Popronde in de hoofdstad van Noord-Holland Popronde in de hoofdstad van Noord-Holland

, Marnix Vinkenborg, Nora Zuijdam & Daan Visser

Met 51 acts op meer dan 20 verschillende locaties was het voor muziekliefhebbers een feestje in Haarlem afgelopen zaterdag. Ondanks het druilerige weer stonden veel cafés in de stad ramvol met van muziek genietende mensen. Ook wij waren erbij om verslag voor je te doen van Popronde Haarlem 2017. We hebben 10 acts die deze dag speelden op en rijtje gezet.

Voor Mantra wordt een uitzondering gemaakt, 14:45 café Briljant

‘’Bier voor €2 en de opbrengst gaat naar de band!’’, roept de voormalig kroegbaas van Café Briljant. Het is 14:45, maar de halve liters Schultenbräu vloeien al rijkelijk. Mantra is deze dag de enige Haarlemse band die tijdens Popronde Haarlem mag spelen. Café Briljant is eigenlijk al gesloten, maar gaat speciaal voor deze psych-grunge boys nog één keer open, op voorwaarde dat ze een feestje bouwen. En dat doen ze zeker. Het is duidelijk dat de jonge mannen veel plezier halen uit het optreden, maar ze zijn wel een tikkeltje onvoorbereid. Zo is er geen setlist en wordt er na ieder nummer even snel overlegd welke de volgende is. Gelukkig zijn de heren goed op elkaar ingespeeld.

De sfeer zit er goed in. Naarmate de set vordert, raakt het voormalig café voller en worden de mensen wat losser. Er ontstaat een broeierige sfeer en er worden steeds meer jassen uitgetrokken. De band sluit af met een nieuw, iets harder nummer en het publiek danst lekker mee. Eén van de jongens doet nog een laatste verzoek; "Blijf gezellig allemaal hangen en drink een biertje, of twee. Wij gaan nu even ontbijten.’’

Mexican Surf heeft onbedwingbare energie, 15:30 platenshop Sounds

Tussen het vinyl van Sounds staat de band uit Oss klaar om de platenzaak plat te spelen. "De albums kunnen wachten, hoi!”, roept de frontman Jules Trum naar het publiek, dat druk bezig is door de platenbakken te graven. Mexican Surf is ready om er keihard tegenaan te gaan. Springend, tollend en gekke-bekken-trekkend loopt de zanger door het publiek heen tot hij halverwege het optreden rood aanloopt. Het is bewonderenswaardig dat Mexican Surf bij een optreden om half vier ’s middags in een platenwinkel net zoveel energie uitstraalt als je zou verwachten bij een optreden voor een paar honderd man. Ook de professionaliteit van de band is te zien. Tijdens het hele optreden is er geklooi met de microfoons, maar de Brabantse band laat zich niet kennen. Bij het laatste nummer draait Trum wel het snoer van de microfoon om zijn nek. Misschien doet hij het zomaar of juist om zijn boosheid te uiten vanwege het slechte materiaal.

The Avonden zingt over diertjes en aardappels in de grond, 16:00 The Irrational Library Shop

The Avonden speelt een set in The Irrational Library, aka het domein van Joshua Baumgarten. Natuurlijk krijgt de act een uitgebreide introductie in een mengeling van Engels en Nederlands, zoals Joshua dat altijd doet. De frontman van The Avonden, Marc van der Holst, geeft vandaag een onemanshow. Zijn Nederlandstalige ballads zijn een moderne vertolking van de sprookjesachtige verhalen van Gerard Reve. Zo zingt hij over diertjes en aardappels in de grond, maar ook over een 20-delig messenset. De poëtische muziek past perfect in de huiskamersetting van The Irrational Library. Mensen zitten in kleermakerszit op het Perzische tapijt en een klein meisje met roze regenlaarsjes valt in slaap op haar vaders schoot. In de andere hoek van de kamer klinkt het zachte gezoem van het scheerapparaat van de barbier die rustig zijn werk doet. De frontman staat er wel een beetje stijfjes bij en heeft zijn vinger bezeerd, maar het publiek geniet nog steeds van zijn gitaargepingel.

