Gillende gitaren en cryptische teksten Gillende gitaren en cryptische teksten

Peanut Butter Goldfish wisselt boze nummers af met vrolijke en verdrietige. Bij een emotioneel nummer dat ze opdragen aan “iedereen die zich wel eens verloren voelt” valt de zaal helemaal stil. Er ontstaat een collectief gevoel van bewondering. Ook spelen ze een aantal nieuwe nummers waarvan er een nog niet helemaal af is. “Misschien weten jullie wel hoe we dit nummer af moeten maken” grapt de band. Het valt desondanks bij het publiek zeer in de smaak en iemand uit de zaal roept na afloop zelfs nog dat “het nummer eigenlijk zo wel goed is”. Tegen het einde aan duikt de zangeres Nina de zaal in en terwijl ze het nummer brengt dansen en moshen de bezoekers om haar heen in een kring. Als afsluiter volgt nog een duet met de zanger van Portray en daarmee eindigt hun geweldige set. Gauw maken ze nog even een groepsfoto en ondertussen stroomt de zaal leeg voor de pauze.

Na een korte break is Portray aan de beurt. Een psychedelische, garagerock- en punkband die zorgt voor een explosieve maar dansbare avond. Met twee elektrische gitaren, een vijfsnarige bas en drums heeft dit viertal de energie de hele avond en van begin tot eind hoog zitten. Flikkerende lichten, gillende gitaren en de show gaat van start. Met veel zelfvertrouwen staan ze op het podium en ze maken de zaal al gauw helemaal eigen. Het publiek, dat inmiddels wel warm geworden is, springt en danst er ook de rest van de avond op los. Vooral in het midden van de zaal leven ze zich uit en de ene moshpit na de andere volgt. Zanger en gitarist Dave Marvin grapt: “Zijn jullie nog wakker?”

Portray speelt een aantal nummers met een kalme opbouw, als een soort stilte voor de storm, die dan ineens lijken te exploderen, waarop de zaal gelijk weer volgt in een grote push pit. De bandleden zelf – naast Dave Bob Boer (toetsen en gitaar), Nele Claassen (drums) en Jasper Weynans (bas) - staan ook zeker niet stil; Dave speelt zelfs boven op de bar en liggend vanuit de zaal. Ook de zangeres van Peanut Butter Goldfish speelt een nummer mee. Een ruig nummer met stevige bas en drums, schreeuwende gitaren en enorme uithalen dat tot een abrupt einde komt. Zoals elk nummer eindigt ook dit met een heleboel gejuich en gejoel van de zaal. De set kwam tot een einde voordat je er erg in had en de zaal snakte naar meer. Gelukkig treden beide bands gauw weer op, dus de fans zullen niet lang op ze hoeven wachten!