Het nieuwe album van Halfmachine is sterk verankerd in de Griekse darkwave Het nieuwe album van Halfmachine is sterk verankerd in de Griekse darkwave

Wie naar Control (een album dat volledig via Zoom-sessies tot stand is gekomen) luistert, wordt meegezogen in een reeks cinematische scènes. Het album voelt als een sciencefictionfilm: onheilspellend en continu in beweging. De tracks schakelen moeiteloos van opzwepend naar ontregelend, maar zijn vooral apocalyptisch van aard. De snelle beats en dreigende synthbassen houden je hartslag van begin tot eind boven de 100 bpm. Bij vlagen is het lichtvoetig en speels, maar elk nummer weet je met een donker onderbuikgevoel achter te laten. Daarnaast staat het bol van verwijzingen die sterk door de ingezongen regels doorsijpelen. 

Inspiratie komt niet alleen uit de Griekse darkwave, maar ook uit films. ‘Transient’ komt voor mij uit de wereld van Requiem for a Dream, waarin het verlies van hoop en dromen centraal staat’, zegt Diether. Verder zocht het tweetal ook naar een vorm om het spanningsveld tussen mens, machine en de huidige wereld te verkennen. Dat hoor je ook goed terug in de muziek. Joris: ‘Onze sound is vaak hoekig en synth-gedreven. Maar we werken ook met gitaren en buizenversterkers en nemen de vocals met allerlei effecten op. We verbinden voortdurend het menselijke en het niet-menselijke.’ Het resultaat is bewust niet gladgestreken: ‘Het is abstract, soms scheef, en tekstueel klopt het ook niet helemaal’, vervolgt hij. We hopen dat dat bij de luisteraar voor een spark zorgt. En die denkt: wow, dit is cool.’

Is het ook maatschappijkritisch? ‘Ja, waarom niet?’, lacht Diether. Joris knikt: ‘Dat zijn post-apocalyptische thema’s per definitie. De kritische ondertoon is vooral te horen in ‘The Drowned World’. ‘Dat nummer is gebaseerd op het gelijknamige boek van JG Ballard. We hebben fragmenten uit dat boek aan elkaar geknoopt. En dat is echt heel donker.’ Diether nuanceert: ‘We noemen het darkwave, maar het is breder dan dat. We raken ook aan industrial en electro. We willen het muzikale spectrum van dit genre verder onderzoeken, met behoud van het donkere.

Wie het gevoel heeft Diether en Joris te herkennen, heeft waarschijnlijk gelijk. Beide zijn geen onbekende in de Rotterdamse muziekscene. Joris zat al van jongs af aan in verschillende bands, waaronder de postpunkband SONNDR met oud-bassist Florian Veenhuis van Rats on Rafts. Tegenwoordig draait hij regelmatig bij radioplatform Operator.

Diether, inmiddels voor werk verhuisd naar Tokio, maakt muziek voor documentaires, theater en films. Recent produceerde hij vier soundtracks voor de theatervoorstelling After Hours. Hun paden kruisten via een gemeenschappelijke vriend, maar de echte klik kwam pas toen hun gedeelde liefde voor Griekse darkwave ter sprake kwam. ‘Ik sprak Joris over mijn interesse in new wave’, vertelt Diether. ‘Toen trok hij een stapel platen uit de kast, en bleek dat we op dezelfde golflengte zaten. We zijn vrijwel direct de studio ingedoken.’

Dat resulteerde in een opvallend productieve periode. In twee jaar tijd maakten ze meer dan vijftig demo’s. Een groot deel daarvan zijn inmiddels releases geworden. Joris: 'Het proces is heel leuk, en een fijne manier om met muziek bezig te zijn. We hebben in 2025 ook een nummer uitgebracht samen met de Griekse artiest Tristixia op zijn album ΑΠΟ ΟΝΕΙΡΟ, en ons nummer 'Eenirac' is op de Greekwave Cassette Compilation terechtgekomen. Commercieel gezien is het misschien geen goede beslissing om albums te maken, maar we doen het omdat we het tof vinden.'

Diether: ‘In de periode vóór Halfmachine was ik vooral heel intellectueel met muziek bezig. Alles was doordacht en precies. Ik zocht juist naar een project met minder kaders.’ Dat vrijer willen zijn, leidde tot de aanschaf van een modulaire synthesizer. ‘Daar zit veel meer spontaniteit in, en er is meer ruimte om fouten te maken. Gecombineerd met de achtergrond van Joris, zit er ook iets organisch in onze liedjes. Veel nummers zijn ontstaan uit jamsessies, en pas later bewerkt. Het komt dus voort uit een soort van live-aanpak.’

Joris grinnikt: ‘Voor Diether voelt dit heel spontaan en dat is ook zo. Maar later ga je toch knippen en structureren. Dat is anders dan bij een band, waar dingen gewoon gebeuren. Bovendien heb je geen controle over wat een bandlid doet. Maar we vullen elkaar goed aan. De muziek ontstaat bijna vanzelf.’

Diether: ‘Vaak komt Joris met ideeën waarvan ik denk: dat had ik nooit zo kunnen verzinnen. Zo simpel en scheef, maar het werkt!’

Halfmachine is onmiskenbaar een product van deze tijd en niet alleen vanwege het donkere randje. ‘De wereld waarin we nu leven sluit naadloos aan op die van Halfmachine’, zegt Joris. ‘Het menselijke verdwijnt, maar mensen zijn er nog wel. En eerlijk: die combinatie werkt gewoon heel goed.’ Dat heeft alles te maken met zijn persoonlijke fascinatie voor machines.  ‘Ik heb lang in de Rotterdamse haven gewerkt: de stalen pijpen, vlammen, gigantische tanks en schepen. Dat vind ik prachtig. En die hybride vorm is nu eenmaal de realiteit.’ Diether voegt toe: ‘Maar er is een grens. AI-vocals toevoegen gaat te ver. Dan is het ook niet meer half machine.’ 

Voorlopig blijft het duo doorgaan met het maken van muziek. Joris: ‘We hebben nog zoveel liggen. Op korte termijn komt er nog een album waar we heel enthousiast over zijn. Op de vraag of ze ook nog eens live te horen zijn antwoordt Joris: ‘We zijn altijd een studioproject geweest. Onze muziek speel je niet zomaar met een paar instrumenten na, dat moeten we echt vertalen naar een live-sessie. En dat vergt nog wat denkwerk.’

Toch sluiten ze niets uit: ‘In de Griekse grauzone-scene zijn dj-sets bijzonder populair. Zo’n tussenvorm is voor ons ook best mogelijk.’