Kitty Kitty Tuna knalt tussen de memorabilia, 17:30 The Irrational Library Shop

Het optreden van de Utrechtse band Kitty Kitty Tuna moet over vijf minuten beginnen, maar de drummer zit nog in de barbierstoel waar zijn haar wordt geknipt. Even later staat het duo klaar tussen alle memorabilia van The Irrational Library. De eigenaar van deze winkel, Joshua Baumgarten, kondigt de groep aan, waarna Kitty Kitty Tuna begint te spelen. Ondanks een korte 'valse start' duurt het niet lang voordat de band op stoom komt. De keiharde fuzz en overdrive van Kitty Kitty Tuna past goed bij het alternatieve publiek van de winkel. Bij een cover van Joe Jackson besluit een enthousiast stel de dansvloer op te gaan. Deze band maakt er een mooi rock 'n roll feestje van.

Yasmine opent de grote zaal van Patronaat, 20:00

Als je de naam van deze band hoort, verwacht je een paar schattige meisjes op het podium, maar je krijgt drie stoere mannen. Drie stoere mannen die naar eigen zeggen ‘poppy liedjes maken die te hard gespeeld worden’. Ze mogen vandaag als eerste optreden in de grote zaal van Patronaat. Aan het plafond hangen gekleurde lichtjessnoeren die je het idee geven of je in de achtertuin naar een concert staat te kijken.

Ondanks de gezellige sfeer, blijft het publiek nog even weg. De heren laten zich niet afleiden door de leegte en doen gewoon hun ding. Snelle popnummers en catchy riffs worden afgewisseld met wat rustigere muziek. De zaal stroomt wat voller en er wordt gedanst. Vooraan bij het podium staan wat muzikanten, die we vanmiddag zelf in de stad hebben zien optreden.

Yasmine geeft een prima show. Het zit goed in elkaar en je ziet dat de bandleden al wat langer op een podium staan. De basgitarist voelt zich zo op zijn gemak, dat hij de hele set op zijn sokken speelt.

Sean Gascoigne de bijzondere eenmansband, 20:30 Café 't Kantoor

In de hoek van het café zit Sean Gascoigne met een gitaar op schoot omringd door verschillende delen van een drumstel. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat de drummer vergeten is zijn drumstel op te zetten, maar dit is niet het geval. Gascoigne is namelijk een kleine band op zich. Met zijn rechtervoet slaat hij de basdrum aan en met zijn linkervoet de snaardrum. Het geluid van de gitaar is apart en valt op tussen de beat van de drums door. De muziek is rauw en puur, maar komt door het rumoer en de akoestiek in ’t Kantoor niet goed tot zijn recht. Dit is jammer, want de teksten van Gascoigne zijn gepassioneerd en doordacht en zeker de moeite waard om goed te beluisteren.

Kabbelend voort met De Kat, 20:30 't Wapen van Bloemendaal

Het instrumentale bluesrock viertal De Kat uit Groningen speelt een kabbelende set in café Het Wapen van Bloemendaal. De Groningers vermaken het café met een traditionele bandbezetting, bestaande uit twee gitaristen, een bassist en een drummer. Aan meebewegen met de flow valt niet te ontkomen: het is een sterk samenspel tussen bassist en drummer. De ritmes hobbelen als een truck op een Amerikaanse snelweg, met een dansbaar gevolg in het café. Het instrumentale roept ook vragen op; blijft dit wel spannend? De Kat zou haar muziek zo kunnen inzetten voor een Amerikaanse film. Het zijn duidelijk creatieve instrumentalisten, maar halverwege de show behoeft meer performance en afwisseling. De urgentie van de songs is onduidelijk, maar er zitten zeker momenten in waar je lekker mee wil bewegen. Tegen het einde van de set, wordt er wat losser omgegaan met gitaareffecten en bewegingen op het podium, maar het kabbelende karakter van de show blijft De Kat haar sterke en zwakke punt. De Kat heeft een aangenaam trance effect, maar soms raakt het publiek hieruit, omdat het net niet spannend genoeg is.

