Zondagmiddag in Vera. Dat blijft toch bijzonder. Nu nog extra, want er staan stoelen in de zaal. Het geroezemoes voelt als een zachte warme deken. Er is al vroeg publiek, vaste Vera-gezichten, grijze koppen, jonge harten, kinderen. Iedereen vroeg. De meesten gaan zitten. Achterin op de merch-tafel ligt Open Ogen klaar, de nieuwe cd van Annemarieke Coenders die zij vandaag presenteert. Vijftien euro kost 'ie. 'Als kleurplaat te gebruiken of als onderzetter', zal later worden gegrapt. Maar eerst zegt Annemarieke Coenders: "Welkom."

Dertien jaar later

Annemarieke Coenders (51) woont al sinds 1993 in Groningen, maar groeide op in Eexterveen en werd geboren in Stadskanaal. In de jaren negentig stond ze vijftien jaar lang op podia in binnen- en buitenland als helft van folkduo Ygdrassil. Ze maakten vijf platen. Daarna solo verder en kwamen er twee albums met Wim Sebo. En toen werd het stil op plaat.

Alleen niet in het schrijven. De liedjes bleven komen. Het was het opnemen dat op zich liet wachten. Geen vaste studio meer om de hoek. Geen zin om dagen achter een mengtafel te zitten. Tot The Songclub (een groep muzikanten die maandelijks bijeenkomen in de Kroeg van Klaas), haar een duwtje gaf. Fred Goverde spoorde haar aan de nieuwere, Nederlandstalige nummers vast te leggen. Harmen Ridderbos, Lielian Tan en Obed Brinkman maakten de bezetting compleet.

Een grote tour zit er niet in. Ieder heeft zijn eigen projecten. Daarom is deze middag extra bijzonder: de volledige bezetting staat op het podium.

© Cashmyra Rozendaal

Kwetsbaar

Het eerste nummer - 'Open Ogen' - voelt open en onbeschermd:  “Ik trap met open ogen in de wanen van de nacht”. De stem van Coenders klinkt kwetsbaar, licht onvast.Het past bij de ziel van het nummer. Het publiek is stil. Je hoort hoe de zaal luistert. Vervolgens komt meer vaart. Kraaienpoten. De trombone schuift erbij. Obed Brinkman blaast zacht en speels, warm zonder te overheersen. Na het nummer loopt hij het podium af. “Obed komt zo weer terug, hoor,” zegt Coenders droog. Gelach. Vervolgens weer die rust met een nummer over hoe moeilijk het soms is om erachter te komen hoe het moet. Ogen dicht tijdens het zingen. Dan weer open. Een glimlach naar de zaal.

“Een zomerhit is ook weleens leuk.” Dat zou 'Onder Bomen' dan moeten zijn. Het voelt even lichter. Daarna een lied over wat ze vroeger later wilde worden. Over grote-mensen-dingen die ze eigenlijk niet wil. Alles verloopt ontspannen. Op het podium is er geen haast, er is geen drama.

Dan 'Kapitein'. Ze zegt hoe leuk het is dat je gewoon op zondagmiddag in Vera zit. Dat soort gemoedelijkheid. Het nummer bouwt op. Trombone zwelt aan. Een stevig slotakkoord, alles behalve kabbelend. Het eerste echte hoogtepunt van de middag.

Uitnodiging en stoute schoenen

“Dit is een uitnodiging,” zegt ze bij het volgende nummer. “Kom je ook?” Even later gaat het over stoute schoenen die in de kast blijven staan. Kleine liedjes kruipen langzaam onder je huid. De band speelt in dienst van het lied. Lielian Tan, op drums, houdt het subtiel. Fred Goverde speelt met een glimlach op zijn gitaar en straalt warmte uit. Harmen Ridderbos wisselt tussen bas en harmonium. Het zijn geen solo’s die indruk hoeven te maken vandaag. Het gaat om de details, de blikken die over en weer aan elkaar gegeven worden, de glimlachjes, de twinkeling in de ogen.

© Cashmyra Rozendaal

Mathieu, verliezen en nostalgie

Halverwege het optreden vertelt Coenders dat ze onderweg naar Vera bijna van de fiets werd geblazen. Wind genoeg vandaag. Dan volgt het nummer over Mathieu van der Poel. Niet over winnen, maar over verliezen, over wat dat met je doet. Het is mooi als je wint, maar ook mooi als je weet hoe je verliezen moet. We horen allemaal kleine en grote wijsheden vandaag.Het slot van het nummer komt abrupt. Een staand einde. Even aarzeling in de zaal, dan applaus.

Niet elk lied klinkt even strak. Maar de sterkste momenten zijn raak. Het laatste lied - 'Nooit Gedaan'- verwijst naar het vermeende motto van Pippi Langkous. “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” Coenders kan zich daar niet in vinden. Na afloop is er aandacht voor de cd. Nostalgisch product, wordt gezegd. Iets van vroeger. Maar sommige dingen blijven werken. Ook nostalgische dingen. Goede singer-songwriter-liedjes bijvoorbeeld. Die werken altijd, in welk format dan ook. En zeker als het buiten lekker koud is en het binnen zo behaaglijk voelt. 

Coenders bracht de warmte en de liedjes. Vera had de oren open.

© Cashmyra Rozendaal
© Cashmyra Rozendaal