tot zijn verrassing werd hij enthousiast teruggemaild door artiesten als Robin Zielhort (Textures), Adam Holzman (Miles Davis) en zelfs Javier Reyes (Animals as Leaders). Toch was het wel even spannend: “Het is wel bizar hoor. Muzikanten als Javier Reyes zijn voor mij bijna goden, zij hebben geholpen het genre op te bouwen. Bij optredens van hun sta ik echt als een klein kind met open mond te kijken. En nu ben ik met ze aan het mailen en bellen over wat voor partijen ze moeten spelen op mijn album...!”

Ondertussen is de eerste single van Subdivisions af en de Muijnck biedt aan deze live mee te drummen. Met stomheid geslagen kijken we toe hoe de 18-jarige de Muijnck in een krappe drie minuten meer laat zien dan menig getalenteerde drummer op zijn hoogtepunt kan. Maatsoorten wisselen elkaar in hoog tempo af, de groove is angstaanjagend strak en de ledematen van de Muijnck lijken elk een eigen soort hersenen te hebben. Toch wordt het nooit onbegrijpelijk wat er gebeurt, iets wat vaak in progressive het geval is.

Eenmaal kijkt de Muijnck een beetje vies en mompelt: “Wat een baggerzooi, dat was echt helemaal niks.” En dat tekent dit supertalent: het kan altijd beter en er wordt niet gestopt voordat perfectie is bereikt.

De eerste single van Subdivisions wordt deze week uitgebracht. Voor wie de Muijnck live wilt zien: op 11 februari staat hij met nieuwe band ZUMUZ in De Pit in Terneuzen tijdens de Metal Battle.

nu op 3voor12