Genieten met BUNGALOW, 21:00 Patronaat

De grote zaal van Patronaat is schitterend verlicht. BUNGALOW ziet er sfeervol uit: de instrumenten, kleding en houding maken direct nieuwsgierig. Er is duidelijk over podiumpresentatie nagedacht. BUNGALOW bestaat uit een frontman met gitaar en synthesizer, een toetsenist en een drummer. Bij het eerste nummer wordt de sfeer al flink gezet. Het flirt met nichterige jaren 80 muziek en de groep voert dit op een originele en eigentijdse manier uit. Het vaart met goed geschreven pop songs, die veel positieve referenties oproepen. Toetsenist Camille van de Pavert is zichtbaar het mechaniek achter BUNGALOW, en is zeer bepalend voor de sound. De diepe synth bass sound sleept en daagt uit, terwijl de strings je laten zweven. Het voelt alsof hij het tot in detail uitgedacht heeft. Hij beweegt oprecht en geniet zichtbaar van de muziek. "Jullie mogen naar voren komen, het hoeft niet, maar dat maakt het dansen wel gezelliger", zegt de zanger Thomas Harmsen. Het toont een bepaalde bescheidenheid en dankbaarheid. Direct wordt het volgende catchy nummer ingezet en walsen ze professioneel verder. De manier van bewegen, de hele band doet mee, is al genoeg reden om naar voren te komen. Zijn stem past goed bij de muziek en is voor de specifieke muziekstijl een positieve factor. De muziek klinkt zo glibberig als een paling, maar door de overtuiging in klank, nummers en podiumuitstraling komen ze hier makkelijk mee weg. Het klinkt consistent goed, en is een feest om naar te kijken. BUNGALOW is op zijn eigen manier erg poppy en dat doet de band heel goed.

Een propvolle kroeg tijdens EUT, 22:00 De Flapcan

EUT, een Popronde favoriet en band die iedereen dit jaar wil zien, speelt in café de Flapcan. Het vijftal beschrijft zichzelf als alternatieve postpop en dat is een mooi gevonden genre door de band. EUT heeft liedjes die nog tijden in je hoofd blijven hangen. De Flapcan is vol, warm en gezellig. Het café is gevuld met een heel divers publiek. Niet gek, want in de muziek van EUT zit voor iedereen wel wat. Het café zit zelfs zó vol dat het oncomfortabel wordt om te blijven staan, maar toch blijven mensen van begin tot eind aandachtig luisteren. De muziek die EUT speelt is de aandacht dan ook meer dan waard. Het is poppy, maar toch op een bijzondere manier ingevuld: een totaal eigen sound. Vooral de zang- en synthsound klinken eigenzinnig, en de songs zijn allemaal even catchy. De zangeres steelt vaak de aandacht: ze zingt uitgesproken en vol zelfvertrouwen. Het publiek hoort dit, waardoor EUT constant de spanning goed weet vast te houden. De band speelt met kinderlijk enthousiasme de show door en dat werkt zeer aanstekelijk. Het voelt alsof niets moet en alles mag; er wordt plezier gemaakt in het muziek maken, en dat is te horen en te voelen. Er valt een hoop te schrijven over EUT, maar eigenlijk komt het erop neer dat het zeer de moeite waard is om heen te gaan. Voor iedereen.

FOES knalt in de kelder, 22:30 The Wolfhound

Uit de kelder van de Ierse pub The Wolfhound klinken de harde riffs van het duo FOES. Grunge met poppy invloeden is de beste manier om de muziek van het Utrechtse duo te omschrijven. De zang van Melanie Kazemier is zeker liefelijk te noemen, maar de riffs die uit haar roze gitaar komen zijn ongenadig hard. Dit contrast valt gelijk op.  De oude kelder van de pub zit bijna vol wanneer het optreden begint. Door het lage plafond en de trap, die de ruimte in tweeën splijten, kan de helft van het publiek de band niet eens zien. Toch zijn de bezoekers duidelijk onder de indruk van wat ze horen. Bij het drumintro van het nummer How I’d Love To Be You is er zelfs een enthousiast gejoel vanuit het publiek te horen. De harde fuzz, waar FOES zo gek op is, knalt van de keldermuren.

nu op 3voor12